Archive

Tag: Εφημερίδα

11 posts

Να φυτέψουμε λεφτόδεντρα

Να φυτέψουμε λεφτόδεντρα

(Άρθρο μου στο “Παρασκήνιο”)

Είναι πολλά τα χρόνια που έχουν κυριαρχήσει η λογική και οι πολιτικές «λιτότητας». Όποτε εμφανιζόταν μια κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα με αιτήματα η απάντηση ήταν η ίδια, «θα ήθελα να σας βοηθήσω αλλά δεν υπάρχουν χρήματα». Τόσα χρόνια μετά μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών. Οι ανισότητες έχουν φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα, οι νέοι δεν βλέπουν μέλλον και δρόμο εξέλιξης, οι μεγαλύτεροι τρέμουν μπροστά στη πιθανότητα ανεργίας που θα τους αφήσει για τα καλά εκτός αγοράς εργασίας, η αποταμίευση είναι όρος ξεχασμένος που συναντάται σε ιστορικά και όχι οικονομικά εγχειρίδια. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ζει εξαιρετικά πιο δύσκολα με μεγαλύτερη αγωνία για το μέλλον και χωρίς δίχτυ ασφαλείας για οποιαδήποτε αναποδιά. Πίσω από την προφανή και μόνιμη ανάγκη για χρηστή διαχείριση κρύφτηκε η πολιτική επιλογή να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Και ξαφνικά εμφανίστηκε στη ζωή μας ο κορονοϊός. Πόσα από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα άλλαξαν σε μια μέρα. Έγινε ξανά κοινός τόπος ότι η υγεία καθενός μας εξαρτάται άμεσα από την υγεία του συνόλου. Ότι η ευδαιμονία του καθενός μας περνάει από την ευδαιμονία του συνόλου.

Μέσα σε αυτό το κλίμα η Ε.Ε. βρήκε ξαφνικά χρήματα για να αντιστρέψει την οικονομική καταστροφή που έφερε η πανδημία. Θα μπορούσα να κάνω πολύ κριτική για το πακέτο, για τους τομείς που θα κατευθυνθούν τα κεφάλαια αυτά, για τους όρους που έβαλαν οι λίγοι θιασώτες της λιτότητας, για την αύξηση της αναλογίας των δανείων σε σχέση με τις υποχωρήσεις και άλλα.
Ανεξάρτητα όμως από το σημείο που έχουμε καταλήξει η πραγματικότητα είναι ότι την επόμενη περίοδο θα εισέλθουν στην πατρίδα μας χρήματα για ανάπτυξη. Εύλογα η συζήτηση πηγαίνει στο που θα πάνε αυτά τα χρήματα. Υπάρχουν πολλές διαθέσιμες επιλογές σε τεχνικό επίπεδο αλλά το κύριο ερώτημα είναι αν τα χρήματα αυτά θα πάνε απλά για να κλείσουν τρύπες ή αν θα χρησιμοποιηθούν για να χτίσουμε πιο στέρεες βάσεις για την ελληνική οικονομία.

Σε ένα γερασμένο δέντρο που χάνει τα φύλλα του θα αντικαταστήσουμε τα φύλλα ή θα φυτέψουμε δίπλα ένα νέο; Θα εξελιχθούμε σε μόνιμους ζητιάνους επιδομάτων ή θα βάλουμε τις προϋποθέσεις να παράγουμε τον πλούτο που μπορούμε ώστε να ζούμε εμείς και τα παιδιά μας όσο καλύτερα μπορούμε;

Τα πρώτο σημάδια από την κυβέρνηση δεν είναι δυστυχώς σε θετική κατεύθυνση. Για παράδειγμα η εξαγγελία για την στήριξη της ηλεκτροκίνησης αφορά επιδότηση κατανάλωσης, όχι παραγωγής ή καινοτομίας. Να στηρίξουν δηλαδή οι Έλληνες την παραγωγή και την καινοτομία άλλων κρατών. Και όταν τελειώσουν τα χρήματα πώς θα αγοράσουμε την επόμενη γενία ηλεκτροκίνητων οχημάτων; Η κυβέρνηση έχει ακόμα χρόνο να αλλάξει ρότα αλλά για να το κάνει αυτό χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας. Ας το κάνει πριν περάσει ακόμα μια χαμένη ευκαιρία από μπροστά μας.

Ήρθε η ώρα να φυτέψουμε τα δικά μας λεφτόδεντρα, όχι να ποτίζουμε τα λεφτόδεντρα των άλλων.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Το αύριο της πανδημίας

Το αύριο της πανδημίας

(Άρθρο μου στα “ΝΕΑ”)

Κρίση υγειονομική πριν απ’ όλα, με ανυπολόγιστες όμως, μέχρι στιγμής, επιπτώσεις οικονομικές, κοινωνικές και δημοκρατικές. Όπως σε κάθε «τέλεια κρίση», ο χρόνος διαστέλλεται και ο χώρος συστέλλεται: σε χρόνο μηδέν, ο ιός που εμφανίστηκε στην Γιουχάν έγινε πανδημία που απειλεί τις ζωές των ανθρώπων στο Μιλάνο, την Νέα Υόρκη, την Χαράρε. Πρώτη αντίδραση το κλείσιμο στα σπίτια, να διαφυλάξουμε την υγεία, την δική μας και των πιο κοντινών μας ανθρώπων, αλλά και με αγωνία για το αύριο. Οι εκτιμήσεις μας για τα μελλούμενα ποικίλλουν, διαισθανόμαστε όμως, ότι η επόμενη μέρα θα είναι διαφορετική από την προηγούμενη. Με το ερώτημα αν αυτή η νέα πραγματικότητα θα είναι καλύτερη από αυτή που είχαμε πριν κλειστούμε μέσα ή όχι.

Η αλήθεια είναι ότι, ενώ, πράγματι, ο κορονοϊός είναι το πρόβλημα το οποίο μας έχει επηρεάσει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, δεν είναι το μόνο. Την επομένη ημέρα θα συνεχίσουν να μας απειλούν η κλιματική αλλαγή, τα πυρηνικά όπλα και οι, όλο και μεγαλύτερες, ανισότητες. Είναι επιτακτική ανάγκη το αύριο της πανδημίας να μας βρει με απαντήσεις. Το αύριο της «τέλειας κρίσης» δίνει την ευκαιρία μιας νέας «κανονικότητας».

Το αύριο που θέλουμε πρέπει να διαθέτει πολιτική θωράκιση. Η επιθυμητή επόμενη ημέρα δεν μπορεί να είναι τόσο άνιση ώστε να επιτρέπει την κεφαλαιοποίηση της λαϊκής δυσαρέσκειας από τυχοδιώκτες. Φεύγοντας από την ζωή μας ο ιός πρέπει να πάρει μαζί του και όσους, σε πείσμα των επιστημονικών δεδομένων, καλλιέργησαν μια πλαστή εικόνα «αλλότριου προβλήματος» και δοκίμασαν την διαχείρισή του κλείνοντας σύνορα, κατασκευάζοντας εχθρούς, στερώντας μέχρι υγειονομικό υλικό από συνανθρώπους με μεγαλύτερη ανάγκη. Η πανδημία όμως, όπως και κάθε οικουμενικό πρόβλημα δεν γνωρίζει σύνορα, εικονικούς εχθρούς και προνομιούχους. Η κρίση δεν επιδέχεται διαχείριση. Επιβάλλει την αναμέτρηση μαζί της, μέχρι το τελικό ξεπέρασμά της.

Λήξη της κατάστασης συναγερμού, σημαίνει λήξη όχι μόνο της υγειονομικής, αλλά και της κοινωνικής νοσηρότητας. Καλές υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης όχι μόνο για όσους μπορούν να τις αγοράσουν πληρώσουν και «δίχτυ στήριξης» για όσους δεν αδυνατούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια είναι απολύτως απαραίτητα την επαύριο της πανδημίας.

Και βέβαια, θα έχουμε αφήσει την κρίση οριστικά πίσω μας, μόνον εάν καταργηθούν οι εκπτώσεις στις δημοκρατικές μας αξίες. Εάν στοιχεία όπως η ισονομία, η ισοπολιτεία και η ισηγορία εξακολουθήσουν να φαλκιδεύονται, αργά ή γρήγορα, η επόμενη «κατάσταση πολιορκίας» θα χτυπήσει την πόρτα μας. Οι κανόνες δικαίου θα δώσουν, για μια ακόμα φορά, τη θέση τους στο «δίκαιο του ισχυρότερου».
Ασφαλώς έκτακτες περιστάσεις επέβαλλαν έκτακτα μέτρα. Όποτε με το καλό η δοκιμασία που ζούμε φτάσει στο τέλος της, καλό θα είναι η νέα «κανονικότητά» μας να εμπεριέχει και τις ρήτρες αποφυγής εμφάνισης της επόμενης κρίσης. Και εδώ βρίσκεται η διαχωριστική μας γραμμή με όσους βολεύονται με «μια από τα ίδια» ή συμβιβάζονται με την ανοχή απέναντι σ΄ αυτά «τα ίδια».

Αυτός ο δρόμος μοιάζει ίσως πιο απαιτητικός, στην πραγματικότητα όμως είναι ο μόνος που ενσωματώνει τις προϋποθέσεις που επισήμανα εξ αρχής. Καλούμαστε απλώς να επιλέξουμε το μέλλον που θέλουμε. Και αυτό το δικαίωμά μας δεν πρέπει να το εκχωρήσουμε σε κανέναν άλλο. Αλλιώς θα έχουμε αποδεχτεί να μείνουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας για πάντα!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

“Εχει φτάσει στο τέλος της η στρατηγική των συνεργασιών με τη Δεξιά”

“Εχει φτάσει στο τέλος της η στρατηγική των συνεργασιών με τη Δεξιά”

Συνέντευξη μου στην “Εφημερίδα των Συντακτών”

-Το διήμερο 14-15 Μαρτίου το Κίνημα Αλλαγής πραγματοποιεί την πολιτική και ιδεολογική του Συνδιάσκεψη. Ποια πιστεύετε λοιπόν ότι είναι ή πρέπει να είναι η ταυτότητα και το στίγμα του πολιτικού σας φορέα στη σύγχρονη εποχή;

Στο παρελθόν η απάντηση στην ερώτηση σας θα ήταν σχετικά απλή λέγοντας σας ότι το Κίνημα Αλλαγής είναι ένα κόμμα σοσιαλιστικό, δημοκρατικό, πατριωτικό και ενταγμένο στη μεγάλη οικογένεια της Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Σήμερα δεν αρκεί, πρέπει να κάνουμε ξεκάθαρο με ποιους είμαστε, ποιοι θεωρούμε ότι είναι οι λόγοι που κρατάνε την πατρίδα μας δέσμια, ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές μας. Είμαστε λοιπόν με τους πολλούς, με την μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας που τα βγάζει πέρα δύσκολα. Με όσους δεν μπορούν να περιμένουν την ουτοπία της ανάπτυξης «από πάνω» για να βελτιωθεί η δική τους ζωή. Πιστεύουμε σε μια κοινωνία ισχυρών, σταθερών κανόνων και θεσμών για όλους που θα προάγουν την δημιουργικότητα και την αξιοκρατία ενώ παράλληλα θα προστατεύουν τους πιο αδύναμους από εμάς. Θα προστατεύουν όσους που δεν έχουν πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων για να επηρεάσουν τη κρίση τους. Παράλληλα πιστεύουμε στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών και θα είμαστε απέναντι σε όσους προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή μας. Τα παραπάνω είναι μερικά στοιχεία που πιστεύω ότι προσδιορίζουν την έννοια του προοδευτισμού στις μέρες μας και ο προσδιορισμός αυτός είναι αναγκαίος για να αποκατασταθεί ξανά μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ της παράταξης μας και της κοινωνίας.

-Επειδή όμως η έννοια του προοδευτικού είναι αρκετά γενική και ευρεία, θα μπορούσατε να διευκρινίσετε πως το ορίζετε, ενδεχομένως και με κάποια παραδείγματα πολιτικής;

Βλέπουμε συνεχώς γύρω μας τους παραλογισμούς ενός συστήματος που ευνοεί τους πολύ λίγους. Αυτή τη στιγμή οι περίπου 2000 δισεκατομμυριούχοι έχουν την ίδια περιουσία με τους φτωχότερους 4,6 δισεκατομμύρια ανθρώπους στο πλανήτη. Είναι το αποτέλεσμα των φορολογικών παραδείσων, της υποχώρησης των εργασιακών δικαιωμάτων, της δυνατότητας σε μη δημοκρατικά ελεγχόμενα κέντρα να επηρεάζουν την κρίση των πολιτών, της απορρύθμισης της οικονομίας σε όφελος των μη παραγωγικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Την ίδια ώρα η περιορισμένη οπτική της πολιτικής και οικονομικής «ορθοδοξίας» που ζούμε καταστρέφει τον πλανήτη μας, θέτει σε αμφισβήτηση ακόμα και την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας στον βωμό του πρόσκαιρου κέρδους. Τα συγκεκριμένα λοιπόν μέτρα πολιτικής πρέπει να αντιστρέφουν αυτή τη καταστροφική δίνη που έχουμε περιέλθει. Αφορούν την ρύθμιση των αγορών, σε ένα πράσινο συμβόλαιο ανάπτυξης για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, στον τερματισμό των φορολογικών παραδείσων. Την ίδια στιγμή θα πρέπει να προετοιμαστούμε για το μέλλον που είναι ήδη εδώ, την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση και τις αλλαγές που αυτή θα φέρει στην οικονομία, πώς θα θέσουμε την τεχνολογία στην υπηρεσία του συνόλου της κοινωνίας όχι μόνο πολύ λίγων. Αυτά και άλλα μέτρα θα τα δούμε με τις προγραμματικές εξειδικεύσεις στο δρόμο για την συνδιάσκεψη μας αλλά και μετά από αυτή.

-Το Κίνημα Αλλαγής δηλώνει προσηλωμένο στη σοσιαλδημοκρατία. Ωστόσο, πόσο ελκυστικό είναι σήμερα για τους πολίτες το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο, όταν τα τελευταία χρόνια πολλά κόμματα της πολιτικής σας οικογένειας συγκυβέρνησαν με κόμματα της δεξιάς και πήραν νεοφιλελεύθερα μέτρα;

Τα τελευταία χρόνια, περίοδο που αφορά η ερώτηση σας, η σοσιαλδημοκρατία έκανε μια στρατηγική επιλογή, να προσπαθήσει να διατηρήσει όσο περισσότερα από τα κεκτημένα που δημιούργησε σε ένα εξαιρετικά αρνητικό περιβάλλον με το κοινωνικό κράτος να δέχεται επιθέσεις από παντού, τα εργασιακά δικαιώματα να υποχωρούν και όλες τις αντίστοιχες πολιτικές που ζήσαμε με την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού. Η μία ή η άλλη κυβερνητική συνεργασία της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, όπως και κομμάτων της εγχώριας Αριστεράς με την Δεξιά, είναι, ασφαλώς, ανοιχτή σε κριτική. Το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής είναι πλέον ζήτημα ιστορικής διερεύνησης, στο επίπεδο της τρέχουσας πολιτικής είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η στρατηγική έχει φτάσει στο τέλος της. Σήμερα η αναγκαιότητα της πολιτικής μας οικογένειας είναι να ξαναβρούμε τον ριζοσπαστισμό μας και να συνδεθούμε ξανά με τη μεσαία τάξη, τη νεολαία, τους εργαζόμενους, που θέλουμε να εκπροσωπήσουμε.

-Διαβάζω επίσης στα κείμενα που τέθηκαν προς διαβούλευση να υπάρχουν αναφορές στον πολιτικό φιλελευθερισμό. Συμφωνείτε με τον όρο και πως μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά προς το εγχείρημά σας;

Η πέμπτη εισήγηση για την συνδιάσκεψη μας έχει τίτλο, «η σοσιαλιστική μας ταυτότητα-πολιτικός φιλελευθερισμός και κοινωνικό κράτος». Το κείμενο αναφέρεται στην δέσμευση μας να προασπίσουμε ίσες ευκαιρίες, με ίδια δικαιώματα για όλους μέσα σε μια ανοιχτή κοινωνία. Όλοι συμφωνούμε νομίζω ότι η Δημοκρατία στις μέρες μας, αμφισβητείται. Ένας από τους λόγους είναι ο περιορισμός ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Δεν μπορούμε να στεκόμαστε αδιάφοροι μπροστά στην απειλή αυτή που αφορά και μειοψηφίες, αλλά και πλειοψηφίες του ελληνικού λαού. Στην πατρίδα μας ειδικότερα όμως, υπάρχει και η πολιτική παράδοση του βενιζελισμού, απολύτως ενσωματωμένη στα πολιτικά θεμέλια του ΠΑΣΟΚ. Η απεμπόληση αυτής της παράδοσης θα ήταν μια πλαστογραφία της ταυτότητας μας, που δεν δικαιούμαστε. Αυτό το περιεχόμενο αποδίδω εγώ στον όρο “πολιτικός φιλελευθερισμός». Παράλληλα παρατηρώ μια προσπάθεια να ταυτιστεί ο όρος με τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο στρεβλή προσπάθεια αφού στο επίκεντρο του πολιτικού φιλελευθερισμού είναι ο άνθρωπος, αντίθετα με τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό που είναι η ιδεοληπτική επιβολή ενός εγχειριδίου «οικονομικής ορθοδοξίας», με τον άνθρωπο να είναι στο περιθώριο.

-Και τέλος, ένα ερώτημα από την τρέχουσα επικαιρότητα, αλλά με προβολή στο μέλλον. Οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική. Είστε υπέρ ή κατά μιας πιθανής συμπόρευσης των προοδευτικών δυνάμεων;

Θα μπορούσα να σας απαντήσω πολύ φειδωλά με μια ρητορική ερώτηση: με ποιό πρόγραμμα; Η απουσία προγραμματικών συμφωνιών και δεσμεύσεων οδηγούν σε πολιτικά εκτρώματα όπως η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που έχουν ως μοναδικό σκοπό το μοίρασμα της εξουσίας. Αυτές οι εξελίξεις είναι που στέλνουν ένα μεγάλο μέρος των προοδευτικών πολιτών εκτός πολιτικής διαδικασίας και στην αποχή. Άλλωστε αυτό που έχει λείψει από την προοδευτική παράταξη δεν είναι η διαχείριση της εξουσίας αλλά η δυνατότητα να φέρνει πραγματικές προοδευτικές αλλαγές. Για να αποκτήσουμε αυτή τη δυνατότητα πρέπει να έχουμε ένα ριζοσπαστικό και εφαρμόσιμο πολιτικό πρόγραμμα αλλά το κυριότερο κοινωνική στήριξη σε αυτό ώστε να μπορέσουμε να το εφαρμόσουμε. Ρήξεις με παγιωμένα συμφέροντα χωρίς κοινωνική στήριξη απλά δεν γίνεται, αλλά η κοινωνική στήριξη δημιουργείται στον δρόμο για τις εκλογές όχι στην εβδομάδα των διερευνητικών εντολών. Μια συναλλαγή με ανταλλαγή θέσεων εξουσίας πιθανώς να δημιουργήσει μια ακόμα κοινοβουλευτική πλειοψηφία αλλά με βεβαιότητα θα οδηγήσει σε ακόμα μια πολιτική ήττα της παράταξης μας, και δεν έχουμε ούτε εμείς ούτε η κοινωνία τη δυνατότητα να χάσουμε ακόμα μια φορά.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Το “Κίνημα Αλλαγής” ζητά θετική ψήφο και όχι διαμαρτυρίας

Το “Κίνημα Αλλαγής” ζητά θετική ψήφο και όχι διαμαρτυρίας

Τον ερχόμενο Μάρτιο θα γίνει η συνδιάσκεψη του ΚΙΝΑΛ. Ποια θα είναι πολιτική και ιδεολογική κατεύθυνση, το στίγμα που θέλετε που θέλετε να δώστε ως κόμμα;

Η συνδιάσκεψη μας έρχεται σε μια, μακρά είναι αλήθεια, δύσκολη περίοδο για τα σοσιαλιστικά κόμματα στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Και αυτό ενώ η πίεση στο μεγαλύτερο μέρος των κοινωνιών είναι πιο έντονη από ποτέ, οι ανισότητες είναι στα ύψη, οι εργασιακές κατακτήσεις είναι στο στόχαστρο νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, η δημόσια παιδεία και υγεία βρίσκονται σε κακή κατάσταση και ο πλανήτης μας κινδυνεύει από τις μικρόνοες καιροσκοπικές πολιτικές συντηρητικών δεξιών κυβερνήσεων. Η δική μας δουλειά στην συνδιάσκεψη του Μαρτίου είναι να δώσουμε απαντήσεις σε αυτά τα προβλήματα να φτιάξουμε την σύγχρονη προοδευτική ατζέντα που θα δώσει διέξοδο από τις σημερινές δυσκολίες με ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, πάντα στο πλευρό των πολλών, πάντα έχοντας στο μυαλό μας ότι οφείλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας έναν καλύτερο πλανήτη από αυτόν που παραλάβαμε από τους γονείς μας.

Σας κατηγορούν ότι σε πολλά νομοσχέδια ψηφίζεται υπέρ των κυβερνητικών προτάσεων. Και μπορεί να συνεχίζετε το διμέτωπο αγώνα, αλλά στην πράξη γίνετε ουρά της Νέας Δημοκρατίας. Τι απαντάτε;

Η ερώτηση σας είναι μια εξαιρετική αφορμή να πούμε ακόμα μια φορά ότι δεν ετεροκαθορίζουμε την πολιτική μας. Ότι πιστεύουμε ότι θα βελτιώσει την ζωή των συμπολιτών μας θα το στηρίζουμε, μακριά από εμάς πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες των Ελλήνων. Πάντως στη παρούσα κοινοβουλευτική περίοδο έχουμε στηρίξει πολύ λίγες νομοθετικές πρωτοβουλίες, γιατί δυστυχώς η κυβέρνηση κόπτεται να εξυπηρετήσει τους λίγους ισχυρούς. Κάπως έτσι βλέπουμε να υποχωρούν εργασιακές κατακτήσεις ετών, εργαζόμενοι να απολύονται από κερδοφόρες επιχειρήσεις προς όφελος των ξένων μετόχων τους, συλλογικές συμβάσεις εργασίας να μην γίνονται αναγκαστικά εκτελεστές και άλλες κινήσεις απορρύθμισης της αγοράς.

Στις δημοσκοπήσεις, πάντως, δεν ξεπερνάτε τα εκλογικά ποσοστά. Γιατί συμβαίνει αυτό και πως θα πιάσετε το διψήφιο ποσοστό που είναι ο στόχος σας;

Οι δημοσκοπήσεις είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο αλλά δεν είναι αυτοσκοπός της πολιτικής μας δράσης. Ειδικά σε μία περίοδο όπως η παρούσα πολύ κοντά στις εθνικές εκλογές είναι λογικά τα αποτελέσματα που βλέπουμε στις τελευταίες έρευνες. Πέρα από την αντιπολίτευση που είναι ο θεσμικός μας ρόλος, πρέπει να παρουσιάσουμε και την εναλλακτική μας πολιτική πρόταση. Αυτή είναι η δουλειά που έχει ξεκινήσει να γίνεται ήδη στους τομείς πολιτικής του Κινήματος Αλλαγής, ένα κομμάτι ιδεολογικό θα παρουσιαστεί στην συνδιάσκεψη του Μαρτίου αλλά η δουλειά δεν τελειώνει εκεί, θα συνεχίσει και μετά με τις εξειδικεύσεις στα επί μέρους θέματα. Εμείς δεν θα ζητήσουμε ψήφο διαμαρτυρίας από τον ελληνικό λαό αλλά θετική ψήφο και αυτό θέλει δουλειά και χρόνο.

Εκλογικός νόμος; Τελικά τι συμβαίνει. Γιατί είστε εναντίον;

Η κυβέρνηση για μικροπολιτικούς λόγους προσπαθεί να φέρει από τη πίσω πόρτα πάλι το παρωχημένο bonus των πενήντα εδρών. Ο εκλογικός νόμος που έφερε στη Βουλή αντιπροσωπεύει μια άλλη πολιτική πραγματικότητα του παρελθόντος, δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες και δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα αλλοίωσης της λαϊκής κρίσης. Επιπλέον η κυβέρνηση έφερε αυτόν τον νόμο στην Βουλή χωρίς καμία διάθεση συναίνεσης, χωρίς καμία διάθεση ουσιαστικού διαλόγου. Η κυβέρνηση δεν μας άφησε καμία άλλη επιλογή από το να καταψηφίσουμε τον εκλογικό νόμο.

Παιδεία, εκπαίδευσης, κακός χαμός. Πως γίνεται από τη μία να λέτε ότι η Κεραμέως φέρνει πράγματα πίσω από την μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου και μετά να καταψηφίζετε;

Να κάνουμε λίγο σαφές τι έφερε η κα. Κεραμέως στην Βουλή. Έφερε ένα νομοσχέδιο που περιορίζει την παροχή ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση. Για να γίνει πιο κατανοητό με ένα παράδειγμα. Αν ένας νέος γράψει κάτω από τη βάση δεν έχει τη δυνατότητα να φοιτήσει στο δωρεάν δημόσιο πανεπιστήμιο. Αν έχει την εισοδηματική δυνατότητα να πληρώσει κάποιο ιδιωτικό κέντρο θα αποκτήσει πτυχίο με τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα σαν να είχε φοιτήσει στο δημόσιο πανεπιστήμιο, αν όχι δεν θα έχει αυτή τη δυνατότητα. Αν αυτή δεν είναι ρύθμιση που εξυπηρετεί τους λίγους δεν ξέρω τι είναι. Είναι μια ρύθμιση που διαχωρίζει τα παιδιά μας ανάλογα με το οικονομικό επίπεδο της οικογένειας που έτυχε να γεννηθούν και προφανώς μας βρίσκει εντελώς αντίθετους.

Θέλω να μιλήσουμε και λίγο προσωπικά. Είστε νέο πρόσωπο στην πολιτική, καινούργιος αναπληρωτής γραμματέας επικοινωνίας, αλλά είστε και γιος του Παντελή Οικονόμου, ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, βουλευτή και πρώην Υπουργού. Ο δρόμος είναι στρωμένος για σας, ή είναι πιο δύσκολο έτσι;

Η γρήγορη απάντηση είναι ότι ο δρόμος έχει διαφορές, θετικές και αρνητικές. Θετικές γιατί μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον πολύ κοντά στη πολιτική άρα έχω εμπειρίες και εικόνες που θα χρειαζόμουν πολύ χρόνο να αποκτήσω αλλιώς. Από την άλλη είναι πιο ψηλά ο πήχης πολλές φορές για μένα λόγω της σύγκρισης με τον πατέρα μου. Η πραγματικότητα είναι ότι στην πολιτική ο τελικός κριτής είναι η κοινωνία που απευθύνεσαι και αυτή κρίνει τον καθένα από εμάς που ασχολούμαστε με τα κοινά και κρίνει σε σχέση με τη δυνατότητα μας να κάνουμε τη ζωή του καλύτερη.

Για να κερδίσουμε σε αυτό το γύρο!

Για να κερδίσουμε σε αυτό το γύρο!

Άρθρο μου στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”, την Tρίτη 3/12/19

Κλείσαμε μια δεκαετία από την αρχή της κατάρρευσης, αλλά «φως στην άκρη του τούνελ» δεν φάνηκε ακόμα. Οι άνθρωποι της δημιουργίας, της εργασίας, της παραγωγής, οι δυνάμεις που μπορούν «να βρούνε την άκρη» για όλους μας, αυτοί που «πλήρωσαν το μάρμαρο» εξακολουθούν να το πληρώνουν. Συμπατριώτες που μετανάστευσαν, από πάνω ακούνε και επικλήσεις επιστροφής, αν όχι και επικρίσεις για την αναγκαστική επιλογή τους. Άλλοι που το παλεύουν εδώ, δεν έχουν να καταβάλουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Δυσκολεύονται ή και αδυνατούν να πληρώσουν την εφορία. Μένουν άνεργοι για καιρό ή βρίσκουν ευκαιριακές δουλειές, συχνά με εξευτελιστικές συνθήκες και αμοιβές. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις καλούνται να ανταγωνιστούν χωρίς δυνατότητες τραπεζικού δανεισμού, με υψηλό κόστος (σε χρήμα και χρόνο) συναλλαγών με το κράτος και χαμηλή ποιότητα των υπηρεσιών που δικαιούνται.

Και ενώ οι δυσκολίες μας είναι εδώ για χρόνια, εξακολουθούμε να παρενοχλούμαστε όλο και πιο φορτικά, από αυτούς που τις προκάλεσαν και, προφανώς, αδυνατούν να τις αντιμετωπίσουν. Είναι αυτοί που οδήγησαν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, έσκισαν τα μνημόνια με τα Ζάππεια ή με «ένα νόμο με ένα άρθρο», έκλεισαν τις τράπεζες δυο τρεις φορές, υποθήκευσαν την δημόσια περιουσία και αποδέχτηκαν το καθεστώς προστασίας/επιτροπείας που μας φόρτωσαν με τις αστοχίες τους. Και, μετά από όλα αυτά, επιμένουν ακόμα να μας σώσουν: θορυβούν στα κανάλια καταγγέλλοντας ο ένας τον άλλο, μετακομίζουν από κόμμα σε κόμμα για μια έδρα ή ένα χαρτοφυλάκιο, βολεύουν με το αζημίωτο τους δικούς τους σε διοικήσεις και συμβούλια και, ανερυθρίαστα, σκοπεύουν να ζητήσουν ξανά την ψήφο μας στις επόμενες εκλογές. Για να συνεχίσουν την παραμονή τους στα πράγματα ώστε να εξυπηρετηθούν τα δικά τους μικρά και όχι το μεγάλο δικό μας, το δημόσιο συμφέρον.

Και είμαστε αυτές ακριβώς οι δυνάμεις, εμείς οι ίδιοι, οι πολλοί και πραγματικοί χαμένοι της περιόδου που περνάμε… η μόνη πραγματική ελπίδα να γυρίσουμε σελίδα. Είμαστε εμείς που δεν ανεχόμαστε μεταξύ μας διαιρέσεις για να έχουν ρόλο οι διαιρέτες μας. Που αρνούμαστε να βλέπουμε να χαμηλώνει ο πήχης όλο και περισσότερο μπας και περάσει κάποιος από αυτούς από πάνω του. Που έχουμε μείνει εδώ και πολλά χρόνια χωρίς επιλογές εκπροσώπησης και υποχρεωνόμαστε σε καταναγκασμούς ή αποχή. Και που είναι η ώρα να τις αποκτήσουμε ξανά.

Και είμαστε, χωρίς αμφιβολία, οι περισσότεροι! Εμείς που δεν ψάχνουμε για χάρες, δεν ψάχνουμε να βολευτούμε, δεν ψάχνουμε για πάτρωνες. Είμαστε εμείς που ψάχνουμε για ίσες ευκαιρίες. Για να κερδίσουμε όμως στο επόμενο γύρο πρέπει να ξαναβρούμε το φώς στη πολιτική, τη συλλογική δράση, τη δημοκρατική παράταξη. Με ξεκάθαρες κοινωνικές συμμαχίες αλλά εξίσου ξεκάθαρα με ποιες νοοτροπίες και πρακτικές θα είμαστε απέναντι.

Εμείς λοιπόν, η μεγάλη πλειοψηφία έχουμε την ευκαιρία να αφήσουμε πίσω τα κακώς κείμενα να μας κρατάνε πίσω και δεν θα την αφήσουμε να πάει χαμένη!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ :https://dimoikonomou.gr/

Περιγραφή του μέλλοντος

Περιγραφή του μέλλοντος

Άρθρο μου στα “Νέα”

Και, εκεί που (οι περισσότεροι από μας) ξεκούραστοι και με καθαρό μυαλό ετοιμαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του φθινοπώρου,  έρχεται και να μας χτυπήσει την πόρτα της μνήμης η 3η του Σεπτέμβρη, η επέτειος ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ. Συνήθως, μέσα από διηγήσεις και μαρτυρίες, λιγότερο ή περισσότερο αντικειμενικές, νοσταλγικές αναμνήσεις για πολλούς, πειρασμός για απομίμηση για άλλους, περίοδος για εξορκισμό για λίγους. Βέβαια η ιστορία είτε επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, είτε ενεργοποιεί δημιουργικότητα, ποτέ δεν γυρίζει πίσω τον χρόνο, έχουμε άλλωστε πολύ δουλειά μπροστά μας. Και με τις δυο αυτές εκδοχές αντιμετώπισης της όμως οριοθετεί το μέλλον.

Και εάν υιοθετήσουμε την θετική της προσέγγιση, η 3η του Σεπτέμβρη μας καλεί να απαντήσουμε στο ερώτημα «Πόσο επίκαιρο είναι το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία – λαϊκή κυριαρχία – κοινωνική απελευθέρωση;». Είναι ζήτημα η απελευθέρωση μας από τα δεσμά της δημοσιονομικής επιτροπείας ή όχι; Η αποδέσμευση της δημόσιας περιουσίας από την υποθήκη των 99 χρόνων; Η ασφαλής εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου;

Είναι επίκαιρο το αίτημα για γνήσια αντιπροσώπευση μας, μακριά από διαπλεκόμενους και μη καμποτίνους και καριερίστες; Η διαφάνεια, ο έλεγχος, η λογοδοσία προσώπων που ενεργοποιούν θεσμούς που η έλλειψή τους έχει ως αποτέλεσμα όλο και μικρότερη συμμετοχή στα δημόσια πράγματα, ακόμα και στις εθνικές εκλογές;

Και πόσο μακριά μπορεί να πάει μια κοινωνία με υπερκέρδη από ολιγοπώλια, κοινωνικοποιημένες ζημιές, περιορισμένη απασχόληση, αισχροκέρδεια και προκλητική υπερκατανάλωση; Για πόσο ακόμα θα καλούνται οι εργαζόμενοι να υπομένουν την μερική απασχόληση υπό την απειλή της απόλυσης και της φτώχειας, οι γονείς τις δυο τρεις δουλειές του ποδαριού για να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους εκπαίδευση και ιατρικές φροντίδες στα παιδιά τους, μιας και τα δημόσια συστήματα μαραζώνουν;

Τέλος, με ποια λογική καλούνται οι πιο νέοι να μην μπορούν να σπουδάσουν αυτό που θέλουν, να υπομένουν διακρίσεις, να μην βρίσκουν δουλειά στον τόπο τους και, εάν βρουν, να υποχρεώνονται σε όλο και υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές σε ένα σύστημα που δεν τους εγγυάται ανθρώπινες συντάξεις και καλύψεις περίθαλψης;

Και είναι κυρίως, αυτού, οι νεότεροι που καλούνται να επωμιστούν το μεγαλύτερο κόστος από την κλιματική αλλαγή που υπονομεύει το μέλλον του πλανήτη και το δικό τους.

Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη μπορεί να είναι όχι απλώς μια αναλαμπή μνήμης. Υπάρχει υπερεπαρκής «πολιτική ύλη» για να την αναγορεύσει σε περιγραφή ενός μέλλοντος πολύ λαμπρότερου από την δύσκολη πραγματικότητα που βιώνουμε. Αρκεί να μην φοβηθούμε να το επιλέξουμε!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Η συμμετοχή πρώτο δημοκρατικό ζήτημα

Η συμμετοχή πρώτο δημοκρατικό ζήτημα

(Άρθρο μου στην “Εφημερίδα των Συντακτών”)

Ασφαλώς ο κομματικός ανταγωνισμός και η διεκδίκηση της λαϊκής ψήφου είναι εκ των ουκ άνευ στοιχείο της δημοκρατικής διαδικασίας. Εφ’ όσον έχει και παραγωγικό περιεχόμενο τόσο το καλύτερο. Είναι όμως, εξ ίσου, απαραίτητη και η αντιμετώπιση των παρενεργειών τους, ιδίως όποτε αυτές «αυξάνονται και πληθύνονται». Πρώτη από αυτές… η αποχή!

Πράγματι, στις προ μηνός «πολυεκλογές» η αποχή «άγγιξε ταβάνι». Δεν τροφοδοτήθηκε από εχθρούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, μιας και αυτοί οι τελευταίοι συμμετείχαν και μάλιστα ενεργητικά. Είχαν και έχουν, βλέπετε, υπό διαμόρφωση την ανακατανομή της επιρροής τους σε κομματικές εκφράσεις, παλιές και νέες. Η αποχή, δυστυχώς, τροφοδοτήθηκε από δημοκρατικούς πολίτες σε απόγνωση. Και ήρθε να επιβεβαιώσει το γενικευμένο κλίμα απάθειας, αν όχι εγκατάλειψης που διατρέχει τον δημόσιο χώρο μας. Η αποχή προήλθε, κατά κύριο λόγο, από συμπατριώτες που δεν βρίσκουν που να ακουμπήσουν τις ελπίδες τους.

Τα αίτια της απογοήτευσης πολλά, ομολογημένα και ανεπίδεκτα θεραπείας με ληγμένα προεκλογικά φάρμακα. Ξέρουμε όλοι ότι βασικές σταθερές της καθημερινής μας  ζωής, για δεκαετίες ολόκληρες, ανατράπηκαν. Ότι ο καταλογισμός των ευθυνών για αυτή την αποσταθεροποίηση εκφυλίστηκε εξ αρχής σε κυνήγι μαγισσών και στυγνή ψηφοθηρία. Με συνέπεια μεγαλοστομίες, ανακολουθίες και διαψεύσεις προσδοκιών ή, αν προτιμάτε, «αυταπάτες, απάτες και κωλοτούμπες». Όλοι με όλους, έτσι χωρίς πρόγραμμα. Με μοιραία κατάληξη, όλοι εναντίον όλων. Πάλι χωρίς πρόγραμμα. Αλλά και χωρίς πολιτικό σώμα πια, δηλαδή ψηφοφόρους.

Στον προεκλογικό αγώνα (και είμαστε ακόμα στην αρχή) η δημοκρατική πλειοψηφία που, τρομαγμένη από την παρακμή, απέχει, κάνει αισθητή και την παρουσία και την απουσία της. Το ερώτημα είναι: μπορούμε να συναισθανθούμε την ευθύνη μας απέναντί της ή επειδή δεν πυκνώνει τις τάξεις των οπαδών μας θα συνεχίσουμε να της γυρίζουμε την πλάτη;

Προσωπικά, επειδή ακριβώς σέβομαι τους εντολοδότες όλων μας,  προτιμώ να τους παρουσιάζω τις σκέψεις μου για την βελτίωση των συνθηκών της ζωής μας, παρά να καταγγέλλω τους «άλλους». Η επιλογή αυτή μπορεί να μην γεμίζει παραπολιτικές στήλες, αλλά σηματοδοτεί επιστροφή στην Πολιτική. Μπορεί να «χαλάει τη σούπα» σε τηλεοπτικά πάνελ, αλλά δίνει διαβατήριο επιστροφής.

Βεβαίως, είμαι αποφασισμένος να μην αφήνω αναπάντητες προκλήσεις, ιδίως τις φτηνότερες από αυτές, που δυστυχώς δεν είναι λίγες. Και, την ίδια στιγμή, να προσπαθώ να μετασχηματίσω το άχαρο αυτό καθήκον μου σε κίνητρο συμμετοχής όσων απέχουν. Για να ελπίσουμε ξανά, πρέπει να καταλογίσουμε προηγουμένως. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και, φυσικά, ξεκινώντας με τα πιο πρόσφατα αρνητικά και πηγαίνοντας προς τα πίσω. Πάντα όμως με τη σκέψη μπροστά.

Πιστεύω ακράδαντα ότι αξίζει να καταβάλλουμε το τίμημα της αποκατάστασης που όλοι επιθυμούμε. Χωρίς αυτήν, ανόρθωση δεν μπορεί να υπάρξει. Ψηφίζουμε λοιπόν χωρίς δισταγμό. Είναι πολύ καλύτερο από το να απαλλάσσουμε από τις ευθύνες τους όσους μας απογοήτευσαν ή, ακόμα χειρότερα, ανοίγοντας τον δρόμο στους επόμενους που θα μας απογοητεύσουν. Λέγεται συχνά ότι «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία». Μόνο που σήμερα ζούμε ακριβώς την στιγμή που την ελπίδα αυτή από ανέλπιστη καλούμαστε να την κάνουμε πραγματική. Επιλέγουμε λοιπόν μετά λόγου γνώσεως την εφικτή αναγέννηση παρά την ανέφικτη νεκρανάσταση.

Μια τελευταία σκέψη στην μάχη υπέρ της λαϊκής συμμετοχής. Η κριτική για τον σταυρό προτίμησης είναι γνωστή και βάσιμη, ιδίως σε μεγάλες πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Αλλά, όπως έχουν έρθει τα πράγματα, είναι στο χέρι μας να τον μετατρέψουμε σε εργαλείο προσωποποίησης ευθυνών και καταλογισμού τους, όσο και προώθησης νέων, θετικών επιλογών. Πρόσθετος μπελάς ίσως; Αλλά, όπως γνωρίζουμε, τα (δημοκρατικά) καλά κόποις κτώνται!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

“Πέρα και πάνω” (Άρθρο μου στην Εφ.Συν.)

“Πέρα και πάνω” (Άρθρο μου στην Εφ.Συν.)

Άρθρο μου στην “Εφημερίδα των Συντακτών”

«Τι λένε τώρα αυτοί;» Όλο και πιο συχνά ακούω αυτή την ερώτηση απο φίλους και γνωστούς όποτε πέφτουμε σε καμιά πολιτική εκπομπή στην τηλεόραση.  Στην πραγματικότητα, διαμαρτύρονται για την, όλο και μεγαλύτερη απόσταση πολιτικού προσωπικού και πολίτη. Για την αδυναμία του συμπατριώτη να εκπροσωπηθεί, όπως χρειάζεται και όπως προβλέπει η δημοκρατία μας. Έλλειμμα αντιπροσώπευσης που πιστοποιείται από την όλο και μεγαλύτερη αποχή από τις εκλογές. Και από το παγιωμένο αδιέξοδο μίας πλατείας που ζητάει το κάψιμο της Βουλής που έχει η ίδια αναδείξει από τη μια, ενώ παραμένει γαντζωμένη σε εναλλασσόμενους αετονύχηδες που της υπεξαιρούν συστηματικά την ψήφο από την άλλη. Αλλά ποιά είναι τελικά αυτή η πλατεία;

Πλατεία είμαστε εμείς! Ο μισθωτός που βλέπει όλο και μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος του να φεύγει σε εισφορές και φόρους. Γονείς που ζούν την αγωνία να βρουν θέση στο βρεφονηπιακό σταθμό της γειτονιάς τους για να μην πληρώσουν ιδιωτικό με δανεικά. Φοιτητές που βλέπουν τα εξάμηνα να περνούν και την μετανάστευση, ευχή και κατάρα, αν την μπορέσουν.  Συνάνθρωποί μας που δυσκολεύονται να έχουν πρόσβαση σε ποιοτικές και πραγματικά δωρεάν δημόσιες φροντίδες υγείας. Ηλικιωμένοι που δεν γνωρίζουν πόση θα είναι η επόμενη σύνταξή τους, όταν ύστερα απο μήνες αναμονής τελικά τους απονεμηθεί. Όλοι εμείς που αναρωτιόμαστε «τι λένε τώρα αυτοί;» όποτε πέσουμε απάνω τους στο ζάπινγκ. Όλοι εμείς που είτε είμαστε πια απρόθυμοι να ακούσουμε, να  κρίνουμε και να αναλάβουμε την ευθύνη της επιλογής μας. Ξεπέφτοντας συχνά σε εύκολες εισαγόμενες λύσεις και σχήματα που μας πάνε ακόμα πιο κάτω, ακόμα πιο πίσω.

Όπως όμως πλατεία είναι και ένα κατεστημένο κομματικό (αν και όχι μόνο ή κυρίως τέτοιο) που τσακώνεται όχι για τα δικά μας, αλλά για τα δικά του μικρά συμφέροντα. Εξαρτημένο, μέτριο, φοβικό και ταυτοχρόνως αυθαίρετο έως βίαιο ή και τρομοκρατικό. Στήνοντας πλατφόρμες για να ψαρεύουν οπαδούς σε τηλεοράσεις, γήπεδα, παντού. Και «κόμματα» να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια για να καταστραφούν μόλις υποκλέψουν μια ψήφο σε κάποια εκλογική μάχη, «συμμαχίες» μιας (ή και καμιάς) χρήσης  και ένα προσωπικό που έχει καταπατήσει απροκάλυπτα  τον δημόσιο χώρο για ιδιωτική χρήση. Τίποτα απο αυτά δεν αφορά τους πολίτες, (άρα) τίποτα από αυτά δεν είναι πολιτικό!

Είναι η ώρα να γυρίσουμε την πλάτη στον σημερινό φαύλο κύκλο και τους πρωταγωνιστές του. Αν πράγματι θέλουμε κάτι περισσότερα πρέπει να κοιτάξουμε πέρα και πάνω από τον κύκλο αυτό. Αν, τελικά, θέλουμε να ζήσουμε καλύτερα και έχουμε αίσθηση κοινής μοίρας είναι η ώρα να σκεφτούμε εμείς για εμάς πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε καλύτερα όσα μας βασανίζουν.  Όχι βέβαια παπαγαλίζοντας την «γραμμή» κάποιου άλλου, ξένου προς εμάς,  κέντρου εξουσίας ή νοσταλγώντας ευκολίες που δεν διαθέτουμε πια. Με το μυαλό μας όχι σε όσα χάσαμε,  αλλά σε όσα μας κρατάνε ξύπνιους τα βράδια και σκέψεις πάνω σε αυτά.

Είναι η ώρα να το παλέψουμε! Άρθρο μου στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Είναι η ώρα να το παλέψουμε! Άρθρο μου στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Πάνε μερικά χρόνια που οι συνθήκες της ζωής μας χειροτερεύουν διαρκώς. Και στη πατρίδα μας και σε όλο τον κόσμο. Συνηθίσαμε μάλιστα να παρακολουθούμε την τεχνολογία να κάνει άλματα, την παραγωγή και τον πλούτο να πολλαπλασιάζονται με γοργούς ρυθμούς και, την ίδια στιγμή, οι ανισότητες, η φτώχεια και η ανεργία να εξαπλώνονται και να βαθαίνουν. Στην Ελλάδα, ένας στους τέσσερις θέλει να δουλέψει και δεν μπορεί. Στους νέους η κατάσταση ακόμα χειρότερη: ένας στους δύο δεν βρίσκει δουλειά. Άνθρωποι δίπλα μας, στο περιβάλλον μας, στην οικογένεια μας στερημένοι από το δικαίωμα στην εργασία. Όλοι εμείς λοιπόν με τι δύναμη να οραματιστούμε το μέλλον μας; Σε ποιό περιβάλλον θα παλέψουμε για τα όνειρα μας; Και τι νόημα έχει άραγε η πρωτοφανής αύξηση της παραγωγής εάν η συντριπτική πλειοψηφία είναι αποκλεισμένη από τα οφέλη της; Αν το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έχει εξωθηθεί στο περιθώριο και για τις «επίσημες δομές» αγνοείται η τύχη του;

Είναι φανερό ότι η αύξηση της άνισης κατανομής του πλούτου, όπως και μεγάλα προβλήματα οικουμενικών διαστάσεων, όπως η καταστροφή του πλανήτη μας, οι πόλεμοι και η προσφυγιά έχουν παροξυνθεί. Με την Ελλάδα μονίμως ανάμεσα στη Σκύλλα της χρεοκοπίας και τη Χάρυβδη της καταναγκαστικής φτωχοποίησης. Νέους ανθρώπους που θα ήθελαν (και έπρεπε να μπορούν) να μείνουν και να δουλέψουν εδώ, να μεταναστεύουν. Και μεγάλα δημόσια συστήματα, με πρώτο αυτό των συντάξεων, στα πρόθυρα της κατάρρευσης, χωρίς πρόταση διεξόδου. Όλα αυτά δεν είναι παρά τα αρνητικά αποτελέσματα αδιέξοδων, δεξιών και αδέξιων πολιτικών. Και δεν μπορεί να οφείλονται σε οτιδήποτε άλλο.

Αισθάνομαι ότι αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Αμέσως. Από την σύγχυση, τον συμβιβασμό και την αυταπάτη του προσωπικού βολέματος είναι η ώρα να μαζευτούμε και να το παλέψουμε. Να κάνουμε το προσωπικό μας αδιέξοδο, ελπίδα για όλες και όλους. Αντί να διολισθήσουμε σε ακόμα πιο βάρβαρες, ρατσιστικές και σκοταδιστικές καταστάσεις, να οργανώσουμε μια πιο σταθερή, δίκαιη και ελπιδοφόρα ζωή. Άλλος χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει. Δεν πάει άλλο!

Και νομίζω ότι η αρχή έχει ήδη γίνει: δυνάμεις αποφασισμένες να αλλάξουν τα πράγματα, παλιές και νέες, δίνουν αυτήν ακριβώς τη μάχη, σε όλο τον κόσμο. Δυνάμεις με συναίσθηση της ανάγκης πρόταξης του δημοκρατικού αιτήματος, ως απάντησης στις κοινωνικές ανισότητες. Ειδικότερα στην Ευρώπη, αυτή την εποχή διεξάγονται αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις. Και από την εκλογή του Πράσινου Προέδρου της Δημοκρατίας στην Αυστρία και την ήττα της άκρας δεξιάς στην Ολλανδία, μέχρι την απόρριψη της κυρίας Λεπέν στη Γαλλία και την ενίσχυση των Εργατικών, υπό τον Τζέρεμυ Κόρμπυν βεβαίως, στο Ηνωμένο Βασίλειο μοιάζε ότι «τα ψέματα τελείωσαν». Ακόμα και η εσωκομματική επικράτηση του Μπενουά Αμόν απέναντι στον Μανουέλ Βάλς, αλλά και η θριαμβευτική επάνοδος του Πέδρο Σάντσεζ στην ηγεσία του PSOE δείχνουν ότι η ροή των πραγμάτων αλλάζει.

«Ανασύνταξη» και «βηματισμός μπροστά», αλλά και «συνάντηση με τους δικούς μας ανθρώπους» την κοινωνική πλειοψηφία δηλαδή, είναι η πραγματικότητα, όπως διαμορφώνεται γύρω μας. Ώρα να συντονιστούμε λοιπόν και στην πατρίδα μας, με την ελπίδα που μοιάζει να ξαναγεννιέται. Να ξαναζήσουμε καλές στιγμές προόδου. Χέρι με χέρι ξανά, όσοι πιστεύουμε σε αυτές τις ιδέες. Και είμαστε εμείς και όχι άλλοι που έχουμε την ευθύνη να προχωρήσουμε.

Είναι η ώρα να το παλέψουμε: αξίζει το κόπο!

Το στοίχημα της επόμενης μέρας. Άρθρο μου στα «ΝΕΑ»

Το στοίχημα της επόμενης μέρας. Άρθρο μου στα «ΝΕΑ»

Εδώ και πολλά χρόνια ζούμε στην πατρίδα μας τη «μέρα της μαρμότας». Αντιπολιτευόμενοι να το παίζουν αντιμνημονιακοί με ισοδύναμα και στη συνέχεια να μετατρέπονται σε υποτακτικότεροι των υποτακτικών, αναγκασμένοι να διαχειριστούν το χάος που δημιούργησαν. Και πάλι από την αρχή με νέους πρωταγωνιστές. Και κάθε φορά η πραγματικότητα ακόμα χειρότερη, οι αντοχές ακόμα λιγότερες, οι ευκαιρίες για έξοδο από τη κρίση όλο και πιο περιορισμένες. «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουν, ίσως, κάποιο θάμα!»

Σε όλα αυτά η ελληνική κοινωνία νιώθει απούσα. Με τα προβλήματα της να μην αναφέρονται καν. Με τα οράματα της να μην διεκδικούνται από κανέναν. Χωρίς εκπροσώπηση, εν τέλει χωρίς φωνή. Με σπασμωδικές αντιδράσεις και δυστυχώς με τον κίνδυνο της κατάρρευσης στη συλλογική κατάθλιψη. «Ανοχύρωτη» απέναντι στις πιο ακραίες φωνές και σε τσαρλατάνους, μπας και ακουστεί μέσα από αυτούς. Αλλά πού. Μοιάζει ότι κανένα αυτί δεν ιδρώνει, κανείς «υπεύθυνος» δεν χαμπαριάζει.

Αυτή η κατάσταση όμως τελειώνει. Με το πραγματικό στοίχημα να είναι τι έρχεται στη θέση της ώστε να μην τελειώσουμε και εμείς μαζί της. Θα μείνουμε λοιπόν κολλημένοι στις παλιές συνήθειες που έστρωσαν τον δρόμο στην καταστροφή που ζούμε ή θα βρούμε ένα πιο στέρεο έδαφος πάνω στο οποίο θα μπορέσουμε να χτίσουμε την επόμενη μέρα μας;

Μια μέρα στην οποία θα είναι αποτυχία όλων μας να υπάρχουν άνθρωποι που ζουν στο δρόμο, που τρέφονται από τα σκουπίδια, που θέλουν να δουλέψουν αλλά δεν μπορούν, που δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης, που διακρίνονται με βάση το χρώμα του δέρματος τους ή την σεξουαλική τους προτίμηση. Μια μέρα που η φτώχεια δεν θα είναι ιδιωτικό δράμα, αλλά συλλογικό όνειδος. Μια μέρα στην οποία οι άνθρωποι που φεύγουν από τις χώρες τους, διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον, θα ζουν το πραγματικό νόημα της ελληνικής φιλοξενίας. Μια μέρα στην οποία οι νέοι θα μπορούν να ονειρεύονται το μέλλον τους και να χτίζουν τη ζωή τους στην πατρίδα τους αντί να ψάχνουν διέξοδο στο μακριά από τον τόπο τους.

Η Δημοκρατική παράταξη είναι η μόνη η οποία έχει αποδείξει ιστορικά ότι έχει τη δυνατότητα να ενώνει δυνάμεις ικανές να οδηγήσουν στις αναγκαίες ρήξεις. Σήμερα για να βγούμε από το σπιράλ της καταστροφής στο οποίο ζούμε. Το πρώτο βήμα έγινε. Η παράταξη έχει συλλογικό φορέα, τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Η ενίσχυση της είναι αναγκαία συνθήκη για να γίνουν οι αλλαγές που έχουμε τόσο ανάγκη.

Μόνο που η ενίσχυση αυτή δεν θα έρθει νομοτελειακά. Προϋποθέτει να έχουμε πρόταση και να πείσουμε τον λαό να την υποστηρίξει. Πρόταση για εθνική και κοινωνική ανόρθωση και όχι «κόλπο να ξαναέρθουμε στα πράγματα». Και στην προσπάθεια αυτή να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, ώστε να πετύχουμε

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ