Archive

Tag: Ανεργία

4 posts

Να φυτέψουμε λεφτόδεντρα

Να φυτέψουμε λεφτόδεντρα

(Άρθρο μου στο “Παρασκήνιο”)

Είναι πολλά τα χρόνια που έχουν κυριαρχήσει η λογική και οι πολιτικές «λιτότητας». Όποτε εμφανιζόταν μια κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα με αιτήματα η απάντηση ήταν η ίδια, «θα ήθελα να σας βοηθήσω αλλά δεν υπάρχουν χρήματα». Τόσα χρόνια μετά μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών. Οι ανισότητες έχουν φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα, οι νέοι δεν βλέπουν μέλλον και δρόμο εξέλιξης, οι μεγαλύτεροι τρέμουν μπροστά στη πιθανότητα ανεργίας που θα τους αφήσει για τα καλά εκτός αγοράς εργασίας, η αποταμίευση είναι όρος ξεχασμένος που συναντάται σε ιστορικά και όχι οικονομικά εγχειρίδια. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ζει εξαιρετικά πιο δύσκολα με μεγαλύτερη αγωνία για το μέλλον και χωρίς δίχτυ ασφαλείας για οποιαδήποτε αναποδιά. Πίσω από την προφανή και μόνιμη ανάγκη για χρηστή διαχείριση κρύφτηκε η πολιτική επιλογή να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Και ξαφνικά εμφανίστηκε στη ζωή μας ο κορονοϊός. Πόσα από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα άλλαξαν σε μια μέρα. Έγινε ξανά κοινός τόπος ότι η υγεία καθενός μας εξαρτάται άμεσα από την υγεία του συνόλου. Ότι η ευδαιμονία του καθενός μας περνάει από την ευδαιμονία του συνόλου.

Μέσα σε αυτό το κλίμα η Ε.Ε. βρήκε ξαφνικά χρήματα για να αντιστρέψει την οικονομική καταστροφή που έφερε η πανδημία. Θα μπορούσα να κάνω πολύ κριτική για το πακέτο, για τους τομείς που θα κατευθυνθούν τα κεφάλαια αυτά, για τους όρους που έβαλαν οι λίγοι θιασώτες της λιτότητας, για την αύξηση της αναλογίας των δανείων σε σχέση με τις υποχωρήσεις και άλλα.
Ανεξάρτητα όμως από το σημείο που έχουμε καταλήξει η πραγματικότητα είναι ότι την επόμενη περίοδο θα εισέλθουν στην πατρίδα μας χρήματα για ανάπτυξη. Εύλογα η συζήτηση πηγαίνει στο που θα πάνε αυτά τα χρήματα. Υπάρχουν πολλές διαθέσιμες επιλογές σε τεχνικό επίπεδο αλλά το κύριο ερώτημα είναι αν τα χρήματα αυτά θα πάνε απλά για να κλείσουν τρύπες ή αν θα χρησιμοποιηθούν για να χτίσουμε πιο στέρεες βάσεις για την ελληνική οικονομία.

Σε ένα γερασμένο δέντρο που χάνει τα φύλλα του θα αντικαταστήσουμε τα φύλλα ή θα φυτέψουμε δίπλα ένα νέο; Θα εξελιχθούμε σε μόνιμους ζητιάνους επιδομάτων ή θα βάλουμε τις προϋποθέσεις να παράγουμε τον πλούτο που μπορούμε ώστε να ζούμε εμείς και τα παιδιά μας όσο καλύτερα μπορούμε;

Τα πρώτο σημάδια από την κυβέρνηση δεν είναι δυστυχώς σε θετική κατεύθυνση. Για παράδειγμα η εξαγγελία για την στήριξη της ηλεκτροκίνησης αφορά επιδότηση κατανάλωσης, όχι παραγωγής ή καινοτομίας. Να στηρίξουν δηλαδή οι Έλληνες την παραγωγή και την καινοτομία άλλων κρατών. Και όταν τελειώσουν τα χρήματα πώς θα αγοράσουμε την επόμενη γενία ηλεκτροκίνητων οχημάτων; Η κυβέρνηση έχει ακόμα χρόνο να αλλάξει ρότα αλλά για να το κάνει αυτό χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας. Ας το κάνει πριν περάσει ακόμα μια χαμένη ευκαιρία από μπροστά μας.

Ήρθε η ώρα να φυτέψουμε τα δικά μας λεφτόδεντρα, όχι να ποτίζουμε τα λεφτόδεντρα των άλλων.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Για την επικαιρότητα με τον Γιώργο Τράγκα

Για την επικαιρότητα με τον Γιώργο Τράγκα

Την Τρίτη 13 Νοεμβρίου συζητήσαμε για την επικαιρότητα στην εκπομπή του Γιώργου Τράγκα στο “Νέο epsilon”.

Συζητήσαμε για την απαράδεκτη κατάσταση στη Μόρια και για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.

Ανέφερα ότι είναι χρέος μας να φτιάξουμε την πατρίδα μας έναν τόπο στον οποίο οι νέοι δεν θα ονειρεύονται να φύγουν αλλά να θέλουν να μείνουν και να χτίσουν την ζωή τους εδώ. Δεν είναι όνειρο θερινής νυκτός αντίθετα έχουμε όλες τις δυνατότητες να το κάνουμε αρκεί να το πιστέψουμε και να δουλέψουμε πάνω σε αυτή τη κατεύθυνση.

Ευχαριστώ πολύ όσους είδαν την εκπομπή στη τηλεόραση ή εδώ και όσες παρατηρήσεις, σχόλια και κριτική είναι καλοδεχούμενα.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Αν θέλετε να δείτε όλη την εκπομπή είναι διαθέσιμη εδώ.

Χτίζοντας το μέλλον μαζί με τους νέους σε μια χώρα σε κρίση. Στρατηγική εξόδου απέναντι στο λαϊκισμό. Ομιλία μου στο τραπέζι εργασίας στο πλαίσιο της συνδιάσκεψης του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών

Χτίζοντας το μέλλον μαζί με τους νέους σε μια χώρα σε κρίση. Στρατηγική εξόδου απέναντι στο λαϊκισμό. Ομιλία μου στο τραπέζι εργασίας στο πλαίσιο της συνδιάσκεψης του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών

Να ευχαριστήσω την Πωλίνα για την οργάνωση του τραπεζιού. Μας δίνει την ευκαιρία να συζητήσουμε για αυτό το πολύ σημαντικό ζήτημα.

Νομίζω μια λέξη στο τίτλο του τραπεζιού περιγράφει την ουσία όσων θα συζητήσουμε. Πρέπει να χτίσουμε το μέλλον ΜΑΖΙ με τους νέους. Είναι προϋπόθεση για να αλλάξουμε σελίδα η ενεργή συμμετοχή των νέων.
Οι μη προνομιούχοι στις μέρες μας περιλαμβάνουν, πριν απ’ όλους ίσως, τους νέους που βιώνουν την κρίση στην πιο πιεστική εκδοχή της.

Για παράδειγμα η ανεργία. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργοι. Σε μια οικογένεια με δύο παιδιά δηλαδή το ένα απο τα δύο δεν θα βρεί δουλειά. Θα είναι υποχρεωμένος ο νέος αυτός να στηρίζεται στο περιβάλλον του για να τα βγάλει πέρα. Αυτό βλέπει μπροστά του όσο βρίσκεται ακόμα στο σχολείο, όσο σπουδάζει σε κάποιο πανεπιστήμιο, όσο είναι στο στρατό.

Αλλά ακόμα και να βρεί δουλειά. Ποιά είναι η πραγματικότητα για όποιον τυχερό καταφέρει να βρεί μια απασχόληση; Είτε είναι μισθωτός είτε ελεύθερος επαγγελματίας οι ασφαλιστικές εισφορές πέρνουν ένα τεράστιο μέρος τους εισοδήματος τους. Και για τι; Για μια σύνταξη που δεν πιστεύει ότι θα πάρει ποτέ ή για υπηρεσίες υγείας που διαρκώς επιδεινώνονται;

Υπάρχουν και οι άλλοι νέοι που πέρνουν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν απο τη χώρα. Εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν είναι πάντα οι καλύτεροι ή οι άριστοι όπως που ακούμε στις ειδήσεις των 8. Είναι οι διπλανοί μας, οι φίλοι μας και οι γνωστοί μας, οι άνθρωποι με τους οποίους μεγαλώσαμε μαζί. Είναι κάποιοι απο εμάς. Κάποιοι οι οποίοι αποφάσισαν να χτίσουν τη ζωή τους σαν μετανάστες. Όχι μόνο από την έλλειψη απασχόλησης, αλλά κυρίως από την έλλειψη ελπίδας. Είναι η συνέπεια της απουσίας ενός σχεδίου για το σήμερα και το αύριο. Ενός ρεαλιστικού σχεδίου που είτε θα τους κρατούσε εδώ, είτε θα τους επέτρεπε να γυρίσουν πίσω.

Όλα τα παραπάνω περιγράφουν ένα κομμάτι της πραγματικότητας στην οποία ζούμε οι νέοι. Και ενώ όλα αυτά φαίνονται εξαιρετικά πιεστικά, δυσκολα και χωρίς ελπίδα εμείς αντιδρούμε δημιουργικά.
Χτίζουμε τον δικό μας κόσμο. Ένα κόσμο με μικρότερες αποστάσεις, λιγότερους διαχωρισμούς και με πολύ διάθεση για δημιουργία.

Αναπτύσουμε σχέσεις με ανθρώπους σε άλλες χώρες, με άλλες κουλτούρες, επηρεάζει ο ένας τον άλλον, μαθαίνουμε απο άλλους πολιτισμούς. Η παιδική εργασία στον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι και δικό μας πρόβλημα. Οι αγώνες για Δημοκρατία στη Τουρκία είναι και δικοί μας αγώνες. Η συμφωνία για τη κλιματική αλλαγή στο Παρίσι είναι και δική μας συμφωνία.

Με καλή διάθεση, εξαιρετική εκπαίδευση και μια σύνδεση internet θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
Και απαιτούμε την βοήθεια όλων. Δεν ζητάμε λεφτά. Δεν προσβλέπουμε σε ασυλίες. Απαιτούμε όμως ίσες ευκαιρίες. Απαιτούμε μια σελίδα λευκό χαρτί για να γράφουμε τη δική μας ιστορία. Το ξέρουμε ότι ξεκινάμε από το μηδέν. Είμαστε όμως αποφασισμένοι να μην ξεκινήσουμε από το μείον.

Και δεν θέλουμε πολλά. Θέλουμε λίγα και συγκεκριμένα.

Θέλουμε κανόνες χωρίς παραθυράκια και πίσω πόρτες. Λίγους, απλούς, καθαρούς και για όλους.

Θέλουμε μια κοινωνία ανοιχτή σε όλους. Με κοινό όραμα και στόχους.

Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον όλοι έχουμε τη θέση μας. Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον όλοι και ο καθένας ξεχωριστά, μπορούμε να βάλουμε το λιθαράκι μας στο χτίσιμο του κοινού μας σπιτιού.

Με αυτές τις προϋποθέσεις, ναι, μπορούμε να δουλέψουμε, να δημιουργήσουμε. Μπορούμε να χτίσουμε τη ζωή μας, τη καθημερινότητα μας, το μέλλον μας. Όμως το σημείο κλειδί είναι τον αγώνα αυτόν να τον δώσουμε μαζί. Χέρι χέρι. Μεγαλύτεροι και μικρότεροι. Ο καθένας με τις δικές του δυνατότητες και δυνάμεις.

Με καθαρό στόχο και καλή διάθεση. Και, προσωπικά, είμαι βέβαιος ότι θα βγει πέρα.

Οι Σοσιαλιστές στη Πάτρα για την ανεργία. Ομιλία μου σε εκδήλωση των PES activists Πάτρας

Οι Σοσιαλιστές στη Πάτρα για την ανεργία. Ομιλία μου σε εκδήλωση των PES activists Πάτρας

Φίλες και φίλοι καλό απόγευμα.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω και εγώ με τη σειρά μου τους PES activists για αυτή την ευκαιρία να βρεθούμε και να συζητήσουμε – αν όχι για το σημαντικότερο – ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε· το πρόβλημα της ανεργίας αλλά και τις λύσεις που μπορούμε εμείς να προτείνουμε για να το ξεπεράσουμε.

Θα ήθελα επίσης να σας μεταφέρω τα χαιρετίσματα και τις ευχές για καλή επιτυχία στην προσπάθεια των PES activists στην Πάτρα, του προέδρου του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργου Παπανδρέου. Να υπενθυμίσω σε αυτό το σημείο την πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου για ένα πανευρωπαϊκό πρόγραμμα για τους νέους ανέργους στα πρότυπα του Erasmus, αλλά και την πρότασή του για κοινά ευρωπαϊκά αναπτυξιακά προγράμματα τα οποία θα έδιναν ιδιαίτερη ώθηση στην ανάπτυξη σε Ευρωπαϊκό επίπεδο και ιδιαίτερα στις χώρες, όπως η χώρα μας, οι οποίες αντιμετωπίζουν έντονο πρόβλημα παρατεταμένης ύφεσης.

Η ανεργία έχει ένα επιπλέον βάρος σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα στοιχεία με τα οποία εμείς οι οικονομολόγοι ασχολούμαστε. Αφορά άμεσα ανθρώπους, συγκεκριμένους ανθρώπους, ανθρώπους που βιώνουν στην καθημερινότητά τους το πρόβλημα. Ανθρώπους οι οποίοι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται το πρωί που ξυπνάνε και το τελευταίο το βράδυ πριν πέσουν για ύπνο είναι η ανεργία.

Τα στοιχεία είναι δυστυχώς αποκαρδιωτικά. Στην χώρα μας το 23,1% των συνανθρώπων μας ψάχνουν δουλειά και δεν μπορούν να βρουν. Το ποσοστό αυτό το 2008 ήταν στο 7,7%. Οι συγκεκριμένοι αριθμοί όμως δεν λένε όλη την αλήθεια. Η ανεργία στις γυναίκες πλησιάζει το 28% και στους νέους βρίσκεται λίγο πάνω από 45%. Το πρόβλημα ενώ αφορά όλη τη κοινωνία δεν την επηρεάζει ισομερώς. Είναι εμφανές ότι όσον αφορά την ανεργία οι γυναίκες αλλά κυρίως οι νέοι είναι οι αδύναμοι κρίκοι.

Να κάνω εδώ μια μικρή παρένθεση. Ο αριθμός των ανέργων στην χώρα μας ανεβαίνει συνέχεια από το 2008. Στην αρχή της κρίσης από το 2008 στο 2009 η ανεργία ανέβηκε κατά 20% περίπου. Οι άνθρωποι οι οποίοι νιώθουν στην καθημερινότητά τους το πρόβλημα ξέρουν πολύ καλά πότε ξεκίνησε η κρίση. Ξέρουν πολύ καλά ότι παραγραφή της ιστορίας δεν γίνεται. Όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να μας πουν ότι το μνημόνιο έφερε την κρίση και όχι το αντίθετο ξεχνούν κάτι πολύ σημαντικό. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι βιώνουν στην καθημερινότητά τους την αλήθεια. Ζούνε τα αποτελέσματα των τραγικών επιλογών τόσο της κυβέρνησης του Καραμανλή όσο και των ψευδεπίγραφων εναλλακτικών λύσεων, είτε αυτές λέγονται Ζάππεια, είτε πρόγραμμα Θεσσαλονίκης.

Θα κλείσω εδώ την παρένθεση για να ασχοληθούμε με πιο σημαντικά πράγματα από όλους αυτούς που τρώνε τον δικό μας χρόνο σαν να είναι δικός τους.

Είναι εμφανές από όσα σας είπα ότι υπάρχουν συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες οι οποίες είναι πολύ πιο ευάλωτες σε σχέση με άλλες. Δεν είναι τυχαίο που για πρώτη φορά το 2016 οι νέοι έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να ζήσουν σε καθεστώς φτώχειας από ότι οι ηλικιωμένοι.

Το ζούμε στη καθημερινότητά μας. Δύσκολα θα βρεις νέο άνθρωπο ο οποίος προγραμματίζει για το μέλλον του. Όλοι προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα όπως-όπως. Ακούμε ότι όνειρο του Έλληνα είναι να βάλει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του. Ε λοιπόν έχω να σας πω ότι δεν έχω συναντήσει ούτε έναν νέο ο οποίος να σκέφτεται όχι πώς θα αγοράσει σπίτι – αυτό ακούγεται στα όρια του γελοίου – αλλά έστω πώς θα φτιάξει τη ζωή του. Θα κάνει οικογένεια, θα μεγαλώσει παιδιά και άλλα τέτοια όνειρα τα οποία μπορεί στο παρελθόν να ήταν προφανή.

Ακούω – όπως όλοι μας υποθέτω – συχνά φίλους και γνωστούς να τους ρωτάνε οι γονείς τους, οι οικογενειακοί φίλοι κ.α. «άντε πότε θα παντρευτείτε, πότε θα κάνετε ένα παιδάκι;» και αναρωτιέμαι πραγματικά μήπως δεν καταλαβαίνουν καθόλου σε τι καθεστώς αβεβαιότητας ζούμε σήμερα οι νέοι. Πόσο δύσκολο εάν όχι αδύνατο είναι να προγραμματίσουμε για το μέλλον μας.

Και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον το οποίο λέει ότι εάν προσπαθήσεις αρκετά θα τα καταφέρεις. Ωραίο ακούγεται αυτό. Μας δίνει θεωρητικά μία ελπίδα να συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Κάνει όμως και κάτι ακόμα. Εξατομικεύει ένα κοινωνικό πρόβλημα. Δεν είναι, λένε χωρίς να το πούνε, κοινωνικό πρόβλημα η ανεργία, είναι ατομικό. Αν το θες δηλαδή πραγματικά πολύ μπορείς να το πετύχεις και όσοι δεν πετυχαίνουν είναι επειδή δεν προσπαθούν πολύ.

Όσο όμως και να προσπαθούν να αλλοιώσουν την πραγματικότητα και να απεμπολήσουν την δική τους ευθύνη όσοι διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα, η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Η εργασία είναι δικαίωμα και όσοι έχουν την ευθύνη της διαχείρισης της κοινής μας μοίρας έχουν αποτύχει παταγωδώς να προσφέρουν το δικαίωμα αυτό σε ένα τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας. Τα σημερινά απαράδεκτα ποσοστά ανεργίας δεν είναι το σύνολο μιας σειράς ατομικών αποτυχιών αλλά συλλογικό όνειδος.

Για να μην ξεχνάμε και τι είναι αυτό που μας διαχωρίζει από τη δεξιά.

Η ανεργία έχει ένα επιπλέον έντονα πολιτικό χαρακτηριστικό. Δεν υπάρχει κανένα άλλο ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος στο οποίο να υπάρχει τόσο μεγάλη απόσταση μεταξύ του πολιτικού, μηντιακού και οικονομικού κατεστημένου και της κοινωνίας. Ενώ η ανεργία επηρεάζει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την μεγάλη πλειοψηφία των συμπατριωτών μας δεν φαίνεται να αφορά σχεδόν κανέναν από τους δημοσιολογούντες.

Δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις, όλοι το ζούμε. Μία ρητορική ερώτηση θα κάνω μόνο. Έχετε ακούσει ποτέ ότι καθυστερεί η διαπραγμάτευση, η δόση, η συμφωνία επειδή η ανεργία είναι πολύ υψηλή και πρέπει να πέσει; Το πόσο αστεία ακούγεται η ερώτηση δείχνει ότι η απόσταση μεταξύ ελίτ και κοινωνίας δεν είναι υπαρκτή μόνο στην χώρα μας αλλά σε όλη την Ευρώπη.

Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Παρόλο που στην χώρα μας το ζούμε με τεράστια ένταση, τα απαράδεκτα ποσοστά ανεργίας – και ειδικά στους νέους – υπάρχουν σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αποτυχία της οικονομικής πολιτικής των τελευταίων ετών είναι εμφανής στο σύνολο της Ε.Ε. και για το λόγο αυτό η αντιστροφή της απαράδεκτης σημερινής κατάστασης πρέπει να έρθει, εν μέρη τουλάχιστον, και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.

Και ενώ η αναγνώριση του προβλήματος και των ειδικών συνθηκών που το αποτελούν είναι το πρώτο βήμα για την λύση του, οι λύσεις αυτές καθεαυτές έχουν την ιδιαίτερη σημασία τους.

Η γκάμα πιθανών λύσεων για το πρόβλημα είναι τεράστια.
Η επιλογή των πιο κατάλληλων, όμως, πρέπει να γίνει κάτω από το πρίσμα της οικονομικής πραγματικότητας. Υποθέτω ότι οι περισσότεροι θα σκεφτείτε ότι ακολουθούν τα δύσκολα. Και όμως όχι. Η οικονομική πραγματικότητα είναι ότι σαν ανθρωπότητα έχουμε αυξήσει την παραγωγική μας δυνατότητα σε πρωτοφανή επίπεδα. Κυρίως μέσω της αυτοματοποίησης της παραγωγής αλλά και μέσω της εισόδου στην παραγωγική διαδικασία της ρομποτικής έχουμε τη δυνατότητα σήμερα να παράγουμε πολλά περισσότερα αγαθά που έχουμε ανάγκη με πολύ λιγότερο κόπο. Και όχι μόνο αυτό αλλά το μέλλον φαντάζει σε αυτό το επίπεδο ακόμα πιο ελπιδοφόρο.

Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Το πρόβλημα είναι ότι το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του επιπλέον εισοδήματος πηγαίνει στα χέρια των λίγων. Έτσι βλέπουμε σήμερα την εισοδηματική ανισότητα να έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Οι 8 πλουσιότεροι άνθρωποι στο κόσμο έχουν όσα χρήματα έχει το φτωχότερο μισό του πληθυσμού παγκοσμίως.

Και ευθύνη για αυτό έχει η απουσία πολιτικής βούλησης να κάνει πραγματική αναδιανομή. Τα κράτη έχουν εμπλακεί σε έναν ιδιότυπο ανταγωνισμό για τα κεφάλαια των λίγων αυτών δισεκατομμυριούχων με φοροαπαλλαγές και άλλες διευκολύνσεις. Πολιτικές που οδηγούν σε όξυνση του προβλήματος και απομακρύνουν την λύση.

Η ανεργία θα λυθεί μόνο όταν η αλλαγή αυτή που έχει προέλθει στην παραγωγική διαδικασία αρχίσει να αφορά το σύνολο της κοινωνίας όχι μόνο το 1% των πιο πλουσίων. Με συνεχή εκπαίδευση στο σύνολο του εργασιακού βίου, με κατεύθυνση των δεξιοτήτων εκεί που υπάρχει ζήτηση, με επιδοτήσεις σε ανέργους που θέλουν να πάρουν το ρίσκο να δημιουργήσουν μία επιχείρηση. Με επιδότηση της δημιουργίας δηλαδή, αντί για μερική στήριξη της σημερινής απαράδεκτης κατάστασης.

Για να γίνουν όμως τα παραπάνω χρειάζεται κάτι ακόμα. Χρειάζεται ένα αναπτυξιακό σχέδιο και τα αναγκαία κεφάλαια που θα το χρηματοδοτήσουν. Πρέπει να εντοπιστούν οι τομείς της ελληνικής οικονομίας οι οποίοι θα οδηγήσουν την πατρίδα μας στον δρόμο μίας βιώσιμης ανάπτυξης με στόχο, μεταξύ άλλων, την πλήρη απασχόληση.

Είμαι βέβαιος ότι η επόμενη ελπιδοφόρα μέρα για την πατρίδα μας βρίσκεται μέσα σε αυτό το τεράστιο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που βρίσκεται σήμερα στην αφάνεια και ζει με απόγνωση.

Είναι δικιά μας δουλειά να το στηρίξουμε αποφασιστικά και σε σύγκρουση με όλες τις συντηρητικές πολιτικές που διατηρούν την σημερινή απαράδεκτη πραγματικότητα.

Σας ευχαριστώ πολύ.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ