( Ομιλία μου στη συνεδρίαση τυ Συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στη Μάλτα / Original text in English follows )
Σύντροφοι,
Συγκεντρωνόμαστε σήμερα εδώ σε μια καθοριστική στιγμή για την ανθρωπότητα. Μια στιγμή όπου ο κόσμος μοιάζει όλο και πιο ασταθής, άνισος και αβέβαιος. Μια στιγμή όπου εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη αναρωτιούνται αν η δικαιοσύνη, η ισότητα και η ειρήνη είναι ακόμη εφικτές — ή αν είναι απλώς όνειρα μιας άλλης εποχής.
Και ακριβώς γι’ αυτό εμείς — οι σοσιαλιστές αυτού του κόσμου — οφείλουμε να μιλήσουμε με καθαρότητα, ειλικρίνεια και ηθικό θάρρος.
Γιατί πρέπει να ξεκινήσουμε αναγνωρίζοντας τη δική μας ευθύνη.
Για δεκαετίες, όταν η οικονομική ανάπτυξη έμοιαζε σταθερή και η δημοκρατία ασφαλής, πέσαμε σε μια παγίδα. Την παγίδα να πιστέψουμε ότι η κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία — το περίφημο “TINA”, There Is No Alternative — είχε καθορίσει οριστικά τα όρια του πολιτικά δυνατού.
Αποδεχτήκαμε συμβιβασμούς που σταδιακά άδειασαν το όραμά μας. Μετριάσαμε τη γλώσσα μας, απαλύναμε την κριτική μας και επιτρέψαμε στη “λογική της αγοράς” να κυριαρχήσει στην ηθική και πολιτική ατζέντα των κοινωνιών μας.
Και όσο εμείς διστάζαμε, ο ανεξέλεγκτος καπιταλισμός προέλαυνε. Συγκέντρωσε τον πλούτο στα χέρια των λίγων. Δημιούργησε μια παγκόσμια οικονομία όπου το κέρδος μπήκε πάνω από την αξιοπρέπεια. Μόλυνε το περιβάλλον μας, ιδιωτικοποίησε τα κοινά αγαθά, υπονόμευσε τον κόσμο της εργασίας και εγκατέλειψε ολόκληρες κοινότητες.
Και το πιο τραγικό: τροφοδότησε τη σύγκρουση. Η οικονομική ανισότητα εξελίχθηκε σε γεωπολιτική αστάθεια. Ο ανταγωνισμός για πόρους μετατράπηκε σε πόλεμο. Η παραπληροφόρηση, ο φόβος και η απογοήτευση έγιναν εύφορο έδαφος για τον εξτρεμισμό.
Ας μιλήσουμε καθαρά: η αποτυχία μας να μεταμορφώσουμε τις κοινωνίες μας όταν οι καιροί ήταν καλοί άνοιξε την πόρτα στις κρίσεις του σήμερα. Όμως η αναγνώριση αυτής της αποτυχίας δεν είναι πράξη ενοχής — είναι πράξη ευθύνης. Και η ευθύνη είναι το πρώτο βήμα προς την ηγεσία.
Αν ο καπιταλισμός χωρίς όρια οδηγεί σε ανισότητα, οικολογική καταστροφή και πόλεμο, τότε ο δημοκρατικός σοσιαλισμός — με τις αξίες της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας — δεν είναι απλώς μια εναλλακτική. Είναι αναγκαιότητα.
Σήμερα, δεν παλεύουμε για μια ιδεολογία. Παλεύουμε για την επιβίωση της δημοκρατίας. Για την επιβίωση της ειρήνης. Για την επιβίωση του πλανήτη μας.
Πρέπει να θέσουμε τον άνθρωπο στο κέντρο κάθε πολιτικής, κάθε μεταρρύθμισης, κάθε απόφασης. Ίσα δικαιώματα. Ίσες ευκαιρίες. Προστασία των ευάλωτων. Ενδυνάμωση των πολλών — όχι πλουτισμός των λίγων.
Σύντροφοι,
Η στιγμή αυτή απαιτεί κάτι περισσότερο από προβληματισμό. Απαιτεί δράση. Συντονισμένη, στρατηγική, διεθνή δράση.
Πρέπει να οργανωθούμε
Να ξαναχτίσουμε τα κινήματά μας από τη βάση. Εργαζόμενοι, νέοι, γυναίκες, μετανάστες, μειονότητες — κάθε κοινότητα που πλήττεται από τις ανισότητες πρέπει να ξαναδεί στο σοσιαλιστικό κίνημα το πολιτικό της σπίτι. Η οργάνωση δεν είναι νοσταλγία — είναι θεμέλιο.
Πρέπει να κινητοποιήσουμε
Οι κοινωνίες μας είναι γεμάτες ανθρώπους που ξέρουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Νιώθουν την αδικία στην καθημερινότητά τους. Αλλά χρειάζονται ηγεσία, κατεύθυνση και ελπίδα.
Πρέπει να τους κινητοποιήσουμε — όχι με φόβο, αλλά με όραμα. Όχι με συνθήματα, αλλά με λύσεις. Όχι με διχασμό, αλλά με ενότητα.
Πρέπει να ανταλλάξουμε ιδέες και εμπειρίες
Ο σοσιαλισμός δεν υπήρξε ποτέ ενιαίο μοντέλο. Η δύναμή του ήταν πάντα η ποικιλία. Πρέπει να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον, να μοιραζόμαστε όσα λειτουργούν, να αναλύουμε όσα αποτυγχάνουν και να προσαρμοζόμαστε χωρίς φόβο. Ένα παγκόσμιο δίκτυο προοδευτικής γνώσης και πρακτικής δεν είναι προαιρετικό — είναι απαραίτητο.
Πρέπει να χτίσουμε ένα δίκτυο ανθρωπότητας
Απέναντι στο παγκόσμιο δίκτυο του κεφαλαίου, πρέπει να χτίσουμε ένα παγκόσμιο δίκτυο με επίκεντρο τον άνθρωπο. Ένα δίκτυο που συνδέει τους τοπικούς αγώνες με τη διεθνή αλληλεγγύη. Που προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, υπερασπίζεται τη δημοκρατία και προάγει την ειρήνη. Ένα δίκτυο αρκετά δυνατό για να αντισταθεί στον αυταρχισμό, στο μίσος και στην πολιτική του φόβου.
Ας είμαστε ξεκάθαροι: αυτός είναι μια μάχη. Μια μάχη όχι βίας, αλλά αξιών.
Η μάχη των ιδεών
Πρέπει να ανακτήσουμε το αφήγημα. Η ανισότητα δεν είναι φυσική. Η φτώχεια δεν είναι αναπόφευκτη. Η κλιματική καταστροφή δεν είναι το τίμημα της προόδου. Ο πόλεμος δεν είναι δεδομένος. Υπάρχει εναλλακτική — και πρέπει να το φωνάζουμε δυνατά, και με αυτοπεποίθηση.
Η μάχη της ηθικής
Πρέπει να δείξουμε ότι η πολιτική μας βάση είναι ηθική. Η ισότητα είναι ηθική επιλογή. Η ειρήνη είναι ηθική δέσμευση. Η δημοκρατία είναι ηθική ευθύνη. Δεν εκπροσωπούμε απλώς ένα πολιτικό πρόγραμμα, αλλά μια ηθική πυξίδα.
Η μάχη της πολιτικής
Πρέπει να χτίσουμε πλατιές κοινωνικές συμμαχίες, να μιλήσουμε σε όσους δυσπιστούν απέναντι στην πολιτική και να αποκαταστήσουμε την πίστη στους δημόσιους θεσμούς. Η πολιτική μας πρέπει να είναι τολμηρή — φιλόδοξη στο όραμα, πρακτική στην εφαρμογή και ατρόμητη απέναντι σε κατεστημένα συμφέροντα.
Και τέλος, η μάχη των εκλογών
Ας μην ξεχνάμε ποτέ: Για να αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει να κερδίσουμε την εξουσία. Όχι για αξιώματα ή τίτλους, αλλά για να μετατρέψουμε τις αξίες μας σε πράξη — να νομοθετήσουμε την ισότητα, να μεταμορφώσουμε τις οικονομίες, να προστατεύσουμε το περιβάλλον, να εξασφαλίσουμε την ειρήνη.
Σύντροφοι, βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Ο ένας δρόμος οδηγεί σε περαιτέρω καταστροφή — σε έναν κόσμο ανισότητας, περιβαλλοντικής κατάρρευσης, τεχνολογικής εκμετάλλευσης και ατελείωτου πολέμου. Ο άλλος δρόμος οδηγεί σε ένα μέλλον όπου η αξιοπρέπεια είναι παγκόσμια, η ειρήνη βιώσιμη, η ευημερία μοιρασμένη, και όπου η ανθρωπότητα — όχι το κέρδος — καθορίζει την πρόοδο. Αυτός ο δεύτερος δρόμος είναι ο δρόμος του δημοκρατικού σοσιαλισμού.
Αλλά δεν θα συμβεί από μόνο του. Θα συμβεί μόνο αν το επιλέξουμε — και αν το παλέψουμε.
Ας φύγουμε από αυτό το Συμβούλιο με θάρρος. Με πεποίθηση. Με τη βεβαιότητα ότι η ιστορία δεν τελείωσε — και ότι το μέλλον είναι ακόμη δικό μας να το διαμορφώσουμε. Πρέπει να αναδυθούμε από τα λάθη του παρελθόντος όχι με ντροπή, αλλά με αποφασιστικότητα.
Γιατί το καθήκον μας είναι ξεκάθαρο: Προς την ανθρωπότητα. Προς τη δικαιοσύνη. Προς την ειρήνη. Προς τις επόμενες γενιές που θα κληρονομήσουν τον κόσμο που σήμερα χτίζουμε.
Ας ενωθούμε. Ας ηγηθούμε. Ας κερδίσουμε τη μάχη των ιδεών, της ηθικής, της πολιτικής και των εκλογών. Και ας δημιουργήσουμε — όχι αύριο, αλλά σήμερα — την κοινωνία ίσων δικαιωμάτων και ίσων ευκαιριών που η ανθρωπότητα αξίζει.
Σας ευχαριστώ.
( My speech in the Council of Socialist International in Malta )
Comrades,
We gather here today at a defining moment for humanity. A moment when the world looks increasingly unstable, unequal, and uncertain. A moment when millions of people around the globe ask themselves whether justice, fairness, and peace are still possible—or whether they were simply dreams of another era.
And this is precisely why we—the socialists of the world—must speak with clarity, honesty, and moral courage.
Because we must begin by recognizing our own responsibility.
For decades, when economic growth seemed stable and democracy appeared secure, we fell into a trap. The trap of believing that the dominant neoliberal doctrine—the so-called “TINA,” There Is No Alternative—had permanently shaped the boundaries of political possibility.
We accepted compromises that gradually hollowed out our vision.
We moderated our language, softened our critique, and allowed “market logic” to dominate the moral and political agenda of our societies.
And while we hesitated, uncontrolled capitalism marched forward.
It concentrated wealth in the hands of the few.
It created a global economy where profit stood above dignity.
It poisoned our environment, privatized our common goods, undermined working people, and left entire communities behind.
Most tragically, it fueled conflict.
Economic inequality became geopolitical instability.
Competition for resources became war.
Disinformation, fear, and frustration grew into fertile ground for extremism.
Let us speak frankly: our failure to transform our societies when times were good opened the door to today’s crises.
But acknowledging this failure is not an act of guilt— It is an act of responsibility.
And responsibility is the first step toward leadership.
If capitalism without restraint leads to inequality, ecological destruction, and war, then democratic socialism—with its values of solidarity, justice, and human dignity—is not simply an alternative. It is a necessity.
Today, we are not fighting for ideology.
We are fighting for the survival of democracy.
For the survival of peace.
For the survival of our planet.
We must place people at the center of every policy, every reform, every decision.
Equal rights.
Equal opportunities.
Protection of the vulnerable.
Empowerment of the many—not the enrichment of the few.
Comrades,
this moment demands more than reflection. It demands action. Coordinated, strategic, international action.
We must organize
We must rebuild our movements from the ground up.
Workers, youth, women, migrants, minorities—every community harmed by inequality must once again see the socialist movement as their political home.
Organizing is not nostalgic—it is fundamental.
We must mobilize
Our societies are full of people who know that something is deeply wrong.
They feel the injustice in their daily lives.
But they need leadership, direction, and hope.
We must mobilize them—not with fear, but with vision.
Not with slogans, but with solutions.
Not with division, but with unity.
We must exchange Ideas and Experiences
Socialism has never been a single model.
Its strength has always come from diversity.
We must learn from one another,
share what works,
analyze what fails,
and adapt fearlessly.
A global network of progressive knowledge and practice is not optional—it is essential.
We must build a network of humanity
Against the global network of capital, we must build a global network of humanity.
A network that connects local struggles with international solidarity.
A network that protects human rights, defends democracy, and promotes peace.
A network strong enough to counter authoritarianism, hate, and the politics of fear.
Let us be clear: this is a war. A war not of violence, but of values.
The battle of ideas
We must reclaim the narrative.
Inequality is not natural.
Poverty is not inevitable.
Climate destruction is not the price of progress.
War is not destiny.
There is an alternative— and we must shout it loudly, confidently, unapologetically.
The battle of ethics
We must show that our politics is rooted in moral principle.
Equality is an ethical choice.
Peace is an ethical commitment.
Democracy is an ethical responsibility.
We represent not just a political program, but a moral horizon.
The battle of politics
We must build broad coalitions, speak to those who distrust politics, and restore faith in public institutions.
Our politics must be bold—ambitious in vision, practical in implementation, and fearless in confronting entrenched interests.
And last but not least, the battle of elections
Let us never forget:
To change the world, we must win power.
Not for the sake of offices or titles,
but to put our values into action—
to legislate equality,
to transform economies,
to protect the environment,
to secure peace.
Victory at the ballot box is the gateway to victory for humanity.
Comrades, we stand at a crossroads.
One path leads to further destruction—
a world of inequality, environmental collapse, technological exploitation, and endless war.
The other path leads to a future where dignity is universal,
where peace is sustainable,
where prosperity is shared,
and where humanity—not profit—defines progress.
This second path is the path of socialism.
But it will not happen by accident.
It will happen only if we choose it—and fight for it.
Let us leave this Council with courage.
With conviction.
With the certainty that history has not ended—
and that the future is still ours to shape.
We must rise from our past failures not with shame,
but with determination.
Because our duty is clear:
To humanity.
To justice.
To peace.
To the generations that will inherit the world we build today.
Let us unite.
Let us lead.
Let us win the war of ideas, ethics, politics, and elections.
And let us create—not tomorrow, but today—the society of equal rights and equal opportunities that humanity deserves.
Thank you.
Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ