Archive

Author: Δημήτρης Οικονόμου

142 posts

Να φυτέψουμε λεφτόδεντρα

Να φυτέψουμε λεφτόδεντρα

(Άρθρο μου στο “Παρασκήνιο”)

Είναι πολλά τα χρόνια που έχουν κυριαρχήσει η λογική και οι πολιτικές «λιτότητας». Όποτε εμφανιζόταν μια κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα με αιτήματα η απάντηση ήταν η ίδια, «θα ήθελα να σας βοηθήσω αλλά δεν υπάρχουν χρήματα». Τόσα χρόνια μετά μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών. Οι ανισότητες έχουν φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα, οι νέοι δεν βλέπουν μέλλον και δρόμο εξέλιξης, οι μεγαλύτεροι τρέμουν μπροστά στη πιθανότητα ανεργίας που θα τους αφήσει για τα καλά εκτός αγοράς εργασίας, η αποταμίευση είναι όρος ξεχασμένος που συναντάται σε ιστορικά και όχι οικονομικά εγχειρίδια. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ζει εξαιρετικά πιο δύσκολα με μεγαλύτερη αγωνία για το μέλλον και χωρίς δίχτυ ασφαλείας για οποιαδήποτε αναποδιά. Πίσω από την προφανή και μόνιμη ανάγκη για χρηστή διαχείριση κρύφτηκε η πολιτική επιλογή να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Και ξαφνικά εμφανίστηκε στη ζωή μας ο κορονοϊός. Πόσα από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα άλλαξαν σε μια μέρα. Έγινε ξανά κοινός τόπος ότι η υγεία καθενός μας εξαρτάται άμεσα από την υγεία του συνόλου. Ότι η ευδαιμονία του καθενός μας περνάει από την ευδαιμονία του συνόλου.

Μέσα σε αυτό το κλίμα η Ε.Ε. βρήκε ξαφνικά χρήματα για να αντιστρέψει την οικονομική καταστροφή που έφερε η πανδημία. Θα μπορούσα να κάνω πολύ κριτική για το πακέτο, για τους τομείς που θα κατευθυνθούν τα κεφάλαια αυτά, για τους όρους που έβαλαν οι λίγοι θιασώτες της λιτότητας, για την αύξηση της αναλογίας των δανείων σε σχέση με τις υποχωρήσεις και άλλα.
Ανεξάρτητα όμως από το σημείο που έχουμε καταλήξει η πραγματικότητα είναι ότι την επόμενη περίοδο θα εισέλθουν στην πατρίδα μας χρήματα για ανάπτυξη. Εύλογα η συζήτηση πηγαίνει στο που θα πάνε αυτά τα χρήματα. Υπάρχουν πολλές διαθέσιμες επιλογές σε τεχνικό επίπεδο αλλά το κύριο ερώτημα είναι αν τα χρήματα αυτά θα πάνε απλά για να κλείσουν τρύπες ή αν θα χρησιμοποιηθούν για να χτίσουμε πιο στέρεες βάσεις για την ελληνική οικονομία.

Σε ένα γερασμένο δέντρο που χάνει τα φύλλα του θα αντικαταστήσουμε τα φύλλα ή θα φυτέψουμε δίπλα ένα νέο; Θα εξελιχθούμε σε μόνιμους ζητιάνους επιδομάτων ή θα βάλουμε τις προϋποθέσεις να παράγουμε τον πλούτο που μπορούμε ώστε να ζούμε εμείς και τα παιδιά μας όσο καλύτερα μπορούμε;

Τα πρώτο σημάδια από την κυβέρνηση δεν είναι δυστυχώς σε θετική κατεύθυνση. Για παράδειγμα η εξαγγελία για την στήριξη της ηλεκτροκίνησης αφορά επιδότηση κατανάλωσης, όχι παραγωγής ή καινοτομίας. Να στηρίξουν δηλαδή οι Έλληνες την παραγωγή και την καινοτομία άλλων κρατών. Και όταν τελειώσουν τα χρήματα πώς θα αγοράσουμε την επόμενη γενία ηλεκτροκίνητων οχημάτων; Η κυβέρνηση έχει ακόμα χρόνο να αλλάξει ρότα αλλά για να το κάνει αυτό χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας. Ας το κάνει πριν περάσει ακόμα μια χαμένη ευκαιρία από μπροστά μας.

Ήρθε η ώρα να φυτέψουμε τα δικά μας λεφτόδεντρα, όχι να ποτίζουμε τα λεφτόδεντρα των άλλων.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

“Τέλος στην λιτότητα με νέες δουλειές και επενδύσεις”

“Τέλος στην λιτότητα με νέες δουλειές και επενδύσεις”

Συνέντευξη μου στο insider.gr

Αρκούν τα 32 δις. ευρώ που ενέκρινε η Κομισιόν για να καλύψουν τις συνέπειες του κορονοϊού στην Ελληνική οικονομία;

Οι πόροι αυτοί μας δίνουν την μεγάλη ευκαιρία όχι απλώς να ορθοποδήσουμε, αλλά και να βάλουμε τις βάσεις μιας διατηρήσιμης οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Επιτρέψτε μου εδώ να εκμυστηρευτώ την προσωπική μου ικανοποίηση, μιας και στο πακέτο αυτό βλέπω την μερική δικαίωση όσων παλέψαμε τα τελευταία χρόνια για την εισαγωγή του ευρωομολόγου. Και να επιβεβαιώσω ότι επιβάλλεται με τα λεφτά αυτά να δώσουμε ένα τέλος στην λιτότητα, όχι με επιδόματα και παροχές, αλλά με νέες δουλειές και εισοδήματα από επενδύσεις. Εάν αποδειχθούμε ικανοί να αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία, ίσως καλύψουμε και κάποια από την απόσταση ανταγωνιστικότητας που μας χωρίζει από άλλες χώρες, εντός και εκτός ζώνης του ΕΥΡΩ.

Και σε ποιους τομείς θεωρείτε ότι πρέπει να κατευθυνθούν;

Θα μπορούσα να σας απαντήσω μονολεκτικά σχεδόν, στους τομείς που έχουμε διεθνώς ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Αν όμως κάτι έδειξε η όλη περιπέτεια με τον κορονοϊό είναι ότι αυτή η απάντηση δεν είναι επαρκής. Πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας και άλλες παραμέτρους όπως η ανθεκτικότητα της οικονομίας σε κρίσεις αλλά και η δυνατότητα της να παράγει τα ελάχιστα αναγκαία προϊόντα σε περιόδους κρίσης. Επίσης, πρέπει να προσεγγίσουμε διαφορετικά τομείς που τα τελευταία χρόνια τους αντιμετώπιζαν σαν “κοστοβόρους”, όπως η δημόσια υγεία. Δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη οικονομία όταν η κοινωνία δεν έχει ένα ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης και η κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα ολόκληρος ο πλανήτης το κάνουν αυτό πιο εμφανές από ποτέ. Δεν είναι κόστος η δημόσια υγεία, η παιδεία, η στέγαση, η κοινωνική κινητικότητα, είναι επένδυση στον βασικότερο συντελεστή της οικονομίας, τον άνθρωπο.

Υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις που θα μπορούσαν να έχουν πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα για την οικονομία;

Ακριβώς επειδή η κρίση που βιώνουμε είναι πρωτοφανής και τα οικονομικά μέτρα αντιμετώπισής της πρέπει να είναι και αυτά έξω από τα συνηθισμένα. Θα ήταν απαράδεκτο οι διαθέσιμοι πόροι να σπαταληθούν σε πελατειακού τύπου «μπαλώματα» ή σε γραφειοκρατικές διαδικασίες. Μιλάμε στην πραγματικότητα για ένα μεγάλο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων σε τομείς που μπορούν να δημιουργήσουν αυτά τα πολλαπλασιαστικά οφέλη και εξαγωγικές προοπτικές, όπως οι υποδομές, η ενέργεια, η καινοτομία. Ένα πρόγραμμα πρόσκληση και πρόκληση για τον ιδιωτικό τομέα να παίξει και αυτός τον δικό του παραγωγικό ρόλο. Ήρθεόμως και η ώρα να συζητήσουμε σοβαρά την πρόταση για καθολικό βασικό εισόδημα. Ελάχιστη γραφειοκρατία, αμεση απορροφητικότητα, ενίσχυση της ζήτησης και στήριξη των πιο αδύναμων.

Ποια είναι η εκτίμησή σας για το 2020; Και ποιας μορφής ανάκαμψη (V, U, W) προβλέπετε για το 2021;

Εξαρτάται απολύτως από τις κυβερνητικές επιλογές. Αυτό που μπορώ να σας πω πάντως είναι ότι όσο καταφέρουμε να αποφύγουμε σε αυτή τη περίοδο τα λουκέτα τόσο πιο εύκολο θα είναι να έχουμε μια γρήγορη ανάκαμψη στη συνέχεια. Δυστυχώς, σε αυτό το σημείο η κυβέρνηση πρώτα αφήνει να φουντώσει η φωτιά της ύφεσης και μετά προσπαθεί να την σβήσει με αποτέλεσμα μεγαλύτερη καταστροφή και δυσκολότερη «κατάσβεση».
Όσον αφορά την ανάκαμψη για να αποφύγουμε τα χειρότερα είτε αυτά είναι με τη μορφή L, είτε με οποιαδήποτε άλλη μορφή θα πρέπει τώρα να κρατήσουμε ζωντανό όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι της οικονομίας. Στη συνέχεια θα πρέπει να «χτίσουμε» τρεις αναπτυξιακές προϋποθέσεις:
• Διασφάλιση καθολικής απορρόφησης εμπροσθοβαρώς των προβλεπόμενων κονδυλίων
• «Εφεύρεση» πιστωτικού συστήματος για την διοχέτευση των πόρων στην πραγματική οικονομία
• Έλεγχο των τιμών για να μην καταλήξουν τα χρήματα στις τσέπες ολιγοπωλίων ή επιτήδειων
Χωρίς αυτό το συνοδευτικό πακέτο, η ανάκαμψη όχι απλώς θα καθυστερήσει, αλλά δεν θα είναι και διατηρήσιμη.

Πώς κρίνετε τη μέχρι στιγμής πολιτική διαχείριση της πανδημίας; Και τι προβλέπετε για τη συνέχεια;

Ως τώρα, στο υγειονομικό κομμάτι η κυβέρνηση πήγε καλά. Πήρε τη σωστή πολιτική απόφαση να εμπιστευτεί τους κατάλληλους εμπειρογνώμονες. Η συνέχεια δεν δείχνει το ίδιο ελπιδοφόρα. Παρατηρούνται ήδη αδυναμίες συντονισμού, αντιφατικές δηλώσεις, ανεφάρμοστες προβλέψεις και αργοπορία στις αποφάσεις. Όλα αυτά επαναφέρουν την αβεβαιότητα που είναι ότι χειρότερο για την ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Θεωρείτε πιθανό το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών μέσα στους επόμενους μήνες. Αν ναι, είναι ανοικτά τα σενάρια συνεργασίας;

Δεν θέλω να πιστέψω ότι θα ξαναζήσουμε το 2012 και το 2015, τότε που, με γνώμονα εσωκομματικά συμφέροντα, οδηγηθήκαμε σε εκλογές και ως χώρα κάναμε άλματα προς τα πίσω.
Οι συνεργασίες δεν θα έπρεπε να δαιμονοποιούνται, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης. Συνεργασία βέβαια δεν σημαίνει εν κρυπτώ αλισβερίσι για την κατανομή της κρατικής εξουσίας, αλλά διαμόρφωση του ελάχιστου κοινού τόπου διαφορετικών προγραμμάτων. Αλλά αυτό αφορά, πριν απ’ όλα, την σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και αξιωματική αντιπολίτευση. Από την κυβερνητική πλευρά τα, μέχρι στιγμής, δείγματα γραφής δεν είναι θετικά. Με πιο ηχηρό παράδειγμα την άρνηση της στη σύγκλιση συμβουλίου πολιτικών αρχηγών για τα εθνικά θέματα την ώρα που ο απρόβλεπτος γείτονας μας γίνεται κάθε μέρα και πιο απειλητικός.

Μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη και εδώ

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Συνέντευξη στο CNN Greece

Συνέντευξη στο CNN Greece

-Κύριε Οικονόμου, στις προηγούμενες εκλογές ήσασταν υποψήφιος στην Α Αθήνας. Είστε επίσης κάτοικος του Κέντρου. Δεν μπορώ λοιπόν να μην ξεκινήσω τη συνέντευξη, ρωτώντας τη γνώμη σας για τα τελευταία γεγονότα στην Κυψέλη που ακολούθησαν εκείνα της Αγίας Παρασκευής.

Συχνά, τα τελευταία χρόνια, σχεδόν αυτόματα, προσθέτουμε τη λέξη «πολύπαθο» πριν μιλήσουμε για το κέντρο της πρωτεύουσας. Και δικαιολογημένα. Αλλά η πρώτη διάψευση προεκλογικής εξαγγελίας της σημερινής κυβέρνησης είναι τα Εξάρχεια. Όχι μόνο δεν «καθάρισαν» από τον πρώτο μήνα, αλλά αντίθετα και μετά από πρωτοφανή βία και καταστολή, η διακίνηση ναρκωτικών συνεχίζεται, ενώ οι κάτοικοι της συνοικίας μόνον ασφαλείς δεν αισθάνονται. Ούτε στα σπίτια τους! Αυτά και στην πριν και στην μετά κορονοϊό εποχή. Οι συμπολίτες που έμειναν κλεισμένοι στα σπίτια τους για πολλές εβδομάδες, έδειξαν μια ωριμότητα που αξίζει περισσότερο σεβασμό από την κυβέρνηση και τους σχεδιασμούς της. Η κοινωνική απόσταση κερδίζεται με πειθώ, όχι με δυνάμεις καταστολής.

-Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η κυβέρνηση με τη χαλάρωση του lockdown έχασε τον καλό βηματισμό που είχε στην κορύφωση της επιδημίας; Εσείς τι πιστεύετε;

Να αναγνωρίσουμε ότι προχωράμε στη δεύτερη φάση από καλή αφετηρία. Η κυβέρνηση εμπιστεύτηκε επιστήμονες και, στη βάση δικών τους εκτιμήσεων, πήρε αποφάσεις γρήγορα. Η αποτροπή της διάδοσης του ιού βέβαια, οφείλεται και σε πολλούς εργαζομένους που φρόντισαν να αντιμετωπίσουν τις υγειονομικές συνέπειες της πανδημίας. Όπως επίσης και σε όσους πάσχισαν για να μην νεκρώσει για τα καλά η οικονομική και κοινωνική μας ζωή. Σε όλους αυτούς τους εργαζομένους χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Η δεύτερη φάση στην οποία έχουμε ήδη μπει, απαιτεί αναμφισβήτητα ακόμα πιο εύστοχες και έγκαιρες κινήσεις από αυτές που έχουμε δει μέχρι τώρα. Απαιτεί συναίσθηση του γεγονότος ότι η κρίση δεν είναι μόνον υγειονομική. Είναι πολύ σημαντικό η κυβέρνηση να αποτρέψει δυσμενή εξέλιξη στον τομέα της διάδοσης και, ταυτοχρόνως, να περιορίσει τις ζημιές στην οικονομία μας. Χρειάζεται πιο δημιουργικός σχεδιασμός, καλύτερος συντονισμός, και μεγαλύτερη εξωστρέφεια. Όλα αυτά κρίνονται τις αμέσως επόμενες ημέρες.

-Για το άνοιγμα των σχολείων ποια είναι η θέση του Κινήματος Αλλαγής;

Να διαχωρίσουμε την τελευταία τάξη του Λυκείου από τις υπόλοιπες. Οι μαθητές της τρίτης Λυκείου είναι στην τελευταία στροφή ενός μεγάλου αγώνα δρόμου για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι απαραίτητο να επιστρέψουν το συντομότερο δυνατόν στην κανονικότητα τους. Για τις υπόλοιπες τάξεις, ελπίζω το Υπουργείο Παιδείας να έχει εκτιμήσει καλά την κατάσταση και να μην προκύψουν αστοχίες στην υλοποίηση του σχεδιασμού του. Εδώ βέβαια υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα, αξίζει το ρίσκο για τόσες λίγες εκπαιδευτικές μέρες;

-Όσο περνάνε οι μέρες, το οικονομικό σκέλος της κρίσης γίνεται ολοένα και ποιο σημαντικό. Πώς κρίνετε τα κυβερνητικά μέτρα; Ποια είναι η πρόταση της Χαριλάου Τρικούπη;

Εδώ, η κυβέρνηση δεν τα πάει καλά. Έχει αποσπασματικές παρεμβάσεις οι οποίες έρχονται αργοπορημένες και αφού προκύψει το πρόβλημα. Τα ως τώρα σχέδια επανεκκίνησης είναι σε μεγάλο βαθμό ανεφάρμοστα και δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια σε μικρομεσαίους και εργαζομένους. Το μεγάλο κενό όμως υπάρχει, πέρα από τα τρέχοντα, στον σχεδιασμό της επόμενης μέρας. Η πρόταση της κυβέρνησης, μέχρι στιγμής, είναι «μια από τα ίδια». ‘Έτσι, απλώς, θα έχουμε μεγαλύτερης έντασης και διάρκειας κρίση και όποια ανάκαμψη θα χτιστεί σε πήλινα πόδια. Πρέπει να βρούμε τους κλάδους στους οποίους είμαστε ανταγωνιστικοί και να επενδύσουμε σε αυτούς.

Για να γίνουν όμως αυτά θα πρέπει να κλείσουμε τους λογαριασμούς που έχουν συσσωρευτεί απο τις δύο συνεχόμενες οικονομικές κρίσεις. Κόκκινα δάνεια, ο «Τειρεσίας», φορολογικά και ασφαλιστικά χρέη οδηγούν τις δημιουργικές δυνάμεις να κυνηγάνε την ουρά τους. Πρέπει να δοθεί η δυνατότητα σε αυτούς τους ανθρώπους για μια νέα καθαρή αρχή, αν δεν γίνει αυτό τα αποτελέσματα της κρίσης θα μας ακολουθούν για πολλά ακόμα χρόνια και θα εμποδίζουν οποιαδήποτε προσπάθεια ανάκαμψης. Και αν τα άλλα είναι δύσκολα ας ανασταλεί ο «Τειρεσίας» τώρα.

-Δεν είναι όμως κάπως «εύκολη» η κριτική που κάνετε στην κυβέρνηση δεδομένων των αυστηρών περιορισμών που επιβάλλει η Γερμανία στην ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική;

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη ευκαιρία, αλλά και έναν μεγάλο περιορισμό. Η ευκαιρία είναι διάφορα νέα εργαλεία, όπως η χαλάρωση του συμφώνου σταθερότητας, το πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων της ΕΚΤ, το υγειονομικό πακέτο που αποφάσισε το Eurogroup και η προοπτική ενός πακέτου ανάκαμψης που αποφάσισαν οι ηγέτες της Ε.Ε. και απομένει η διαμόρφωση του, μακάρι και ευρωομόλογο.

Και ο περιορισμός είναι οι ιδεολογικές αγκυλώσεις που διακατέχουν την κυβέρνηση. Όλα τα εργαλεία στα οποία αναφέρθηκα προηγουμένως γίνονται χρήσιμα, μόνον εάν είναι ενταγμένα σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Είναι ο μοναδικός τρόπος ώστε να μπορέσει να πάρει γρήγορα μπροστά η οικονομία μας. Και υπάρχουν πολλές επενδύσεις που περιμένουν εδώ και χρόνια να γίνουν. Έχουμε μια χρυσή ευκαιρία να επενδύσουμε στην μετάβαση μας σε μια περιβαλλοντικά φιλική οικονομία. Η μετάβαση αυτή θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας και νέες επενδυτικές ευκαιρίες σε πρώτη φάση ενώ θα οδηγήσει σε μια πιο βιώσιμη πιο έτοιμη οικονομία.

-Ο Δημήτρης Ρέππας δήλωσε ότι ο διάλογος ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ θα είναι κάποια στιγμή αναπόφευκτος. Συμφωνείτε με αυτήν την εκτίμηση;

Έχουμε ένα παράδοξο στη χώρα μας. Από τη μία έχουμε ένα κόμμα, το Κίνημα Αλλαγής, που εκπροσωπεί τη δημοκρατική παράταξη και από την άλλη, μέρος της εκλογικής βάσης αυτής της παράταξης, τα τελευταία χρόνια να στεγάζεται εκλογικά στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το παράδοξο είναι «βούτυρο στο ψωμί» της άλλης πλευράς. Οι προσπάθειες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα για την αντιμετώπιση αυτού του παράδοξου, έχουν αποδειχτεί ατελέσφορες και, πολλές φορές, δημιούργησαν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα. Χαρακτηριστικά τέτοια παραδείγματα: η προσπάθεια, πριν τις Ευρωεκλογές, του ΣΥΡΙΖΑ να «τελειώσει» το Κίνημα Αλλαγής με συνεχείς επιθέσεις (αφήνοντας στο απυρόβλητο τη Νέα Δημοκρατία) και με «μεταγραφές» στελεχών. Η προσπάθεια του Κινήματος Αλλαγής να ξανασυνδεθεί με την εκλογική του βάση στις εκλογές του Ιουλίου που δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η πρόθεση μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ από «ριζοσπαστική αριστερά» σε «κεντροαριστερά», κάτι που μοιάζει να θέλει ένα μέρος του μόνο και αυτό… μέρα παρά μέρα.

Όλα αυτά όμως πρέπει να τελειώνουν. Περισσότερο και από ένα ή περισσότερα mea culpa, χρειαζόμαστε όραμα και ένα σχέδιο για το μέλλον. Μόνον έτσι η δημοκρατική παράταξη μπορεί να ξαναβρεί το δρόμο της, να ξανασυνδεθεί με τη κοινωνική της βάση. Αυτή, ναι, μπορεί να είναι βάση για πολιτικό διάλογο ουσίας. Με τον λαϊκό παράγοντα συμμέτοχο, φυσικά!

Μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη και εδώ

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Ευρωομόλογο: κλειδί για μια βιώσιμη οικονομία

Ευρωομόλογο: κλειδί για μια βιώσιμη οικονομία

(Άρθρο μου στο insider.gr)

Μείναμε σπίτι και σώσαμε ζωές. Κερδίσαμε το δικαίωμα να σκεφθούμε το «μετά». Αυτό αφορά, πριν απ’ όλα ίσως, την οικονομία και την κρίση που την μαστίζει. Η οικονομία των χωρών της Ευρώπης, έχοντας βρεθεί στο επίκεντρο της πανδημίας έχει δεχτεί ισχυρό πλήγμα. Και, κάπως έτσι, βρισκόμαστε σε γνώριμο σταυροδρόμι: θα τιμήσουμε τις αρχές της συνεννόησης, συνεργασίας και ενότητας που γέννησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα κυλήσουμε πίσω στις εποχές των συγκρούσεων;

Εδώ και δέκα χρόνια οι οικονομίες της ευρωζώνης βρέθηκαν απέναντι σε μια κρίση χρέους την οποία δε απέτρεψε ούτε η «λιτότητα», ούτε η «λογιστική». Ενώ, την ίδια στιγμή, η άτεγκτη επιβολή τους είχε ως αποτέλεσμα η ευρωζώνη να χάσει έδαφος στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Αυτός ο, δήθεν ακαταμάχητος ρεαλισμός των αριθμών, είχε αρνητικά αποτελέσματα και σε άλλα πεδία: πολλαπλασίασε το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ένωσης και αποδυνάμωσε την, ήδη λειψή, «αλληλεγγύη». Ο δρόμος αυτός έχει αποδειχθεί ολισθηρός, έχει κλονίσει τα θεμέλια της ευρωπαϊκής ενοποίησης και έχει βάλει σε επισφάλεια το μέλλον της.

Είναι η κατάλληλη στιγμή να δούμε τα πράγματα από μια άλλη σκοπιά. Πρώτο βήμα η τιθάσευση ενός δημόσιου χρέους που μεγαλώνει ξανά, με έκδοση Ευρωομολόγου. Το οποίο θα σταθεροποιούσε την οικονομία της ευρωζώνης και θα άνοιγε παράθυρο σε κεφάλαια για νέες επενδύσεις, θέσεις εργασίας, τελικά, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη! Με την αξιοποίηση ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων όχι μόνο κάθε μέλους ξεχωριστά, αλλά και της ένωσης σαν σύνολό. Μια απόφαση που θα σηματοδοτούσε αποφασιστικότητα και εμπιστοσύνη στο κοινό μας μέλλον. Μια απάντηση στον φόβο και την αβεβαιότητα που «κλείνει» άλλες χώρες στα του οίκου τους. Μια πορεία ανάκτησης κεντρικού ρόλου στην νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην μετά-κορονοϊό περίοδο.

Τα κεφάλαια που απελευθερώνει το ευρωομόλογο είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη του όψη είναι η τοποθέτηση των κεφαλαίων αυτών. Που επενδύονται, από ποιους φορείς και πως κατανέμονται οι αποδόσεις τους. Η εμπειρία αντιμετώπισης της χρηματοπιστωτικής κρίσης, με προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης, είναι πολύτιμη. Θα ήταν αδιανόητο τα ευρωομόλογα να είναι ρευστότητα για την συντήρηση ενός συστήματος με δομικές ατέλειες. Δεν ψάχνουμε να ρίξουμε πάλι οινόπνευμα στη φωτιά ελπίζοντας ότι έτσι θα σβήσει. Θέλουμε να ξαναβάλουμε μπροστά μια μηχανή με ζημιά και ψάχνουμε για εργαλεία επιδιόρθωσης.

Το καλό είναι ότι οι περισσότεροι έχουν συνειδητοποιήσει ότι σε μια τέτοια διαδικασία, ο ρόλος των δημόσιων επενδύσεων είναι καθοριστικός. Επενδύσεις με παραγωγικό περιεχόμενο ώστε η ανάπτυξη να είναι διατηρήσιμη, να αντιμετωπίζει την κλιματική αλλαγή, να δίνει πρόσβαση στην πληροφορία σε όλους, να βάζει τις βάσεις για την προσαρμογή μας στα δεδομένα της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Με τα οφέλη να κατανέμονται δίκαια, ώστε να μπει ένα τέλος στις πρωτοφανείς ανισότητες. Η πορεία αυτή πρέπει φυσικά να είναι απαλλαγμένη από πελατειακές σχέσεις που στέλνουν τελικά δημόσιο χρήμα σε τσέπες επιτήδειων ή ημετέρων.

Έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε επιλογές που θα προσδιορίσουν τις συνθήκες της ζωής μας για τα επόμενα, πολλά, χρόνια. Επιλογές με το βλέμμα στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αφήσουμε την ευκαιρία αυτή να πάει χαμένη!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Το αύριο της πανδημίας

Το αύριο της πανδημίας

(Άρθρο μου στα “ΝΕΑ”)

Κρίση υγειονομική πριν απ’ όλα, με ανυπολόγιστες όμως, μέχρι στιγμής, επιπτώσεις οικονομικές, κοινωνικές και δημοκρατικές. Όπως σε κάθε «τέλεια κρίση», ο χρόνος διαστέλλεται και ο χώρος συστέλλεται: σε χρόνο μηδέν, ο ιός που εμφανίστηκε στην Γιουχάν έγινε πανδημία που απειλεί τις ζωές των ανθρώπων στο Μιλάνο, την Νέα Υόρκη, την Χαράρε. Πρώτη αντίδραση το κλείσιμο στα σπίτια, να διαφυλάξουμε την υγεία, την δική μας και των πιο κοντινών μας ανθρώπων, αλλά και με αγωνία για το αύριο. Οι εκτιμήσεις μας για τα μελλούμενα ποικίλλουν, διαισθανόμαστε όμως, ότι η επόμενη μέρα θα είναι διαφορετική από την προηγούμενη. Με το ερώτημα αν αυτή η νέα πραγματικότητα θα είναι καλύτερη από αυτή που είχαμε πριν κλειστούμε μέσα ή όχι.

Η αλήθεια είναι ότι, ενώ, πράγματι, ο κορονοϊός είναι το πρόβλημα το οποίο μας έχει επηρεάσει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, δεν είναι το μόνο. Την επομένη ημέρα θα συνεχίσουν να μας απειλούν η κλιματική αλλαγή, τα πυρηνικά όπλα και οι, όλο και μεγαλύτερες, ανισότητες. Είναι επιτακτική ανάγκη το αύριο της πανδημίας να μας βρει με απαντήσεις. Το αύριο της «τέλειας κρίσης» δίνει την ευκαιρία μιας νέας «κανονικότητας».

Το αύριο που θέλουμε πρέπει να διαθέτει πολιτική θωράκιση. Η επιθυμητή επόμενη ημέρα δεν μπορεί να είναι τόσο άνιση ώστε να επιτρέπει την κεφαλαιοποίηση της λαϊκής δυσαρέσκειας από τυχοδιώκτες. Φεύγοντας από την ζωή μας ο ιός πρέπει να πάρει μαζί του και όσους, σε πείσμα των επιστημονικών δεδομένων, καλλιέργησαν μια πλαστή εικόνα «αλλότριου προβλήματος» και δοκίμασαν την διαχείρισή του κλείνοντας σύνορα, κατασκευάζοντας εχθρούς, στερώντας μέχρι υγειονομικό υλικό από συνανθρώπους με μεγαλύτερη ανάγκη. Η πανδημία όμως, όπως και κάθε οικουμενικό πρόβλημα δεν γνωρίζει σύνορα, εικονικούς εχθρούς και προνομιούχους. Η κρίση δεν επιδέχεται διαχείριση. Επιβάλλει την αναμέτρηση μαζί της, μέχρι το τελικό ξεπέρασμά της.

Λήξη της κατάστασης συναγερμού, σημαίνει λήξη όχι μόνο της υγειονομικής, αλλά και της κοινωνικής νοσηρότητας. Καλές υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης όχι μόνο για όσους μπορούν να τις αγοράσουν πληρώσουν και «δίχτυ στήριξης» για όσους δεν αδυνατούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια είναι απολύτως απαραίτητα την επαύριο της πανδημίας.

Και βέβαια, θα έχουμε αφήσει την κρίση οριστικά πίσω μας, μόνον εάν καταργηθούν οι εκπτώσεις στις δημοκρατικές μας αξίες. Εάν στοιχεία όπως η ισονομία, η ισοπολιτεία και η ισηγορία εξακολουθήσουν να φαλκιδεύονται, αργά ή γρήγορα, η επόμενη «κατάσταση πολιορκίας» θα χτυπήσει την πόρτα μας. Οι κανόνες δικαίου θα δώσουν, για μια ακόμα φορά, τη θέση τους στο «δίκαιο του ισχυρότερου».
Ασφαλώς έκτακτες περιστάσεις επέβαλλαν έκτακτα μέτρα. Όποτε με το καλό η δοκιμασία που ζούμε φτάσει στο τέλος της, καλό θα είναι η νέα «κανονικότητά» μας να εμπεριέχει και τις ρήτρες αποφυγής εμφάνισης της επόμενης κρίσης. Και εδώ βρίσκεται η διαχωριστική μας γραμμή με όσους βολεύονται με «μια από τα ίδια» ή συμβιβάζονται με την ανοχή απέναντι σ΄ αυτά «τα ίδια».

Αυτός ο δρόμος μοιάζει ίσως πιο απαιτητικός, στην πραγματικότητα όμως είναι ο μόνος που ενσωματώνει τις προϋποθέσεις που επισήμανα εξ αρχής. Καλούμαστε απλώς να επιλέξουμε το μέλλον που θέλουμε. Και αυτό το δικαίωμά μας δεν πρέπει να το εκχωρήσουμε σε κανέναν άλλο. Αλλιώς θα έχουμε αποδεχτεί να μείνουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας για πάντα!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

“Εχει φτάσει στο τέλος της η στρατηγική των συνεργασιών με τη Δεξιά”

“Εχει φτάσει στο τέλος της η στρατηγική των συνεργασιών με τη Δεξιά”

Συνέντευξη μου στην “Εφημερίδα των Συντακτών”

-Το διήμερο 14-15 Μαρτίου το Κίνημα Αλλαγής πραγματοποιεί την πολιτική και ιδεολογική του Συνδιάσκεψη. Ποια πιστεύετε λοιπόν ότι είναι ή πρέπει να είναι η ταυτότητα και το στίγμα του πολιτικού σας φορέα στη σύγχρονη εποχή;

Στο παρελθόν η απάντηση στην ερώτηση σας θα ήταν σχετικά απλή λέγοντας σας ότι το Κίνημα Αλλαγής είναι ένα κόμμα σοσιαλιστικό, δημοκρατικό, πατριωτικό και ενταγμένο στη μεγάλη οικογένεια της Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Σήμερα δεν αρκεί, πρέπει να κάνουμε ξεκάθαρο με ποιους είμαστε, ποιοι θεωρούμε ότι είναι οι λόγοι που κρατάνε την πατρίδα μας δέσμια, ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές μας. Είμαστε λοιπόν με τους πολλούς, με την μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας που τα βγάζει πέρα δύσκολα. Με όσους δεν μπορούν να περιμένουν την ουτοπία της ανάπτυξης «από πάνω» για να βελτιωθεί η δική τους ζωή. Πιστεύουμε σε μια κοινωνία ισχυρών, σταθερών κανόνων και θεσμών για όλους που θα προάγουν την δημιουργικότητα και την αξιοκρατία ενώ παράλληλα θα προστατεύουν τους πιο αδύναμους από εμάς. Θα προστατεύουν όσους που δεν έχουν πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων για να επηρεάσουν τη κρίση τους. Παράλληλα πιστεύουμε στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών και θα είμαστε απέναντι σε όσους προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή μας. Τα παραπάνω είναι μερικά στοιχεία που πιστεύω ότι προσδιορίζουν την έννοια του προοδευτισμού στις μέρες μας και ο προσδιορισμός αυτός είναι αναγκαίος για να αποκατασταθεί ξανά μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ της παράταξης μας και της κοινωνίας.

-Επειδή όμως η έννοια του προοδευτικού είναι αρκετά γενική και ευρεία, θα μπορούσατε να διευκρινίσετε πως το ορίζετε, ενδεχομένως και με κάποια παραδείγματα πολιτικής;

Βλέπουμε συνεχώς γύρω μας τους παραλογισμούς ενός συστήματος που ευνοεί τους πολύ λίγους. Αυτή τη στιγμή οι περίπου 2000 δισεκατομμυριούχοι έχουν την ίδια περιουσία με τους φτωχότερους 4,6 δισεκατομμύρια ανθρώπους στο πλανήτη. Είναι το αποτέλεσμα των φορολογικών παραδείσων, της υποχώρησης των εργασιακών δικαιωμάτων, της δυνατότητας σε μη δημοκρατικά ελεγχόμενα κέντρα να επηρεάζουν την κρίση των πολιτών, της απορρύθμισης της οικονομίας σε όφελος των μη παραγωγικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Την ίδια ώρα η περιορισμένη οπτική της πολιτικής και οικονομικής «ορθοδοξίας» που ζούμε καταστρέφει τον πλανήτη μας, θέτει σε αμφισβήτηση ακόμα και την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας στον βωμό του πρόσκαιρου κέρδους. Τα συγκεκριμένα λοιπόν μέτρα πολιτικής πρέπει να αντιστρέφουν αυτή τη καταστροφική δίνη που έχουμε περιέλθει. Αφορούν την ρύθμιση των αγορών, σε ένα πράσινο συμβόλαιο ανάπτυξης για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, στον τερματισμό των φορολογικών παραδείσων. Την ίδια στιγμή θα πρέπει να προετοιμαστούμε για το μέλλον που είναι ήδη εδώ, την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση και τις αλλαγές που αυτή θα φέρει στην οικονομία, πώς θα θέσουμε την τεχνολογία στην υπηρεσία του συνόλου της κοινωνίας όχι μόνο πολύ λίγων. Αυτά και άλλα μέτρα θα τα δούμε με τις προγραμματικές εξειδικεύσεις στο δρόμο για την συνδιάσκεψη μας αλλά και μετά από αυτή.

-Το Κίνημα Αλλαγής δηλώνει προσηλωμένο στη σοσιαλδημοκρατία. Ωστόσο, πόσο ελκυστικό είναι σήμερα για τους πολίτες το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο, όταν τα τελευταία χρόνια πολλά κόμματα της πολιτικής σας οικογένειας συγκυβέρνησαν με κόμματα της δεξιάς και πήραν νεοφιλελεύθερα μέτρα;

Τα τελευταία χρόνια, περίοδο που αφορά η ερώτηση σας, η σοσιαλδημοκρατία έκανε μια στρατηγική επιλογή, να προσπαθήσει να διατηρήσει όσο περισσότερα από τα κεκτημένα που δημιούργησε σε ένα εξαιρετικά αρνητικό περιβάλλον με το κοινωνικό κράτος να δέχεται επιθέσεις από παντού, τα εργασιακά δικαιώματα να υποχωρούν και όλες τις αντίστοιχες πολιτικές που ζήσαμε με την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού. Η μία ή η άλλη κυβερνητική συνεργασία της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, όπως και κομμάτων της εγχώριας Αριστεράς με την Δεξιά, είναι, ασφαλώς, ανοιχτή σε κριτική. Το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής είναι πλέον ζήτημα ιστορικής διερεύνησης, στο επίπεδο της τρέχουσας πολιτικής είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η στρατηγική έχει φτάσει στο τέλος της. Σήμερα η αναγκαιότητα της πολιτικής μας οικογένειας είναι να ξαναβρούμε τον ριζοσπαστισμό μας και να συνδεθούμε ξανά με τη μεσαία τάξη, τη νεολαία, τους εργαζόμενους, που θέλουμε να εκπροσωπήσουμε.

-Διαβάζω επίσης στα κείμενα που τέθηκαν προς διαβούλευση να υπάρχουν αναφορές στον πολιτικό φιλελευθερισμό. Συμφωνείτε με τον όρο και πως μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά προς το εγχείρημά σας;

Η πέμπτη εισήγηση για την συνδιάσκεψη μας έχει τίτλο, «η σοσιαλιστική μας ταυτότητα-πολιτικός φιλελευθερισμός και κοινωνικό κράτος». Το κείμενο αναφέρεται στην δέσμευση μας να προασπίσουμε ίσες ευκαιρίες, με ίδια δικαιώματα για όλους μέσα σε μια ανοιχτή κοινωνία. Όλοι συμφωνούμε νομίζω ότι η Δημοκρατία στις μέρες μας, αμφισβητείται. Ένας από τους λόγους είναι ο περιορισμός ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Δεν μπορούμε να στεκόμαστε αδιάφοροι μπροστά στην απειλή αυτή που αφορά και μειοψηφίες, αλλά και πλειοψηφίες του ελληνικού λαού. Στην πατρίδα μας ειδικότερα όμως, υπάρχει και η πολιτική παράδοση του βενιζελισμού, απολύτως ενσωματωμένη στα πολιτικά θεμέλια του ΠΑΣΟΚ. Η απεμπόληση αυτής της παράδοσης θα ήταν μια πλαστογραφία της ταυτότητας μας, που δεν δικαιούμαστε. Αυτό το περιεχόμενο αποδίδω εγώ στον όρο “πολιτικός φιλελευθερισμός». Παράλληλα παρατηρώ μια προσπάθεια να ταυτιστεί ο όρος με τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο στρεβλή προσπάθεια αφού στο επίκεντρο του πολιτικού φιλελευθερισμού είναι ο άνθρωπος, αντίθετα με τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό που είναι η ιδεοληπτική επιβολή ενός εγχειριδίου «οικονομικής ορθοδοξίας», με τον άνθρωπο να είναι στο περιθώριο.

-Και τέλος, ένα ερώτημα από την τρέχουσα επικαιρότητα, αλλά με προβολή στο μέλλον. Οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική. Είστε υπέρ ή κατά μιας πιθανής συμπόρευσης των προοδευτικών δυνάμεων;

Θα μπορούσα να σας απαντήσω πολύ φειδωλά με μια ρητορική ερώτηση: με ποιό πρόγραμμα; Η απουσία προγραμματικών συμφωνιών και δεσμεύσεων οδηγούν σε πολιτικά εκτρώματα όπως η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που έχουν ως μοναδικό σκοπό το μοίρασμα της εξουσίας. Αυτές οι εξελίξεις είναι που στέλνουν ένα μεγάλο μέρος των προοδευτικών πολιτών εκτός πολιτικής διαδικασίας και στην αποχή. Άλλωστε αυτό που έχει λείψει από την προοδευτική παράταξη δεν είναι η διαχείριση της εξουσίας αλλά η δυνατότητα να φέρνει πραγματικές προοδευτικές αλλαγές. Για να αποκτήσουμε αυτή τη δυνατότητα πρέπει να έχουμε ένα ριζοσπαστικό και εφαρμόσιμο πολιτικό πρόγραμμα αλλά το κυριότερο κοινωνική στήριξη σε αυτό ώστε να μπορέσουμε να το εφαρμόσουμε. Ρήξεις με παγιωμένα συμφέροντα χωρίς κοινωνική στήριξη απλά δεν γίνεται, αλλά η κοινωνική στήριξη δημιουργείται στον δρόμο για τις εκλογές όχι στην εβδομάδα των διερευνητικών εντολών. Μια συναλλαγή με ανταλλαγή θέσεων εξουσίας πιθανώς να δημιουργήσει μια ακόμα κοινοβουλευτική πλειοψηφία αλλά με βεβαιότητα θα οδηγήσει σε ακόμα μια πολιτική ήττα της παράταξης μας, και δεν έχουμε ούτε εμείς ούτε η κοινωνία τη δυνατότητα να χάσουμε ακόμα μια φορά.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Το “Κίνημα Αλλαγής” ζητά θετική ψήφο και όχι διαμαρτυρίας

Το “Κίνημα Αλλαγής” ζητά θετική ψήφο και όχι διαμαρτυρίας

Τον ερχόμενο Μάρτιο θα γίνει η συνδιάσκεψη του ΚΙΝΑΛ. Ποια θα είναι πολιτική και ιδεολογική κατεύθυνση, το στίγμα που θέλετε που θέλετε να δώστε ως κόμμα;

Η συνδιάσκεψη μας έρχεται σε μια, μακρά είναι αλήθεια, δύσκολη περίοδο για τα σοσιαλιστικά κόμματα στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Και αυτό ενώ η πίεση στο μεγαλύτερο μέρος των κοινωνιών είναι πιο έντονη από ποτέ, οι ανισότητες είναι στα ύψη, οι εργασιακές κατακτήσεις είναι στο στόχαστρο νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, η δημόσια παιδεία και υγεία βρίσκονται σε κακή κατάσταση και ο πλανήτης μας κινδυνεύει από τις μικρόνοες καιροσκοπικές πολιτικές συντηρητικών δεξιών κυβερνήσεων. Η δική μας δουλειά στην συνδιάσκεψη του Μαρτίου είναι να δώσουμε απαντήσεις σε αυτά τα προβλήματα να φτιάξουμε την σύγχρονη προοδευτική ατζέντα που θα δώσει διέξοδο από τις σημερινές δυσκολίες με ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, πάντα στο πλευρό των πολλών, πάντα έχοντας στο μυαλό μας ότι οφείλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας έναν καλύτερο πλανήτη από αυτόν που παραλάβαμε από τους γονείς μας.

Σας κατηγορούν ότι σε πολλά νομοσχέδια ψηφίζεται υπέρ των κυβερνητικών προτάσεων. Και μπορεί να συνεχίζετε το διμέτωπο αγώνα, αλλά στην πράξη γίνετε ουρά της Νέας Δημοκρατίας. Τι απαντάτε;

Η ερώτηση σας είναι μια εξαιρετική αφορμή να πούμε ακόμα μια φορά ότι δεν ετεροκαθορίζουμε την πολιτική μας. Ότι πιστεύουμε ότι θα βελτιώσει την ζωή των συμπολιτών μας θα το στηρίζουμε, μακριά από εμάς πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες των Ελλήνων. Πάντως στη παρούσα κοινοβουλευτική περίοδο έχουμε στηρίξει πολύ λίγες νομοθετικές πρωτοβουλίες, γιατί δυστυχώς η κυβέρνηση κόπτεται να εξυπηρετήσει τους λίγους ισχυρούς. Κάπως έτσι βλέπουμε να υποχωρούν εργασιακές κατακτήσεις ετών, εργαζόμενοι να απολύονται από κερδοφόρες επιχειρήσεις προς όφελος των ξένων μετόχων τους, συλλογικές συμβάσεις εργασίας να μην γίνονται αναγκαστικά εκτελεστές και άλλες κινήσεις απορρύθμισης της αγοράς.

Στις δημοσκοπήσεις, πάντως, δεν ξεπερνάτε τα εκλογικά ποσοστά. Γιατί συμβαίνει αυτό και πως θα πιάσετε το διψήφιο ποσοστό που είναι ο στόχος σας;

Οι δημοσκοπήσεις είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο αλλά δεν είναι αυτοσκοπός της πολιτικής μας δράσης. Ειδικά σε μία περίοδο όπως η παρούσα πολύ κοντά στις εθνικές εκλογές είναι λογικά τα αποτελέσματα που βλέπουμε στις τελευταίες έρευνες. Πέρα από την αντιπολίτευση που είναι ο θεσμικός μας ρόλος, πρέπει να παρουσιάσουμε και την εναλλακτική μας πολιτική πρόταση. Αυτή είναι η δουλειά που έχει ξεκινήσει να γίνεται ήδη στους τομείς πολιτικής του Κινήματος Αλλαγής, ένα κομμάτι ιδεολογικό θα παρουσιαστεί στην συνδιάσκεψη του Μαρτίου αλλά η δουλειά δεν τελειώνει εκεί, θα συνεχίσει και μετά με τις εξειδικεύσεις στα επί μέρους θέματα. Εμείς δεν θα ζητήσουμε ψήφο διαμαρτυρίας από τον ελληνικό λαό αλλά θετική ψήφο και αυτό θέλει δουλειά και χρόνο.

Εκλογικός νόμος; Τελικά τι συμβαίνει. Γιατί είστε εναντίον;

Η κυβέρνηση για μικροπολιτικούς λόγους προσπαθεί να φέρει από τη πίσω πόρτα πάλι το παρωχημένο bonus των πενήντα εδρών. Ο εκλογικός νόμος που έφερε στη Βουλή αντιπροσωπεύει μια άλλη πολιτική πραγματικότητα του παρελθόντος, δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες και δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα αλλοίωσης της λαϊκής κρίσης. Επιπλέον η κυβέρνηση έφερε αυτόν τον νόμο στην Βουλή χωρίς καμία διάθεση συναίνεσης, χωρίς καμία διάθεση ουσιαστικού διαλόγου. Η κυβέρνηση δεν μας άφησε καμία άλλη επιλογή από το να καταψηφίσουμε τον εκλογικό νόμο.

Παιδεία, εκπαίδευσης, κακός χαμός. Πως γίνεται από τη μία να λέτε ότι η Κεραμέως φέρνει πράγματα πίσω από την μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου και μετά να καταψηφίζετε;

Να κάνουμε λίγο σαφές τι έφερε η κα. Κεραμέως στην Βουλή. Έφερε ένα νομοσχέδιο που περιορίζει την παροχή ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση. Για να γίνει πιο κατανοητό με ένα παράδειγμα. Αν ένας νέος γράψει κάτω από τη βάση δεν έχει τη δυνατότητα να φοιτήσει στο δωρεάν δημόσιο πανεπιστήμιο. Αν έχει την εισοδηματική δυνατότητα να πληρώσει κάποιο ιδιωτικό κέντρο θα αποκτήσει πτυχίο με τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα σαν να είχε φοιτήσει στο δημόσιο πανεπιστήμιο, αν όχι δεν θα έχει αυτή τη δυνατότητα. Αν αυτή δεν είναι ρύθμιση που εξυπηρετεί τους λίγους δεν ξέρω τι είναι. Είναι μια ρύθμιση που διαχωρίζει τα παιδιά μας ανάλογα με το οικονομικό επίπεδο της οικογένειας που έτυχε να γεννηθούν και προφανώς μας βρίσκει εντελώς αντίθετους.

Θέλω να μιλήσουμε και λίγο προσωπικά. Είστε νέο πρόσωπο στην πολιτική, καινούργιος αναπληρωτής γραμματέας επικοινωνίας, αλλά είστε και γιος του Παντελή Οικονόμου, ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, βουλευτή και πρώην Υπουργού. Ο δρόμος είναι στρωμένος για σας, ή είναι πιο δύσκολο έτσι;

Η γρήγορη απάντηση είναι ότι ο δρόμος έχει διαφορές, θετικές και αρνητικές. Θετικές γιατί μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον πολύ κοντά στη πολιτική άρα έχω εμπειρίες και εικόνες που θα χρειαζόμουν πολύ χρόνο να αποκτήσω αλλιώς. Από την άλλη είναι πιο ψηλά ο πήχης πολλές φορές για μένα λόγω της σύγκρισης με τον πατέρα μου. Η πραγματικότητα είναι ότι στην πολιτική ο τελικός κριτής είναι η κοινωνία που απευθύνεσαι και αυτή κρίνει τον καθένα από εμάς που ασχολούμαστε με τα κοινά και κρίνει σε σχέση με τη δυνατότητα μας να κάνουμε τη ζωή του καλύτερη.

Επίθεση στην εργασία απο τη κυβέρνηση

Επίθεση στην εργασία απο τη κυβέρνηση

Την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2020 συζητήσαμε τα θέματα της πολιτικής επικαιρότητας στην εκπομπή “Κόντρα24” με την Αναστασία Γιάμαλη στο “KONTRA channel”.

Συζητήσαμε για την επίσκεψη του πρωθυπουργού στον Λευκό οίκο και ανέφερα ότι δυστυχώς η επίσκεψη ήταν πολύ χαμηλότερο των προσδοκιών μας αλλά και της εθνικής ανάγκης όπως έχει αυτή προκύψει από το αβέβαιο περιβάλλον στην ευρύτερη γεωγραφική μας περιοχή.

Αναφέρθηκα επίσης στο γεγονός ότι η πατρίδα μας, κυρίως επί των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, έχει διασφαλίσει μια αυτόνομη εξωτερική πολιτική και αυτό δεν πρέπει να αμφισβητείται από κανέναν και παράλληλα θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως εργαλείο και για τις σημερινές μας διεθνείς σχέσεις.

Τέλος, συζητήσαμε για τα θέματα της οικονομίας. Αναφέρθηκα στο γεγονός ότι οι οικονομικές πολιτικές της κυβέρνησης της ΝΔ είναι ήδη εδώ, η απορρύθμιση της αγοράς που προωθείται έχει σαν αποτέλεσμα κερδοφόρες εταιρίες να απολύουν υπαλλήλους, νομικά τερτίπια να χρησιμοποιούνται από τους ιδιοκτήτες άλλων εταιριών κόντρα στους υπαλλήλους τους και συμφωνημένες συλλογικές συμβάσεις να τίθενται εν αμφιβόλω από την άρνηση της κυβέρνησης να τις καταστήσει αναγκαστικά εκτελεστές. Το αποτέλεσμα είναι 10 οικογένειες στην κερδοφόρα και ενισχυμένη από το κράτος τράπεζα Πειραιώς να απολύονται, 13 υπάλληλοι του ΟΤΕ να φεύγουν από τη δουλειά τους για να ενισχυθούν τα υπερκέρδη των ξένων μετόχων του οργανισμού, 134 υπάλληλοι στα λιπάσματα Καβάλας να βρίσκουν την πόρτα του εργοστασίου που δούλευαν κλειστή για αυτούς και για 400.000 ανθρώπους του επισιτιστικού κάδου να κινδυνεύει ο κατώτατος μισθός τους των 670€. Αυτή είναι ανάπτυξη για λίγους εις βάρος των πολλών, αυτή η πολιτική θα μας βρίσκει πάντα και παντού απέναντι!

Ευχαριστώ πολύ όσους παρακολούθησαν την τοποθέτηση μου. Παρατηρήσεις, σχόλια και κριτική είναι καλοδεχούμενα.

Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την εκπομπή εδώ

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

“Κοινό μέλλον, κοινές προκλήσεις, κοινές λύσεις”

“Κοινό μέλλον, κοινές προκλήσεις, κοινές λύσεις”

(Ομιλία μου στο 3ο forum στο Πεκίνο με θέμα: “Building a Human Community with a Shared Future: Perspective from China and CEECs”)
Ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο στο αγγλικά

Θα ήθελα να ξεκινήσω την τοποθέτηση μου αισιόδοξα και ευτυχώς υπάρχουν τα στοιχεία για να επιβεβαιώσουν αυτή μου την αισιοδοξία. Ο κόσμος γίνεται καλύτερος τα τελευταία χρόνια και σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται στην ανάπτυξη της Κίνας. Το προσδόκιμο ζωής ανεβαίνει συνέχεια και η παιδική θνησιμότητα πέφτει. Η παγκόσμια οικονομία βελτιώνεται με τη σειρά της, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξάνεται και οι περιφερειακές ανισότητες μειώνονται. Αυτές οι εξελίξεις είναι το αποτέλεσμα, σε μεγάλο βαθμό, ενός κόσμου ο οποίος είναι περισσότερο συνδεδεμένος από ποτέ. Η παγκοσμιοποίηση έδωσε την δυνατότητα σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες να μειώσουν δραστικά την απόσταση με τις ανεπτυγμένες χώρες.

Αλλά αφού τα πράγματα βελτιώνονται γιατί βλέπουμε τόσο συχνά κοινωνικές αντιδράσεις; Γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι εκφράζουν με όποιον τρόπο μπορούν, την αντίθεση τους με το status quo; Γιατί οι λαϊκιστές και οι ακροδεξιοί κερδίζουν έδαφος;

Η πραγματικότητα είναι ότι παρά τα μεγάλα βήματα μπροστά που έχουν γίνει ακόμα πολλές δυσκολίες δεν έχουν αντιμετωπιστεί, ενώ παράλληλα έχουν αναδειχθεί νέες άλλες λόγω της παγκοσμιοποίησης και άλλες ανεξάρτητα.

Σήμερα θα ήθελα να αναφερθώ σε τρεις από αυτές, την κλιματική αλλαγή, τις ανισότητες και το μέλλον της εργασίας σε συνάρτηση με την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση.

Οι περισσότεροι επιστήμονες αναφέρονται στην κλιματική αλλαγή σαν υπαρξιακή κρίση για την ανθρωπότητα. Τα στοιχεία που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό τους είναι αποστομωτικά. Η θερμοκρασία του πλανήτη μας έχει ανέβει 0.9 βαθμούς κελσίου από το τέλος του 19ου αιώνα. Είναι το αποτέλεσμα της ιστορικά υψηλής συγκέντρωσης διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα για το οποίο ευθύνονται οι ανθρώπινες δραστηριότητες. Αυτό έχει οδηγήσει ανάμεσα σε άλλα σε αύξηση της στάθμης της θάλασσας και την εμφάνιση σε μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση ακραίων καιρικά φαινομένων.

Επέλεξα να αναφερθώ σε αυτά τα δύο αποτελέσματα ανάμεσα σε πολλά άλλα γιατί επηρεάζουν περισσότερο την πατρίδα μου την Ελλάδα. Για παράδειγμα, το καλοκαίρι του 2018 είχαμε κοντά στην Αθήνα μια φωτιά η οποία οδήγησε στον θάνατο περισσότερο από 100 ανθρώπους. Παρά την έγκαιρες προειδοποιήσεις και την εγγύτητα στην πρωτεύουσα ο κρατικός μηχανισμός δεν ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει την ένταση του φαινομένου που οδήγησε στα τραγικά αποτέλεσμα που ανέφερα πριν. Επίσης, ένα μεγάλο μέρος των μεταναστευτικών ροών που παρατηρούνται στην Ελλάδα αυτή τη περίοδο οφείλονται στις αλλαγές που έχει φέρει η κλιματική αλλαγή στις χώρες προέλευσής τους.

Είναι σαφές ότι η κλιματική αλλαγή επηρεάζει όλο τον πλανήτη, αλλά δεν τον επηρεάζει ισότιμα. Οι περιοχές που επηρεάζονται περισσότερο είναι αυτές που έχουν συμβάλει το λιγότερο στη δημιουργία του φαινομένου. Για αυτό το λόγο την συζήτηση για την κλιματική αλλαγή θα πρέπει να την κάνουμε και υπό το πρίσμα της κλιματικής δικαιοσύνης αν θέλουμε να έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Σε συνέχεια αυτού του τελευταίου επιχειρήματος θα ήθελα να συνεχίσω στην επόμενη μεγάλη πρόκληση που αντιμετωπίζουμε, τις ανισότητες. Όπως αναφέρθηκα και στην αρχή οι περιφερειακές ανισότητες έχουν μειωθεί πολύ τα τελευταία χρόνια, όμως μια άλλη την ίδια στιγμή έχουν αυξηθεί σε τρομακτικό επίπεδο οι ανισότητες μεταξύ των πλουσίων και όλων των υπολοίπων.

Τον προηγούμενο χρόνο 28 άνθρωποι στον κόσμο είχαν στην κατοχή τους όσο πλούτο είχε ο μισός, πιο φτωχός, παγκόσμιος πληθυσμός. Οι ακραίες ανισότητες όμως δεν είναι μόνο εισοδηματικές.Είναι ανισότητες επιπέδου ζωής και άρα ευκαιριών. Είναι συγκλονιστική η περίπτωση της πόλης Σάο Πάολο στη Βραζιλία όπου το προσδόκιμο ζωής στις φτωχές περιοχές της πόλης είναι τα 54 χρόνια ενώ στις πλούσιες στα 74 χρόνια.

Δυστυχώς, η τάση είναι ακόμα πιο ανησυχητική, η ανισότητα αυξάνεται και οι παραδοσιακές μέθοδοι για να αντιμετωπιστεί – όπως η φορολογία- είτε δεν χρησιμοποιούνται, είτε είναι αναποτελεσματικές καθώς οι πολύ πλούσιοι έχουν βρει τρόπους να αποφεύγουν να πληρώνουν τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις. Αυτό έχει οδηγήσει και σε ατελή εκπροσώπηση από το πολιτικό σύστημα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών καθώς η τεράστια οικονομικής ισχύς των πολύ λίγων χρησιμοποιείται για να επηρεαστούν οι πολιτικές αποφάσεις προς όφελος τους, γεγονός που διογκώνει ακόμα περισσότερο το πρόβλημα.

Προχωρώντας από το ζήτημα των ανισοτήτων θα ήθελα να αναφερθώ για το μέλλον που είναι ήδη εδώ, την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση. Τεχνητή νοημοσύνη, αυτοματισμός και άλλες τεχνολογικές εξελίξεις που τις περιγράφουμε σαν τέταρτη βιομηχανική επανάσταση δεν είναι θέμα κάποιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας αλλά εξελίξεις που ήδη μας βοηθούν να είμαστε πιο παραγωγικοί. Καλό είναι να διευκρινίσω εδώ ότι η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση είναι δεδομένη και θετική εξέλιξη για την ανθρωπότητα. Μας δίνει τη δυνατότητα να παράγουμε περισσότερο, πιο αποτελεσματικά, με λιγότερο κόπο και κόστος.

Οπότε γιατί τόσος κόσμος είναι προβληματισμένος για αυτή την εξέλιξη;

Για να συνδυάσω αυτή τη συζήτηση με την προηγούμενη, η απάντηση είναι οι ανισότητες. Ως τώρα η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των νέων τεχνολογιών που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή ανήκει στα χέρια λίγων και τα οφέλη από την αυξημένη παραγωγικότητα παραμένουν στα χέρια τους και εις βάρος των εργαζομένων.

Θα σας φέρω εδώ ένα παράδειγμα από την Ελλάδα. Λίγο πριν μπω στο αεροπλάνο διάβασα στις ειδήσεις ότι μια ελληνική τράπεζα απέλυσε 24 υπαλλήλους. Η ίδια τράπεζα έχει στηριχθεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια για να μην καταρρεύσει από το δημόσιο και σήμερα έχει θετικά οικονομικά αποτελέσματα. Το πρόβλημα, ανάμεσα σε άλλα προφανώς, είναι ότι όσο οι συναλλασσόμενοι με την τράπεζα αρχίζουν να χρησιμοποιούν το web banking μειώνεται ο αριθμός των υπαλλήλων που έχει ανάγκη η τράπεζα για να λειτουργεί. Αυτό οδηγεί σε αυξημένα κέρδη για τους ιδιοκτήτες των τραπεζών και αύξηση της ανεργίας για τους πολλούς. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλους τομείς της οικονομίας όπως οι αεροπορικές εταιρίες, τα αεροδρόμια ακόμα και τα καταστήματα λιανικής.

Να αναφέρω ξανά εδώ ότι οι εξελίξεις που είτε είναι εδώ, είτε έρχονται και συνδέονται με την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση είναι θετικές εξελίξεις. Φέρνουν όμως μεγάλες αλλαγές στην εργασία και τις εργασιακές σχέσεις και είναι επιτακτικό να συζητάμε για το μέλλον της εργασίας υπό αυτό το πρίσμα της δίκαιης κατανομής του επιπλέον προϊόντος που θα παράγεται.

Τι κοινό, λοιπόν, έχουν η κλιματική αλλαγή, οι ανισότητες και το μέλλον της εργασίας;

Είναι και κοινές προκλήσεις σε έναν κόσμο ο οποίος έρχεται συνέχεια πιο κοντά. Για να βρούμε τις λύσεις που θα αποτρέψουν τον υπαρξιακό κίνδυνο της κλιματικής αλλαγής, θα σταματήσουν την κοινωνική αναταραχή από τις ανισότητες και θα χτίσουμε ένα μέλλον που θα ανήκει σε όλους και όχι στους πολύ λίγους θα πρέπει να δουλέψουμε μαζί. Έχουμε ένα λαμπρό μέλλον μπροστά μας αν το σχεδιάσουμε μαζί και όχι ανταγωνιστικά. Δεν θα αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή αν φεύγουμε από τις παγκόσμιες συμφωνίες και δεν επενδύουμε σε καθαρή ενέργεια. Δεν θα έχουμε ίσες ευκαιρίες όσο υπάρχουν φορολογικοί παράδεισοι που επιτρέπουν στους πολύ πλούσιους να μην πληρώνουν το μερίδιο τους, όσο δεν επενδύουμε στην παιδεία, στην υγεία. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θα αισθάνονται μέρος του μέλλοντος που έρχεται αν τα οφέλη από το μέλλον αυτό δεν τους αφορούν ή ακόμα χειρότερα λειτουργούν ενάντια στα συμφέροντα τους.

Είμαι λοιπόν πολύ αισιόδοξος ότι το μέλλον μπροστά μας είναι λαμπρό αρκεί να το σχεδιάσουμε μαζί για όλους

————————————————————————————————————————————————————————————————

Shared future, shared challenges, shared solutions

I would like to start with a positive note. The world is becoming a better place. Life expectancy keeps rising and child mortality is dropping. The global economy is doing much better, GDP per capita is increasing and inequality between regions is falling. These developments are to a great extend the result of China’s rapid development. Globalization has given the opportunity to many least developed countries to close the development gap with richer countries at a very fast pace.

But since facts are so good for the world today why do we witness more often than before social unrest? Why are in so many cases people expressing, any way, they can their opposition to the status quo? Why populists and the far-right are gaining ground?

The reality is that regardless of the many victories we, as humanity, have gained in the past years many challenges have occurred some from globalization, some despise it but all of them can and should be tackled in a shared manner.

I am going to focus on the three more pressuring, in my opinion challenges we are facing, climate change, inequality and the future of work in the context of the 4th industrial revolution.

Most scientists are describing the climate emergency as an existential threat to humanity. The data that back their claim is more than overwhelming. Global temperature has risen 0.9 degree Celsius since the late 19th century and the reason behind it is the record high carbon dioxide concentration into the atmosphere. This has led to the rise of the sea level and extreme weather amongst other.

I chose to mention these two results as they mostly affect my country, Greece. For example last year we had a wildfire close to our capital, Athens which led to the death of more than 100 people. Despite the warnings and being close to Athens the severity of the phenomenon found the state not being organized adequately enough. Also a lot of the migration which is evident in Greece at the moment can be contributed to climate migration since a lot of people living in more vulnerable to climate change areas need to move to make living.
That leads me to the point that climate change doesn’t affect the world equally other areas are more in danger than other that brings me to the point of climate change. The most affected areas of the world are the ones that contribute the less to the phenomenon.

I will take is from this last point and talk about the next issue I would like to raise, global inequality. As I mentioned in my introduction inequality between regions of the world has dropped radically but another increasingly worrying has emerged, inequality between the haves and have-nots.

The figures are overwhelming. Last year in 2018 28 people owned as much wealth as the bottom half of world’s population. Severe inequality is not only economic but also inequality of standards of living, therefore of opportunities. It’s shocking the case of Sao Paolo in Brazil in which the life expectancy in the poor areas of the town is 54 years whereas on the rich part is at 74 years.

The trend is becoming even worse. Inequality is on the rise and traditional measures to tackle it such as taxation are not being used or are ineffective when used as the rich have found ways to avoid paying their social contribution. This has led to a poor representation in the political systems of the people that need it the most because many of the super-rich try to influence policies for their advantage which is only making the matter worse.

Moving forward from the issue of inequality I would like to speak about the future that is already here, the fourth industrial revolution. Artificial intelligence, augmented reality, automation and other developments that we describe often as the fourth industrial revolution are not the theme of a sci-fi movie but developments that are already helping us being more productive. Let me be clear here, the fourth industrial revolution is inevitable and overall a really good development for humanity, we will be able to produce more with less effort and more efficiently.

So why so many people are so worried for this development? The answer is inequality to relate this topic with the previous one. So far the vast majority of the commercial applications of the new technologies are privately owned and the excess productivity stays in the hands of very few people in the expense of working class.

I will give you an example from Greece. Some days ago I read a news report of employees fired from a Greek bank. The same bank has been supported numerous times in the last years from the state and is now showing very good economic results. The problem, among others, is that with the training of the public in the use of web banking the need of bank employees is becoming less and less in time, This leads to more profits for bank owners and increased unemployment. The same occurs to airports, airlines even shopping stores.
I will mention again that the reply to these development is not and should not be turning our back to them but to try to counter the negative effects the new realities bring.
So what climate change, inequality and the uncertainties that come from the fourth industrial revolution all have in common?

They are shared challenges, in a world that is becoming increasingly closer together, In order to find solutions that will stop the existential threat of climate change, stop social unrest that come from inequality and build a future that will be owned from every single human we need to work together, we have a bright shared future if we design it in a common manner.
We won’t be able to tackle climate change if we run out of signed deals, if we don’t meet our goals if we don’t invest in a cleaner future. We won’t be able to have equal opportunities for all if people are using tax havens in order to avoid paying their share, if we don’t invest in the younger generations, in healthcare. We will lose our connectivity if we withdraw on our borders and close our free trade routes. People won’t feel a part of the bright future that is on our doorstep if there are not a part of the gains that come with it.

I am really positive that our shared future is a bright future, the only prerequisite is to build it together and for everyone.

Για να κερδίσουμε σε αυτό το γύρο!

Για να κερδίσουμε σε αυτό το γύρο!

Άρθρο μου στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”, την Tρίτη 3/12/19

Κλείσαμε μια δεκαετία από την αρχή της κατάρρευσης, αλλά «φως στην άκρη του τούνελ» δεν φάνηκε ακόμα. Οι άνθρωποι της δημιουργίας, της εργασίας, της παραγωγής, οι δυνάμεις που μπορούν «να βρούνε την άκρη» για όλους μας, αυτοί που «πλήρωσαν το μάρμαρο» εξακολουθούν να το πληρώνουν. Συμπατριώτες που μετανάστευσαν, από πάνω ακούνε και επικλήσεις επιστροφής, αν όχι και επικρίσεις για την αναγκαστική επιλογή τους. Άλλοι που το παλεύουν εδώ, δεν έχουν να καταβάλουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Δυσκολεύονται ή και αδυνατούν να πληρώσουν την εφορία. Μένουν άνεργοι για καιρό ή βρίσκουν ευκαιριακές δουλειές, συχνά με εξευτελιστικές συνθήκες και αμοιβές. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις καλούνται να ανταγωνιστούν χωρίς δυνατότητες τραπεζικού δανεισμού, με υψηλό κόστος (σε χρήμα και χρόνο) συναλλαγών με το κράτος και χαμηλή ποιότητα των υπηρεσιών που δικαιούνται.

Και ενώ οι δυσκολίες μας είναι εδώ για χρόνια, εξακολουθούμε να παρενοχλούμαστε όλο και πιο φορτικά, από αυτούς που τις προκάλεσαν και, προφανώς, αδυνατούν να τις αντιμετωπίσουν. Είναι αυτοί που οδήγησαν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, έσκισαν τα μνημόνια με τα Ζάππεια ή με «ένα νόμο με ένα άρθρο», έκλεισαν τις τράπεζες δυο τρεις φορές, υποθήκευσαν την δημόσια περιουσία και αποδέχτηκαν το καθεστώς προστασίας/επιτροπείας που μας φόρτωσαν με τις αστοχίες τους. Και, μετά από όλα αυτά, επιμένουν ακόμα να μας σώσουν: θορυβούν στα κανάλια καταγγέλλοντας ο ένας τον άλλο, μετακομίζουν από κόμμα σε κόμμα για μια έδρα ή ένα χαρτοφυλάκιο, βολεύουν με το αζημίωτο τους δικούς τους σε διοικήσεις και συμβούλια και, ανερυθρίαστα, σκοπεύουν να ζητήσουν ξανά την ψήφο μας στις επόμενες εκλογές. Για να συνεχίσουν την παραμονή τους στα πράγματα ώστε να εξυπηρετηθούν τα δικά τους μικρά και όχι το μεγάλο δικό μας, το δημόσιο συμφέρον.

Και είμαστε αυτές ακριβώς οι δυνάμεις, εμείς οι ίδιοι, οι πολλοί και πραγματικοί χαμένοι της περιόδου που περνάμε… η μόνη πραγματική ελπίδα να γυρίσουμε σελίδα. Είμαστε εμείς που δεν ανεχόμαστε μεταξύ μας διαιρέσεις για να έχουν ρόλο οι διαιρέτες μας. Που αρνούμαστε να βλέπουμε να χαμηλώνει ο πήχης όλο και περισσότερο μπας και περάσει κάποιος από αυτούς από πάνω του. Που έχουμε μείνει εδώ και πολλά χρόνια χωρίς επιλογές εκπροσώπησης και υποχρεωνόμαστε σε καταναγκασμούς ή αποχή. Και που είναι η ώρα να τις αποκτήσουμε ξανά.

Και είμαστε, χωρίς αμφιβολία, οι περισσότεροι! Εμείς που δεν ψάχνουμε για χάρες, δεν ψάχνουμε να βολευτούμε, δεν ψάχνουμε για πάτρωνες. Είμαστε εμείς που ψάχνουμε για ίσες ευκαιρίες. Για να κερδίσουμε όμως στο επόμενο γύρο πρέπει να ξαναβρούμε το φώς στη πολιτική, τη συλλογική δράση, τη δημοκρατική παράταξη. Με ξεκάθαρες κοινωνικές συμμαχίες αλλά εξίσου ξεκάθαρα με ποιες νοοτροπίες και πρακτικές θα είμαστε απέναντι.

Εμείς λοιπόν, η μεγάλη πλειοψηφία έχουμε την ευκαιρία να αφήσουμε πίσω τα κακώς κείμενα να μας κρατάνε πίσω και δεν θα την αφήσουμε να πάει χαμένη!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ :https://dimoikonomou.gr/

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ