Archive

Tag: Συνέδριο

7 posts

Μια ενδιαφέρουσα εβδομάδα στη Κίνα

Μια ενδιαφέρουσα εβδομάδα στη Κίνα

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα την ευκαιρία να βρεθώ στην Κίνα προσκεκλημένος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Η επίσκεψη ήταν χωρισμένη σε δύο μέρη. Τις πρώτες μέρες στο Πεκίνο συζητήσαμε για το πολιτικό και οικονομικό σύστημα της Κίνας και ανταλλάξαμε απόψεις για μεγάλα διεθνή προβλήματα όπως ο εμπορικός πόλεμος Η.Π.Α.-Κίνας, η κλιματική αλλαγή και η αναμόρφωση των διεθνών οργανισμών. Συζητήσαμε επίσης εκτενώς για την κινέζικη πρωτοβουλία “Belt and Road Initiative”, τον ρόλο της χώρας μας και της Ευρώπης στο πλαίσιό της και τις ευκαιρίες που δημιουργεί για την λεκάνη της Μεσογείου.

Ο δεύτερος σταθμός του ταξιδιού ήταν η επίσκεψη στην επαρχία Yunnan, κατά την οποία συναντηθήκαμε με την ηγεσία της περιφέρειας αλλά και με αρκετές από τις εθνικές μειονότητες που κατοικούν στην περιοχή. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν η παρουσίαση του ρόλου της περιφέρειας στον σχεδιασμό και την υλοποίηση της περιφερειακής ανάπτυξης. Στο πλαίσιο αυτό, είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον η κατανομή των ωφελημάτων της ανάπτυξης αυτής έτσι ώστε να συμμετέχουν σ’ αυτήν όλες οι μειονότητες, να βγουν από τις συνθήκες φτώχειας στις οποίες ζούσαν μέχρι πρόσφατα.

Ανάμεσα σε άλλες συναντήσεις μου, αξίζει ίσως να σταθώ ειδικότερα σ’ αυτές με τους Guo Yezhou (αναπληρωτή υπουργό Διεθνών Σχέσεων του Κ.Κ.Κ.), Sun Zhaolong (διευθυντή του γραφείου Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Κ.Κ.Κ.), Zang Jian (διευθυντή του Ινστιτούτου CICIR και Li Jiming (επικεφαλής των διεθνών σχέσεων της Περιφέρειας Yunnan).

Ύστερα από πολλές ώρες ταξίδι, πολλές συναντήσεις και πολλές συζητήσεις μπορώ να πω ότι έχω μια πιο καθαρή εικόνα για τον «Σοσιαλισμό με Κινέζικα χαρακτηριστικά» όπως ονομάζουν το πολιτικό και οικονομικό σύστημα της μεγάλης αυτής χώρας. Σύστημα που βασίζεται στην αξία της εργασίας, του σχεδιασμού και των δοκιμών. Το αποτέλεσμα είναι μια χώρα με εξαιρετικά δυναμική οικονομία, αν και υπολείπεται ακόμα του επιπέδου ανάπτυξης άλλων οικονομιών. Και ας μην ξεχνάμε ότι, λόγω μεγέθους και δυναμικής, η Κίνα είναι μια χώρα η οποία θα επηρεάσει καθοριστικά τις παγκόσμιες εξελίξεις τα επόμενα χρόνια. Ώρα για σκέψεις λοιπόν με θέμα «Ελλάδα-Κίνα: ποια η σχέση μας στο μέλλον;»

Ομιλία στο συνέδριο της Δημοκρατικής συμπαράταξης

Ομιλία στο συνέδριο της Δημοκρατικής συμπαράταξης

Συντρόφισσες και σύντροφοι καλημέρα,

Το συνέδριο μας αυτές τις μέρες με έχει γεμίσει με αισιοδοξία. Με μια αισιοδοξία ότι έρχονται καλύτερες μέρες.
Μια αισιοδοξία που προκύπτει από το βασικό μήνυμα του συνεδρίου μας.

Από το μήνυμα ότι βάζουμε ένα τέλος.

Τέλος στην υποχώρηση των προοδευτικών πολιτών και πολιτικών.

Τέλος στην παραγραφή της ιστορίας.

Τέλος στην ασφάλεια της απουσίας.

Βάζουμε τέλος γιατί το κόστος της απουσίας μας είναι εξαιρετικά υψηλό. Και το κόστος αυτό το πληρώνουν κυρίως οι μη προνομιούχοι του σήμερα.

Η μεσαία τάξη της πατρίδας μας.

Η αφανής πλειοψηφία.

Ο νέος που παλεύει για να περάσει σε κάποιο πανεπιστήμιο. Ένα πανεπιστήμιο το οποίο θα πρέπει βέβαια να βρίσκεται κοντά στο πατρικό του για να μπορεί οικονομικά να παρακολουθήσει τη σχολή του. Την ίδια ώρα οι πιο προνομιούχοι συμμαθητές και φίλοι του φεύγουν στο εξωτερικό για σπουδές.

Και μετά;

Μετά αντιμέτωπος με το φάσμα της ανεργίας. Μια ανεργία που ξέρει ότι θα χτυπήσει έναν στους δύο.
Ακόμα και ο τυχερός που θα βρει κάποια απασχόληση πάλι στους μη προνομιούχους θα είναι. Με βασικό μισθό, αν είναι στους λίγους που ο εργοδότης του, του βάζει ένσημα. Αλλιώς μαύρη εργασία και βλέπουμε.

Αν πάλι είναι ελεύθερος επαγγελματίας το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος του θα πηγαίνει σε ασφαλιστικές εισφορές και φορολογία. Με ανταποδοτικές υπηρεσίες από τη πλευρά του κράτους κάθε μέρα και χειρότερες.

Αυτοί και πολλοί ακόμα. Δημόσιοι υπάλληλοι που τους κόβουν τους μισθούς και τους φορτώνουν όλα τα κακά της μοίρας μας. Ιδιωτικοί υπάλληλοι με τον καθημερινό φόβο της ανεργίας. Μικρομεσαίοι που παλεύουν να κρατήσουν ζωντανούς τους κόπους μίας ζωής. Συνταξιούχοι που κάθε τρεις και λίγο τους κόβουν τις συντάξεις για να βγει μια εξίσωση που γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Όλοι αυτοί, οι αδύναμοι συμπατριώτες μας, οι μη προνομιούχοι του σήμερα, δεν έχουν άλλο χρόνο. Ούτε για πειραματισμούς αδέξιων, ούτε για ιδεοληψίες Δεξιών.
Είναι δικιά μας δουλειά να επαναφέρουμε τα πράγματα σε τροχιά κοινωνικής ασφάλειας.

Και για να τα καταφέρουμε θα πρέπει να δουλέψουμε μαζί με την κοινωνία.

Μαζί με τους μη προνομιούχους, μαζί με τη μεσαία τάξη, μαζί με την αφανή πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Οι ιδεολογικές μας αξίες, οι πολιτικές μας θέσεις, το πρόγραμμα μας θα δυναμώσουν όταν γίνουν κτήμα της κοινωνίας στην οποία απευθύνεται.
Όταν όλα τα παραπάνω γίνουν συλλογικό όραμα. Συλλογικό όραμα για να κάνουμε καλύτερη τη πατρίδα μας.

Αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με τη σημερινή απαράδεκτη κατάσταση.

Ποιος άραγε ευνοείται από αυτή;

Ποιους πλήττει η γραφειοκρατία και η διαφθορά; Όσου έχουν να πληρώσουν για να διεκπεραιώσουν τις υποθέσεις τους ή του πολλούς οι οποίοι πρέπει να χάσουν το μεροκάματο τους για να καλύψουν τις αδυναμίες του κράτους;

Ποιους πλήττει η σημερινή κατάσταση στην εκπαίδευση και την υγεία; Αυτούς που έχουν την επιλογή για ιδιωτικές υπηρεσίες ή αυτούς που είναι αναγκασμένοι να χρησιμοποιούν το δημόσιο σύστημα;
Ποιους πλήττουν οι παράλογοι φόροι; Αυτούς που μπορούν να πληρώνουν εκατομμύρια για να βρίσκουν τις νόμιμες τρύπες φοροαποφυγής ή όσους δεν μπορούν να ξεφύγουν;

Σε αυτά και σε πολλά άλλα που περιγράφουν την σημερινή κακή μας κατάσταση εμείς αντιπαραβάλλουμε μια κοινωνία κανόνων.

Κανόνες για όλους χωρίς παραθυράκια για τους λίγους.
Κανόνες που θα υπηρετούν το κοινωνικό σύνολο και όχι ομάδες συμφερόντων.

Κανόνες που θα βάζουν την οικονομία στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι το αντίθετο.

Κανόνες που θα δίνουν σε όλους ίσες ευκαιρίες.

Συντρόφισσες και σύντροφοι είμαι πολύ αισιόδοξος ότι θα τα καταφέρουμε.
Είμαι αισιόδοξος γιατί αυτές τις μέρες στο συνέδριο μας είναι διάχυτη αυτή η αισιοδοξία. Αλλά για έναν επιπλέον λόγο. Εκτός από την αισιοδοξία είναι διάχυτη και η αποφασιστικότητα να δώσουμε αυτόν τον αγώνα όλοι μαζί με όλες μας τις δυνάμεις με έναν κοινό στόχο.

Να μεγαλώσουμε ξανά.

Να μεγαλώσουμε για να υπηρετήσουμε σαν παράταξη στα δύσκολα ακόμα μια φορά τον λαό και την πατρίδα.

Να γυρίσουμε τη σημερινή πολύ δύσκολη σελίδα της πατρίδας μας για να ονειρευτούμε ξανά. Να πιστέψουμε ξανά. Να δουλέψουμε ξανά.

Όλοι μαζί.

Εδώ μέσα αλλά κυρίως έξω.
Έξω από εδώ στην κοινωνία που περιμένει από εμάς.

Ήρθε η ώρα να τους βρούμε και μαζί να ανέβουμε ξανά εκεί που μας αξίζει.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Καλούς αγώνες.

Ομιλία στη 3η περιφερειακή ημερίδα της Δημοκρατικής συμπαράταξης

Ομιλία στη 3η περιφερειακή ημερίδα της Δημοκρατικής συμπαράταξης

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι καλημέρα και από εμένα.

Είμαι ο Δημήτρης Οικονόμου, οικονομολόγος και ελεύθερος επαγγελματίας. Είμαι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών και μέλος του τομέα επικοινωνίας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Ήρθαμε σήμερα στη Παιανία για να μιλήσουμε για το «πρόγραμμα Ελλάδα» στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου εν όψει του συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Εγώ μένω στο κέντρο της Αθήνας. Πολύ συχνά τα ζητήματα της οικονομίας και της ανάπτυξης μοιάζουν πολύ απομακρυσμένα για ανθρώπους σαν και εμένα. Σχέδια, νούμερα, προτάσεις αποτυπωμένα σε χαρτί που πολύ λίγες φορές τα βλέπουμε στη πράξη. Είναι λοιπόν πολύ εύκολο να ξεχάσουμε ότι η οικονομία είναι ένα εργαλείο στην υπηρεσία μας. Και οπωσδήποτε όχι το αντίθετο.

Αυτό σκεφτόμουν σήμερα στο δρόμο που ερχόμουν εδώ αλλά και το Σάββατο που πηγαινα στην εκδήλωση της Συμπαράταξης στη Λαμία. Ξέρετε στο δρόμο έβλεπα τα φορτηγά να κουβαλάνε εμπορεύματα. Τα αγροκτήματα φροντισμένα να αποδίδουν καρπούς.Τα εργοστάσια να παράγουν προϊόντα. Είναι πραγματικό μάθημα να φεύγουμε λίγο από την Αθήνα. Να βγαίνουμε πιο έξω εκεί που παράγεται ο πραγματικός πλούτος σε αυτή τη χώρα.

Όλος αυτός ο πλούτος είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Είναι η δύναμη μας για να φύγουμε από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.
Αυτή είναι η Ελλάδα της παραγωγής. Η Ελλάδα που δημιουργεί παρά τις δυσκολίες. Αυτή είναι η Ελλάδα που μπορεί να γυρίσει σελίδα.

Και ακριβώς αυτή είναι η Ελλάδα που βρίσκεται στο επίκεντρο του προγράμματος μας.

Τρεις είναι οι βασικοί στόχοι που περιγράφονται στο πρόγραμμα μας. Δημιουργία νέου πλούτου. Νέες θέσεις εργασίας. Δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου.

Είναι τα απαραίτητα στοιχεία για να εξασφαλίσουμε μια βιώσιμη ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη η οποία δεν θα βασίζεται στην κατανομή της φτώχειας και της μιζέριας όπως κάνει η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μια ανάπτυξη όμως που θα αφορά το σύνολο της κοινωνίας και δεν θα αφήνει πίσω του αδύναμους, όπως είναι το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας του κυρίου Μητσοτάκη.

Η πατρίδα μας είναι μια πλούσια χώρα. Μια πανέμορφη χώρα πόλος έλξης για τους τουρίστες. Με αγροτικά προϊόντα εξαιρετικής ποιότητας. Με εξαιρετικούς επιστήμονες. Σε κομβική γεωγραφική θέση μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Αυτά και πολλά ακόμη είναι τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα. Και σε αυτά τα πλεονεκτήματα πρέπει να στηριχτούμε για να δημιουργήσουμε τον νέο πλούτο. Είμαστε μια πλούσια χώρα, ήρθε η ώρα να τον παράξουμε όλον αυτόν τον πλούτο.

Για εμάς , για τη δικιά μας παράταξη όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Η επόμενη σελίδα της πατρίδας μας δεν θα είναι βιώσιμη αν δεν αφορά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Το πρόγραμμα μας έχει βασική στόχευση τη στήριξη όχι των λίγων εκλεκτών αλλά του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας. Και κυρίως των μη προνομιούχων του σήμερα.

Εμείς είμαστε όλοι αυτοί. Είναι οι γείτονες μας, τα παιδιά μας, οι φίλοι μας και οι γνωστοί μας. Είναι οι διπλανοί μας που περνάνε δύσκολα από τις πολιτικές των Δεξιών και των αδέξιων.

Και μεταξύ των μη προνομιούχοι στις μέρες μας οι νέοι. Οι νέοι που βιώνουμε την κρίση στην πιο πιεστική εκδοχή της.

Η ανεργία στους νέους φτάνει το 50%. Σε μια οικογένεια με δύο παιδιά δηλαδή το ένα απο τα δύο δεν θα βρεί δουλειά. Θα είναι υποχρεωμένος ο νέος αυτός να στηρίζεται στο περιβάλλον του για να τα βγάλει πέρα. Αυτό είναι η προοπτική μπροστά του μπροστά του όσο βρίσκεται ακόμα στο σχολείο, όσο σπουδάζει σε κάποιο πανεπιστήμιο, όσο είναι στο στρατό.

Αλλά ακόμα και να βρεί δουλειά. Ποιά είναι η πραγματικότητα για όποιον τυχερό καταφέρει να βρεί μια απασχόληση; Είτε είναι μισθωτός είτε ελεύθερος επαγγελματίας οι ασφαλιστικές εισφορές πέρνουν ένα τεράστιο μέρος τους εισοδήματος τους. Και για τι; Για μια σύνταξη που δεν πιστεύει ότι θα πάρει ποτέ ή για υπηρεσίες υγείας που διαρκώς επιδεινώνονται.

Υπάρχουν και οι άλλοι νέοι που πέρνουν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν απο τη χώρα. Εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν είναι οι καλύτεροι ή οι άριστοι όπως που ακούμε στις ειδήσεις των 8. Είναι οι διπλανοί μας, οι φίλοι μας και οι γνωστοί μας, οι άνθρωποι με τους οποίους μεγαλώσαμε μαζί. Είναι κάποιοι απο εμάς. Κάποιοι οι οποίοι αποφάσισαν να χτίσουν τη ζωή τους σαν μετανάστες. Όχι μόνο από την έλλειψη απασχόλησης, αλλά κυρίως από την έλλειψη ελπίδας. Είναι η συνέπεια της απουσίας ενός σχεδίου για το σήμερα και το αύριο. Ενός ρεαλιστικού σχεδίου που είτε θα τους κρατούσε εδώ, είτε θα τους επέτρεπε να γυρίσουν πίσω.

Μαζί τους νέους, όπως μαζί και με όλους τους μη προνομιούχους του σήμερα θα δώσουμε τη μάχη για να γυρίσουμε σελίδα στη πατρίδα μας.

Και κάπου εδώ έρχεται και το τελευταίο σημείο που θα ήθελα να αναφέρω. Για να κάνουμε όλες τις αλλαγές που περιγράφουμε στο «πρόγραμμα Ελλάδα» πράξη, θέλουμε την στήριξη της κοινωνίας. Κανένα πρόγραμμα οσο καλό και να είναι δεν θα γίνει πράξη εάν δεν στηριχτεί από τους ανθρώπους για τους οποίους σχεδιάζεται.
Πρέπει να πλαισιώσουμε το πρόγραμμα μας, «το πρόγραμμα Ελλάδα» με την απαραίτητη κοινωνική στήριξη ώστε να μπορέσουμε να το επιβάλλουμε και να το εφαρμόσουμε.

Το πρόγραμμα μας δεν είναι χαρτί για διαπραγμάτευση, είναι σχέδιο εξόδου από την κρίση του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας.

Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας αλλά είμαι πολύ αισιόδοξος ότι θα τα καταφέρουμε.

Με εκκίνηση το συνέδριο μας.

Σας ευχαριστώ πολύ

Είναι η ώρα να το παλέψουμε! Άρθρο μου στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Είναι η ώρα να το παλέψουμε! Άρθρο μου στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Πάνε μερικά χρόνια που οι συνθήκες της ζωής μας χειροτερεύουν διαρκώς. Και στη πατρίδα μας και σε όλο τον κόσμο. Συνηθίσαμε μάλιστα να παρακολουθούμε την τεχνολογία να κάνει άλματα, την παραγωγή και τον πλούτο να πολλαπλασιάζονται με γοργούς ρυθμούς και, την ίδια στιγμή, οι ανισότητες, η φτώχεια και η ανεργία να εξαπλώνονται και να βαθαίνουν. Στην Ελλάδα, ένας στους τέσσερις θέλει να δουλέψει και δεν μπορεί. Στους νέους η κατάσταση ακόμα χειρότερη: ένας στους δύο δεν βρίσκει δουλειά. Άνθρωποι δίπλα μας, στο περιβάλλον μας, στην οικογένεια μας στερημένοι από το δικαίωμα στην εργασία. Όλοι εμείς λοιπόν με τι δύναμη να οραματιστούμε το μέλλον μας; Σε ποιό περιβάλλον θα παλέψουμε για τα όνειρα μας; Και τι νόημα έχει άραγε η πρωτοφανής αύξηση της παραγωγής εάν η συντριπτική πλειοψηφία είναι αποκλεισμένη από τα οφέλη της; Αν το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έχει εξωθηθεί στο περιθώριο και για τις «επίσημες δομές» αγνοείται η τύχη του;

Είναι φανερό ότι η αύξηση της άνισης κατανομής του πλούτου, όπως και μεγάλα προβλήματα οικουμενικών διαστάσεων, όπως η καταστροφή του πλανήτη μας, οι πόλεμοι και η προσφυγιά έχουν παροξυνθεί. Με την Ελλάδα μονίμως ανάμεσα στη Σκύλλα της χρεοκοπίας και τη Χάρυβδη της καταναγκαστικής φτωχοποίησης. Νέους ανθρώπους που θα ήθελαν (και έπρεπε να μπορούν) να μείνουν και να δουλέψουν εδώ, να μεταναστεύουν. Και μεγάλα δημόσια συστήματα, με πρώτο αυτό των συντάξεων, στα πρόθυρα της κατάρρευσης, χωρίς πρόταση διεξόδου. Όλα αυτά δεν είναι παρά τα αρνητικά αποτελέσματα αδιέξοδων, δεξιών και αδέξιων πολιτικών. Και δεν μπορεί να οφείλονται σε οτιδήποτε άλλο.

Αισθάνομαι ότι αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Αμέσως. Από την σύγχυση, τον συμβιβασμό και την αυταπάτη του προσωπικού βολέματος είναι η ώρα να μαζευτούμε και να το παλέψουμε. Να κάνουμε το προσωπικό μας αδιέξοδο, ελπίδα για όλες και όλους. Αντί να διολισθήσουμε σε ακόμα πιο βάρβαρες, ρατσιστικές και σκοταδιστικές καταστάσεις, να οργανώσουμε μια πιο σταθερή, δίκαιη και ελπιδοφόρα ζωή. Άλλος χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει. Δεν πάει άλλο!

Και νομίζω ότι η αρχή έχει ήδη γίνει: δυνάμεις αποφασισμένες να αλλάξουν τα πράγματα, παλιές και νέες, δίνουν αυτήν ακριβώς τη μάχη, σε όλο τον κόσμο. Δυνάμεις με συναίσθηση της ανάγκης πρόταξης του δημοκρατικού αιτήματος, ως απάντησης στις κοινωνικές ανισότητες. Ειδικότερα στην Ευρώπη, αυτή την εποχή διεξάγονται αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις. Και από την εκλογή του Πράσινου Προέδρου της Δημοκρατίας στην Αυστρία και την ήττα της άκρας δεξιάς στην Ολλανδία, μέχρι την απόρριψη της κυρίας Λεπέν στη Γαλλία και την ενίσχυση των Εργατικών, υπό τον Τζέρεμυ Κόρμπυν βεβαίως, στο Ηνωμένο Βασίλειο μοιάζε ότι «τα ψέματα τελείωσαν». Ακόμα και η εσωκομματική επικράτηση του Μπενουά Αμόν απέναντι στον Μανουέλ Βάλς, αλλά και η θριαμβευτική επάνοδος του Πέδρο Σάντσεζ στην ηγεσία του PSOE δείχνουν ότι η ροή των πραγμάτων αλλάζει.

«Ανασύνταξη» και «βηματισμός μπροστά», αλλά και «συνάντηση με τους δικούς μας ανθρώπους» την κοινωνική πλειοψηφία δηλαδή, είναι η πραγματικότητα, όπως διαμορφώνεται γύρω μας. Ώρα να συντονιστούμε λοιπόν και στην πατρίδα μας, με την ελπίδα που μοιάζει να ξαναγεννιέται. Να ξαναζήσουμε καλές στιγμές προόδου. Χέρι με χέρι ξανά, όσοι πιστεύουμε σε αυτές τις ιδέες. Και είμαστε εμείς και όχι άλλοι που έχουμε την ευθύνη να προχωρήσουμε.

Είναι η ώρα να το παλέψουμε: αξίζει το κόπο!

Ομιλία στη συνδιάσκεψη του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών

Ομιλία στη συνδιάσκεψη του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών

Συντρόφισες και σύντροφοι καλησπέρα,

Η παρουσία μας εδώ είναι μήνυμα ελπίδας, δέσμευση αγωνιστικής πορείας και αποφασιστικό βήμα δικαίωσης. Η παρουσία μας εδώ, στη Συνδιάσκεψη του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών είναι εγγύηση ότι η Δημοκρατική Συμπαράταξη μπορεί να πετύχει και στους δυο στόχους της. Να ενισχυθεί αποφασιστικά στις εθνικές εκλογές και να ανοίξει το δρόμο της παράταξης για το μέλλον.

Η συνδιάσκεψη μας έρχεται σε μια πολύ δύσκολη περίοδο. Πολλά απο αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα δεν είναι πλέον. Στη πατρίδα μας, στην Ευρώπη, στον κόσμο τα πράγματα έχουν αλλάξει. Και δυστυχώς έχουν αλλάξει προς το χειρότερο.

Πρώτα απο όλα στη πατρίδα μας. Είναι σκηνές της καθημερινότητας μας οι άστεγοι συμπολίτες μας στους δρόμους. Οι συνάνθρωποι μας που χωρίς βοήθεια δεν τα βγάζουν πέρα. Οι γνωστοί και φίλοι μας που έχουμε καιρό να τους ακούσουμε αλλά κάποια στιγμή μαθαίνουμε ότι έχασαν τη δουλειά τους. Άνθρωποι δίπλα μας που περνάνε δύσκολα, πολύ δύσκολα.

Πάνω σε αυτές τις δυσκολίες στήθηκαν καρίερες. Με ψέματα, αυταπάτες και ανικανότητα. Με ισοδύναμα στα Ζάππεια. Με success stories. Με προγράμματα Θεσσαλονίκης. Με  την μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ.

Και τώρα, με νέες ελπίδες που περιμένουν με την σειρά τους να διαψευστούν. Αλίμονο αν προσβλέπουμε στον κ. Μητσοτάκη και τη χρεοκοπημένη Νέα Δημοκρατία για ελπίδα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν έχουμε δικαίωμα να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι αυτή είναι η χώρα μας. Ότι αυτό είναι η μοίρα μας. Θέλουμε και μπορούμε πολύ καλύτερα!

Αλλά ούτε η Ευρώπη μας αρέσει έτσι όπως είναι σήμερα. Η Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ειρήνης, της ανθρωπιάς, η Ευρώπη που εμείς οι προοδευτικοί πολίτες φτιάξαμε έχει υποχωρήσει. Σήμερα οι αξίες αυτές έχουν αντικατασταθεί απο ηγεμονίες και γραφειοκρατείες. Στα δικά μας οικοδομήματα πατάνε οι συντηρητικές πολιτικές των λίγων. Στο επίκεντρο έχει πάψει να είναι ο άνθρωπος. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι αγορές, οι τράπεζες και οι δείκτες. Σαν να είναι αυτοσκοπός η ύπαρξη των εργαλείων αυτών και όχι μέσο βελτίωσης της ζωής μας.

Μόνο που εδώ οι αυταπάτες τελειώνουν. Από τη νίκη του Αλεξάντερ Βαν Ντερ Μπέλεν στην Αυστρία μέχρι την ήττα της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία. Από την επικράτηση του Μπενουά Αμόν απέναντι στον Εμμάνουελ Βαλς στη Γαλλία. Με την μεγάλη πορεία των Εργατικών υπό τον Τζέρεμυ Κόρμπυν στην Βρετανία. Τα σημάδια της επιστροφής των δημοκρατών και των σοσιαλιστών στο κέντρο των εξελίξεων είναι εδώ και δείχνουν το δρόμο.

Η κατάσταση όμως είναι πολύ δύσκολη σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι ελευθερίες των ανθρώπων, του Τύπου είναι σε υποχώρηση. Δείτε τι γίνεται στη γειτονική μας Τουρκία. Ψεύτικες ειδήσεις κατακλίζουν τις τηλεοράσεις μας, τους υπολογιστές μας και φτάνουν μέχρι τις καθημερινές μας συζητήσεις. Δίπλα μας, πόλεμοι οδηγούν σε πρωτοφανείς μετακινήσεις πληθυσμών όχι απο επιλογή αλλά απο ανάγκη για επιβίωση. Την ίδια στιγμή λίγοι, πολύ λίγοι γίνονται όλο και πλουσιότεροι.

Η Δημοκρατία μας πλήττεται. Κινδυνεύει απο την αδυναμία του σημερινού συστήματος να υπερασπιστεί την κοινωνία. Να παλέψει για τα συμφέροντα των πολλών. Σε αυτή την αδυναμία πατάνε όλα τα φαντάσματα του παρελθόντος που έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους.

Και όλα αυτά είναι οι συνέπεια της δικιάς μας υποχώρησης. Της υποχώρησης των προοδευτικών αξιών, πολιτικών και εν τέλη κομμάτων. Στην υποχώρηση των Σοσιαλιστών.

Και κάπου εδώ μπορούμε να αρχίσουμε να περιγράφουμε τη λύση. Μία λύση που δεν μπορεί να  έρθει απο άλλου. Απο εμάς θα έρθει, απο τη δικιά μας παράταξη.

Δεν θα έρθει όμως αυτομάτως. Για να έρθει θα πρέπει να ξαναθυμηθούμε με ποιούς είμαστε και με ποιούς όχι. Θα πρέπει να ξαναδούμε τους μη προνομιούχους στα μάτια. Τους μη προνομιούχους του σήμερα. Να δώσουμε ξανά ελπίδα στον νέο που σκέφτεται να φύγει. Στον άνεργο που του λένε ότι φταίει ο ίδιος για την δυσκολία του. Στον μικρό επιχειρηματία που δεν κοιμάται το βράδυ επειδή χρωστάει, αντί να πάρει στη πλάτη του την οικονομική και κοινωνική μας ανάπτυξη. Στον εργαζόμενο που κάθε μέρα φοβάται μήπως είναι η τελευταία του στη δουλειά. Στον δημόσιο υπάλληλο που, ενώ του κόβουν κάθε λίγο τον μισθό, την ίδια ώρα του φορτώνουν όλα τα κακά του κόσμου. Στον συνταξιούχο που το μόνο που περιμένει είναι η επόμενη μείωση της σύνταξης του.

Εμείς είμαστε όλοι αυτοί. Ο κάθε ένας απο εμάς.

Εμείς λοιπόν πρέπει να ακούσουμε, να συζητήσουμε, να συμφωνήσουμε και να διαφωνήσουμε. Αλλά το κυριότερο πρέπει να πιστέψουμε στις δικές μας δυνατότητες. Στις δικές μας δυνατότητες να οδηγήσουμε την ιστορία μπροστά. Τον δρόμο μας τον έχει δείξει ο πρόεδρος μας, ο Γιώργος Παπανδρέου.

Και μας έδειξε το δρόμο παρά τα πολλά εμπόδια που συνάντησε στο δρόμο. Απο τη κατάσταση των δημόσιων οικονομικών ύστερα απο την καταστροφική πενταετία Καραμανλή, μέχρι τη τραγική αντιπολιτευτική τακτική Σαμαρά. Μια προσπάθεια όμως που έθεσε τις βάσεις και περιέγραψε το στόχο. Το στόχο για μια πιο ανοιχτή κοινωνία.

Πάμε λοιπόν μαζί. Πάμε μπροστά. Οι Δημοκράτες επιστρέφουμε. Δίνουμε ξανά φωνή σε αυτούς που δεν έχουν. Στους πολλούς και αδύνατους της κοινωνίας μας. Ξανά όρθιοι για να σταθούμε στον λαό και την πατρίδα.

Σήμερα.

Τώρα.

Απο το συνέδριο μας.

Ας δώσουμε το σήμα ότι επιστρέφουμε.

Μαζί, χέρι – χέρι θα τα καταφέρουμε.

Χτίζοντας το μέλλον μαζί με τους νέους σε μια χώρα σε κρίση. Στρατηγική εξόδου απέναντι στο λαϊκισμό. Ομιλία μου στο τραπέζι εργασίας στο πλαίσιο της συνδιάσκεψης του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών

Χτίζοντας το μέλλον μαζί με τους νέους σε μια χώρα σε κρίση. Στρατηγική εξόδου απέναντι στο λαϊκισμό. Ομιλία μου στο τραπέζι εργασίας στο πλαίσιο της συνδιάσκεψης του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών

Να ευχαριστήσω την Πωλίνα για την οργάνωση του τραπεζιού. Μας δίνει την ευκαιρία να συζητήσουμε για αυτό το πολύ σημαντικό ζήτημα.

Νομίζω μια λέξη στο τίτλο του τραπεζιού περιγράφει την ουσία όσων θα συζητήσουμε. Πρέπει να χτίσουμε το μέλλον ΜΑΖΙ με τους νέους. Είναι προϋπόθεση για να αλλάξουμε σελίδα η ενεργή συμμετοχή των νέων.
Οι μη προνομιούχοι στις μέρες μας περιλαμβάνουν, πριν απ’ όλους ίσως, τους νέους που βιώνουν την κρίση στην πιο πιεστική εκδοχή της.

Για παράδειγμα η ανεργία. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργοι. Σε μια οικογένεια με δύο παιδιά δηλαδή το ένα απο τα δύο δεν θα βρεί δουλειά. Θα είναι υποχρεωμένος ο νέος αυτός να στηρίζεται στο περιβάλλον του για να τα βγάλει πέρα. Αυτό βλέπει μπροστά του όσο βρίσκεται ακόμα στο σχολείο, όσο σπουδάζει σε κάποιο πανεπιστήμιο, όσο είναι στο στρατό.

Αλλά ακόμα και να βρεί δουλειά. Ποιά είναι η πραγματικότητα για όποιον τυχερό καταφέρει να βρεί μια απασχόληση; Είτε είναι μισθωτός είτε ελεύθερος επαγγελματίας οι ασφαλιστικές εισφορές πέρνουν ένα τεράστιο μέρος τους εισοδήματος τους. Και για τι; Για μια σύνταξη που δεν πιστεύει ότι θα πάρει ποτέ ή για υπηρεσίες υγείας που διαρκώς επιδεινώνονται;

Υπάρχουν και οι άλλοι νέοι που πέρνουν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν απο τη χώρα. Εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν είναι πάντα οι καλύτεροι ή οι άριστοι όπως που ακούμε στις ειδήσεις των 8. Είναι οι διπλανοί μας, οι φίλοι μας και οι γνωστοί μας, οι άνθρωποι με τους οποίους μεγαλώσαμε μαζί. Είναι κάποιοι απο εμάς. Κάποιοι οι οποίοι αποφάσισαν να χτίσουν τη ζωή τους σαν μετανάστες. Όχι μόνο από την έλλειψη απασχόλησης, αλλά κυρίως από την έλλειψη ελπίδας. Είναι η συνέπεια της απουσίας ενός σχεδίου για το σήμερα και το αύριο. Ενός ρεαλιστικού σχεδίου που είτε θα τους κρατούσε εδώ, είτε θα τους επέτρεπε να γυρίσουν πίσω.

Όλα τα παραπάνω περιγράφουν ένα κομμάτι της πραγματικότητας στην οποία ζούμε οι νέοι. Και ενώ όλα αυτά φαίνονται εξαιρετικά πιεστικά, δυσκολα και χωρίς ελπίδα εμείς αντιδρούμε δημιουργικά.
Χτίζουμε τον δικό μας κόσμο. Ένα κόσμο με μικρότερες αποστάσεις, λιγότερους διαχωρισμούς και με πολύ διάθεση για δημιουργία.

Αναπτύσουμε σχέσεις με ανθρώπους σε άλλες χώρες, με άλλες κουλτούρες, επηρεάζει ο ένας τον άλλον, μαθαίνουμε απο άλλους πολιτισμούς. Η παιδική εργασία στον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι και δικό μας πρόβλημα. Οι αγώνες για Δημοκρατία στη Τουρκία είναι και δικοί μας αγώνες. Η συμφωνία για τη κλιματική αλλαγή στο Παρίσι είναι και δική μας συμφωνία.

Με καλή διάθεση, εξαιρετική εκπαίδευση και μια σύνδεση internet θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
Και απαιτούμε την βοήθεια όλων. Δεν ζητάμε λεφτά. Δεν προσβλέπουμε σε ασυλίες. Απαιτούμε όμως ίσες ευκαιρίες. Απαιτούμε μια σελίδα λευκό χαρτί για να γράφουμε τη δική μας ιστορία. Το ξέρουμε ότι ξεκινάμε από το μηδέν. Είμαστε όμως αποφασισμένοι να μην ξεκινήσουμε από το μείον.

Και δεν θέλουμε πολλά. Θέλουμε λίγα και συγκεκριμένα.

Θέλουμε κανόνες χωρίς παραθυράκια και πίσω πόρτες. Λίγους, απλούς, καθαρούς και για όλους.

Θέλουμε μια κοινωνία ανοιχτή σε όλους. Με κοινό όραμα και στόχους.

Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον όλοι έχουμε τη θέση μας. Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον όλοι και ο καθένας ξεχωριστά, μπορούμε να βάλουμε το λιθαράκι μας στο χτίσιμο του κοινού μας σπιτιού.

Με αυτές τις προϋποθέσεις, ναι, μπορούμε να δουλέψουμε, να δημιουργήσουμε. Μπορούμε να χτίσουμε τη ζωή μας, τη καθημερινότητα μας, το μέλλον μας. Όμως το σημείο κλειδί είναι τον αγώνα αυτόν να τον δώσουμε μαζί. Χέρι χέρι. Μεγαλύτεροι και μικρότεροι. Ο καθένας με τις δικές του δυνατότητες και δυνάμεις.

Με καθαρό στόχο και καλή διάθεση. Και, προσωπικά, είμαι βέβαιος ότι θα βγει πέρα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ