Συμμετοχή μου στο “φορολογικό debate” της “Εφημερίδας των συντακτών”
Και τα δύο ερωτήματα, στη γενικότητά τους, έχουν τις εξίσου γενικές απαντήσεις τους. Διαμετρικά αντίθετες, ανάλογα με την προέλευσή τους. «Λιγότεροι φόροι, άρα περισσότερα κέρδη, αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων… της απασχόλησης, του ΑΕΠ, της ευημερίας τελικά», η μία πλευρά. «Περισσότεροι φόροι, άρα αύξηση των δημόσιων επενδύσεων… της απασχόλησης, του ΑΕΠ, της ευημερίας τελικά», η άλλη. Με αναπόφευκτες τις, εξίσου σημαντικές, διαφορετικές συνέπειες της κάθε προσέγγισης στις διαθέσιμες υπηρεσίες υγείας, στο επίπεδο της κοινωνικής προστασίας και βέβαια στην ποιότητα της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες της. Και βέβαια πίσω από τις ευχάριστες αυτές διατυπώσεις συχνά κρύβεται η αλήθεια για τα οικογενειακά εισοδήματα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι «λιγότεροι φόροι» τους οποίους διαφημίζει η κυβέρνηση και ξέρουμε πια ότι σημαίνουν χαμηλότεροι φορολογικοί συντελεστές για τα κέρδη των λίγων ισχυρών. Αντιθέτως, η δική μας πρόταση είναι η μείωση των έμμεσων φόρων ώστε να ελαφρύνουμε τα βάρη των οικονομικά αδύναμων και της μεσαίας τάξης. Να λοιπόν, πώς η ίδια διατύπωση κρύβει εντελώς διαφορετική φορολογική πολιτική. Και βέβαια η δύσκολή οικονομική πραγματικότητα δεν επιτρέπει άλλα, απαράδεκτα έτσι ή αλλιώς, «φορολογικά ρουσφέτια», όπως οι εξυπηρετήσεις «δικών της παιδιών» της απερχόμενης κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αλλά και η φορολογική δικαιοσύνη, η αναλογική κατανομή των βαρών για να σχηματιστούν τα δημόσια έσοδα, μπορεί να τραυματιστεί θανάσιμα από την άδικη πραγματοποίηση των δημόσιων δαπανών. Οι δίκαιοι φόροι δεν είναι ανεκτό να γίνονται με πολιτικές αποφάσεις, χρηματοδοτήσεις ολιγοπωλιακών υπερκερδών. Όπως, επίσης, με πολιτικές αποφάσεις πάντα, να προκύπτουν ουρανοκατέβατα υπερκέρδη λίγων ισχυρών του χρήματος και να παραμένουν αφορολόγητα. Η φορολογία οφείλει, αντιθέτως, να έχει αναπτυξιακό χαρακτήρα: να χρηματοδοτεί πολιτική με κίνητρα για την ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και την υποκατάσταση εισαγόμενων προϊόντων. Να αναπροσανατολίζει μια οικονομία που σπάει συνεχή αρνητικά ρεκόρ στο εμπορικό της ισοζύγιο με προφανή πορεία στα βράχια. Δυστυχώς, όπως με πολύ πόνο έχει ανακαλύψει η ελληνική κοινωνία από την κρίση του 2008, όταν φτάσει η ώρα του λογαριασμού καλείται πάντα να τον εξοφλήσει η μεσαία τάξη και η μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα.
Το γνωστό δόγμα «ιδιωτικοποίηση των κερδών στα πάνω και κοινωνικοποίηση των ζημιών στα κάτω». Η φορολογία δεν μπορεί να υπηρετεί το δόγμα αυτό, αν θέλουμε πραγματικά να είναι δίκαιη. Ούτε τα φορολογικά έσοδα ούτε, βέβαια, νέα δάνεια ούτε ταμειακά «μαξιλαράκια» δεκάδων δισ. από το υστέρημά μας είναι πια ανεκτό να χρηματοδοτούν την αύξηση του πλούτου «ολίγων και ημετέρων». Δική μας πρόταση είναι όλα τα διαθέσιμα να σχηματίζονται ανάλογα με τις δυνατότητες των φορολογουμένων και να κατευθύνονται στη στήριξη της εγχώριας επιχειρηματικότητας και των οικογενειακών προϋπολογισμών. Ναι, αυτή θα ήταν μια φορολογική πολιτική βιώσιμη οικονομικά, κοινωνικά ακόμα και περιβαλλοντικά. Εν κατακλείδι, θέλουμε ένα κοινωνικά δίκαιο, δημοσιονομικά βιώσιμο και ενισχυτικό για την εγχώρια παραγωγή φορολογικό σύστημα. Και έχουμε τη συγκεκριμένη πρότασή μας για να το πετύχουμε. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να μην ξαναζήσουμε δημοσιονομικούς εκτροχιασμούς και οικονομικές καταστροφές.