(Άρθρο μου στα ΝΕΑ)
Σε λίγες μέρες, καλούμαστε για μια ακόμα χρονιά να τιμήσουμε την επέτειο του Πολυτεχνείου. 47 χρόνια από την φοιτητική εξέγερση που σήμανε την αρχή του τέλους για την ξενοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών. Μια αυθόρμητη λαϊκή κινητοποίηση που έδειξε ότι, όποτε ο σκοπός ενός αγώνα είναι ξεκάθαρος, η νίκη είναι εφικτή. Όσο δύσκολη κι αν φαίνεται, όποιο κι αν είναι το κόστος της. Και, πράγματι, λίγους μήνες αργότερα, η Δημοκρατία ξαναγύρισε στον τόπο που την γέννησε.
Μόνο που εφέτος δεν είναι μια χρονιά όπως οι προηγούμενες. Φέτος έχουμε την αγωνία για την εξέλιξη της πανδημίας και τις επιπτώσεις της στην υγεία και τις τσέπες μας. Η αποτυχία της κυβέρνησης να θωρακίσει την κοινωνία από ένα δεύτερο κύμα, η αδυναμία της να εκμεταλλευτεί τον χρόνο που κερδίσαμε από την πρώτη καραντίνα. Έχουμε κληθεί λοιπόν και πάλι, εμείς οι πολίτες, να υποστούμε ένα δεύτερο lockdown. Περιορισμούς των ελευθεριών μας, δικαιολογημένους και αδικαιολόγητους, για να μην καταρρεύσει το Ε.Σ.Υ. Μόνο που οι αντοχές και οι ανοχές μας, ψυχικές και οικονομικές, είναι μειωμένες. Κυρίως επειδή, τίποτε δεν εγγυάται ότι αυτή την φορά οι θυσίες μας θα γίνουν σεβαστές.
Ασφαλώς και εφέτος η επέτειος του Πολυτεχνείου πρέπει να τιμηθεί. Με περισσότερη έμφαση ακριβώς λόγω των περιορισμών των δημοκρατικών μας ελευθεριών, για την αντιμετώπιση του COVID 19. Και περισσότερη έμφαση σημαίνει όχι σε εκδηλώσεις ρουτίνας, που θα προκαλούσαν συνωστισμό και νοσηρότητα. Πορείες επετειακού περιεχομένου, ενώ έχουμε στερηθεί ακόμα και την ελευθερία μετακίνησης μας και το δικαίωμά μας να συναθροιζόμαστε θα ήταν ανεπίτρεπτη ελαφρότητα, υποκρισία και περιφρόνηση στην υγεία του συμπολίτη μας. Για να μην υπογραμμίσω την σύμπλευση, για μια ακόμα φορά, «επαναστατών» με ακροδεξιά στοιχεία στο όνομα της αντίδρασης κατά των μέτρων αντιμετώπισης του ιού, της προβολής θεωριών συνωμοσίας και της άρνησης επιστημονικών δεδομένων.
Ακριβώς λοιπόν από σεβασμό προς όσες και όσους αγωνίστηκαν για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στον τόπο μας, εφέτος, αντί να πορευτούμε εκφωνώντας συνθήματα, πρέπει να σκεφτούμε, να συζητήσουμε, να τιμήσουμε την επέτειο τελικά, με διαφορετικό τρόπο:
– πώς να αναστρέψουμε την υποτίμηση της ισονομίας, της ισηγορίας και της ισοπολιτεία;
– πώς να ενδυναμώσουμε τον δημοκρατικό έλεγχο των εκπροσώπων μας;
Η διερεύνηση αυτών των επίκαιρων δημοκρατικών προβλημάτων ας είναι μια πραγματική απόδοση τιμής στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου, αντί της πρόκλησης περαιτέρω θυμάτων και παράτασης της νοσηρότητας.
Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ