Archive

Tag: Οικονομία

33 posts

“Τέλος στην λιτότητα με νέες δουλειές και επενδύσεις”

“Τέλος στην λιτότητα με νέες δουλειές και επενδύσεις”

Συνέντευξη μου στο insider.gr

Αρκούν τα 32 δις. ευρώ που ενέκρινε η Κομισιόν για να καλύψουν τις συνέπειες του κορονοϊού στην Ελληνική οικονομία;

Οι πόροι αυτοί μας δίνουν την μεγάλη ευκαιρία όχι απλώς να ορθοποδήσουμε, αλλά και να βάλουμε τις βάσεις μιας διατηρήσιμης οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Επιτρέψτε μου εδώ να εκμυστηρευτώ την προσωπική μου ικανοποίηση, μιας και στο πακέτο αυτό βλέπω την μερική δικαίωση όσων παλέψαμε τα τελευταία χρόνια για την εισαγωγή του ευρωομολόγου. Και να επιβεβαιώσω ότι επιβάλλεται με τα λεφτά αυτά να δώσουμε ένα τέλος στην λιτότητα, όχι με επιδόματα και παροχές, αλλά με νέες δουλειές και εισοδήματα από επενδύσεις. Εάν αποδειχθούμε ικανοί να αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία, ίσως καλύψουμε και κάποια από την απόσταση ανταγωνιστικότητας που μας χωρίζει από άλλες χώρες, εντός και εκτός ζώνης του ΕΥΡΩ.

Και σε ποιους τομείς θεωρείτε ότι πρέπει να κατευθυνθούν;

Θα μπορούσα να σας απαντήσω μονολεκτικά σχεδόν, στους τομείς που έχουμε διεθνώς ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Αν όμως κάτι έδειξε η όλη περιπέτεια με τον κορονοϊό είναι ότι αυτή η απάντηση δεν είναι επαρκής. Πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας και άλλες παραμέτρους όπως η ανθεκτικότητα της οικονομίας σε κρίσεις αλλά και η δυνατότητα της να παράγει τα ελάχιστα αναγκαία προϊόντα σε περιόδους κρίσης. Επίσης, πρέπει να προσεγγίσουμε διαφορετικά τομείς που τα τελευταία χρόνια τους αντιμετώπιζαν σαν “κοστοβόρους”, όπως η δημόσια υγεία. Δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη οικονομία όταν η κοινωνία δεν έχει ένα ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης και η κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα ολόκληρος ο πλανήτης το κάνουν αυτό πιο εμφανές από ποτέ. Δεν είναι κόστος η δημόσια υγεία, η παιδεία, η στέγαση, η κοινωνική κινητικότητα, είναι επένδυση στον βασικότερο συντελεστή της οικονομίας, τον άνθρωπο.

Υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις που θα μπορούσαν να έχουν πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα για την οικονομία;

Ακριβώς επειδή η κρίση που βιώνουμε είναι πρωτοφανής και τα οικονομικά μέτρα αντιμετώπισής της πρέπει να είναι και αυτά έξω από τα συνηθισμένα. Θα ήταν απαράδεκτο οι διαθέσιμοι πόροι να σπαταληθούν σε πελατειακού τύπου «μπαλώματα» ή σε γραφειοκρατικές διαδικασίες. Μιλάμε στην πραγματικότητα για ένα μεγάλο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων σε τομείς που μπορούν να δημιουργήσουν αυτά τα πολλαπλασιαστικά οφέλη και εξαγωγικές προοπτικές, όπως οι υποδομές, η ενέργεια, η καινοτομία. Ένα πρόγραμμα πρόσκληση και πρόκληση για τον ιδιωτικό τομέα να παίξει και αυτός τον δικό του παραγωγικό ρόλο. Ήρθεόμως και η ώρα να συζητήσουμε σοβαρά την πρόταση για καθολικό βασικό εισόδημα. Ελάχιστη γραφειοκρατία, αμεση απορροφητικότητα, ενίσχυση της ζήτησης και στήριξη των πιο αδύναμων.

Ποια είναι η εκτίμησή σας για το 2020; Και ποιας μορφής ανάκαμψη (V, U, W) προβλέπετε για το 2021;

Εξαρτάται απολύτως από τις κυβερνητικές επιλογές. Αυτό που μπορώ να σας πω πάντως είναι ότι όσο καταφέρουμε να αποφύγουμε σε αυτή τη περίοδο τα λουκέτα τόσο πιο εύκολο θα είναι να έχουμε μια γρήγορη ανάκαμψη στη συνέχεια. Δυστυχώς, σε αυτό το σημείο η κυβέρνηση πρώτα αφήνει να φουντώσει η φωτιά της ύφεσης και μετά προσπαθεί να την σβήσει με αποτέλεσμα μεγαλύτερη καταστροφή και δυσκολότερη «κατάσβεση».
Όσον αφορά την ανάκαμψη για να αποφύγουμε τα χειρότερα είτε αυτά είναι με τη μορφή L, είτε με οποιαδήποτε άλλη μορφή θα πρέπει τώρα να κρατήσουμε ζωντανό όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι της οικονομίας. Στη συνέχεια θα πρέπει να «χτίσουμε» τρεις αναπτυξιακές προϋποθέσεις:
• Διασφάλιση καθολικής απορρόφησης εμπροσθοβαρώς των προβλεπόμενων κονδυλίων
• «Εφεύρεση» πιστωτικού συστήματος για την διοχέτευση των πόρων στην πραγματική οικονομία
• Έλεγχο των τιμών για να μην καταλήξουν τα χρήματα στις τσέπες ολιγοπωλίων ή επιτήδειων
Χωρίς αυτό το συνοδευτικό πακέτο, η ανάκαμψη όχι απλώς θα καθυστερήσει, αλλά δεν θα είναι και διατηρήσιμη.

Πώς κρίνετε τη μέχρι στιγμής πολιτική διαχείριση της πανδημίας; Και τι προβλέπετε για τη συνέχεια;

Ως τώρα, στο υγειονομικό κομμάτι η κυβέρνηση πήγε καλά. Πήρε τη σωστή πολιτική απόφαση να εμπιστευτεί τους κατάλληλους εμπειρογνώμονες. Η συνέχεια δεν δείχνει το ίδιο ελπιδοφόρα. Παρατηρούνται ήδη αδυναμίες συντονισμού, αντιφατικές δηλώσεις, ανεφάρμοστες προβλέψεις και αργοπορία στις αποφάσεις. Όλα αυτά επαναφέρουν την αβεβαιότητα που είναι ότι χειρότερο για την ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Θεωρείτε πιθανό το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών μέσα στους επόμενους μήνες. Αν ναι, είναι ανοικτά τα σενάρια συνεργασίας;

Δεν θέλω να πιστέψω ότι θα ξαναζήσουμε το 2012 και το 2015, τότε που, με γνώμονα εσωκομματικά συμφέροντα, οδηγηθήκαμε σε εκλογές και ως χώρα κάναμε άλματα προς τα πίσω.
Οι συνεργασίες δεν θα έπρεπε να δαιμονοποιούνται, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης. Συνεργασία βέβαια δεν σημαίνει εν κρυπτώ αλισβερίσι για την κατανομή της κρατικής εξουσίας, αλλά διαμόρφωση του ελάχιστου κοινού τόπου διαφορετικών προγραμμάτων. Αλλά αυτό αφορά, πριν απ’ όλα, την σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και αξιωματική αντιπολίτευση. Από την κυβερνητική πλευρά τα, μέχρι στιγμής, δείγματα γραφής δεν είναι θετικά. Με πιο ηχηρό παράδειγμα την άρνηση της στη σύγκλιση συμβουλίου πολιτικών αρχηγών για τα εθνικά θέματα την ώρα που ο απρόβλεπτος γείτονας μας γίνεται κάθε μέρα και πιο απειλητικός.

Μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη και εδώ

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Συνέντευξη στο CNN Greece

Συνέντευξη στο CNN Greece

-Κύριε Οικονόμου, στις προηγούμενες εκλογές ήσασταν υποψήφιος στην Α Αθήνας. Είστε επίσης κάτοικος του Κέντρου. Δεν μπορώ λοιπόν να μην ξεκινήσω τη συνέντευξη, ρωτώντας τη γνώμη σας για τα τελευταία γεγονότα στην Κυψέλη που ακολούθησαν εκείνα της Αγίας Παρασκευής.

Συχνά, τα τελευταία χρόνια, σχεδόν αυτόματα, προσθέτουμε τη λέξη «πολύπαθο» πριν μιλήσουμε για το κέντρο της πρωτεύουσας. Και δικαιολογημένα. Αλλά η πρώτη διάψευση προεκλογικής εξαγγελίας της σημερινής κυβέρνησης είναι τα Εξάρχεια. Όχι μόνο δεν «καθάρισαν» από τον πρώτο μήνα, αλλά αντίθετα και μετά από πρωτοφανή βία και καταστολή, η διακίνηση ναρκωτικών συνεχίζεται, ενώ οι κάτοικοι της συνοικίας μόνον ασφαλείς δεν αισθάνονται. Ούτε στα σπίτια τους! Αυτά και στην πριν και στην μετά κορονοϊό εποχή. Οι συμπολίτες που έμειναν κλεισμένοι στα σπίτια τους για πολλές εβδομάδες, έδειξαν μια ωριμότητα που αξίζει περισσότερο σεβασμό από την κυβέρνηση και τους σχεδιασμούς της. Η κοινωνική απόσταση κερδίζεται με πειθώ, όχι με δυνάμεις καταστολής.

-Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η κυβέρνηση με τη χαλάρωση του lockdown έχασε τον καλό βηματισμό που είχε στην κορύφωση της επιδημίας; Εσείς τι πιστεύετε;

Να αναγνωρίσουμε ότι προχωράμε στη δεύτερη φάση από καλή αφετηρία. Η κυβέρνηση εμπιστεύτηκε επιστήμονες και, στη βάση δικών τους εκτιμήσεων, πήρε αποφάσεις γρήγορα. Η αποτροπή της διάδοσης του ιού βέβαια, οφείλεται και σε πολλούς εργαζομένους που φρόντισαν να αντιμετωπίσουν τις υγειονομικές συνέπειες της πανδημίας. Όπως επίσης και σε όσους πάσχισαν για να μην νεκρώσει για τα καλά η οικονομική και κοινωνική μας ζωή. Σε όλους αυτούς τους εργαζομένους χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Η δεύτερη φάση στην οποία έχουμε ήδη μπει, απαιτεί αναμφισβήτητα ακόμα πιο εύστοχες και έγκαιρες κινήσεις από αυτές που έχουμε δει μέχρι τώρα. Απαιτεί συναίσθηση του γεγονότος ότι η κρίση δεν είναι μόνον υγειονομική. Είναι πολύ σημαντικό η κυβέρνηση να αποτρέψει δυσμενή εξέλιξη στον τομέα της διάδοσης και, ταυτοχρόνως, να περιορίσει τις ζημιές στην οικονομία μας. Χρειάζεται πιο δημιουργικός σχεδιασμός, καλύτερος συντονισμός, και μεγαλύτερη εξωστρέφεια. Όλα αυτά κρίνονται τις αμέσως επόμενες ημέρες.

-Για το άνοιγμα των σχολείων ποια είναι η θέση του Κινήματος Αλλαγής;

Να διαχωρίσουμε την τελευταία τάξη του Λυκείου από τις υπόλοιπες. Οι μαθητές της τρίτης Λυκείου είναι στην τελευταία στροφή ενός μεγάλου αγώνα δρόμου για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι απαραίτητο να επιστρέψουν το συντομότερο δυνατόν στην κανονικότητα τους. Για τις υπόλοιπες τάξεις, ελπίζω το Υπουργείο Παιδείας να έχει εκτιμήσει καλά την κατάσταση και να μην προκύψουν αστοχίες στην υλοποίηση του σχεδιασμού του. Εδώ βέβαια υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα, αξίζει το ρίσκο για τόσες λίγες εκπαιδευτικές μέρες;

-Όσο περνάνε οι μέρες, το οικονομικό σκέλος της κρίσης γίνεται ολοένα και ποιο σημαντικό. Πώς κρίνετε τα κυβερνητικά μέτρα; Ποια είναι η πρόταση της Χαριλάου Τρικούπη;

Εδώ, η κυβέρνηση δεν τα πάει καλά. Έχει αποσπασματικές παρεμβάσεις οι οποίες έρχονται αργοπορημένες και αφού προκύψει το πρόβλημα. Τα ως τώρα σχέδια επανεκκίνησης είναι σε μεγάλο βαθμό ανεφάρμοστα και δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια σε μικρομεσαίους και εργαζομένους. Το μεγάλο κενό όμως υπάρχει, πέρα από τα τρέχοντα, στον σχεδιασμό της επόμενης μέρας. Η πρόταση της κυβέρνησης, μέχρι στιγμής, είναι «μια από τα ίδια». ‘Έτσι, απλώς, θα έχουμε μεγαλύτερης έντασης και διάρκειας κρίση και όποια ανάκαμψη θα χτιστεί σε πήλινα πόδια. Πρέπει να βρούμε τους κλάδους στους οποίους είμαστε ανταγωνιστικοί και να επενδύσουμε σε αυτούς.

Για να γίνουν όμως αυτά θα πρέπει να κλείσουμε τους λογαριασμούς που έχουν συσσωρευτεί απο τις δύο συνεχόμενες οικονομικές κρίσεις. Κόκκινα δάνεια, ο «Τειρεσίας», φορολογικά και ασφαλιστικά χρέη οδηγούν τις δημιουργικές δυνάμεις να κυνηγάνε την ουρά τους. Πρέπει να δοθεί η δυνατότητα σε αυτούς τους ανθρώπους για μια νέα καθαρή αρχή, αν δεν γίνει αυτό τα αποτελέσματα της κρίσης θα μας ακολουθούν για πολλά ακόμα χρόνια και θα εμποδίζουν οποιαδήποτε προσπάθεια ανάκαμψης. Και αν τα άλλα είναι δύσκολα ας ανασταλεί ο «Τειρεσίας» τώρα.

-Δεν είναι όμως κάπως «εύκολη» η κριτική που κάνετε στην κυβέρνηση δεδομένων των αυστηρών περιορισμών που επιβάλλει η Γερμανία στην ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική;

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη ευκαιρία, αλλά και έναν μεγάλο περιορισμό. Η ευκαιρία είναι διάφορα νέα εργαλεία, όπως η χαλάρωση του συμφώνου σταθερότητας, το πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων της ΕΚΤ, το υγειονομικό πακέτο που αποφάσισε το Eurogroup και η προοπτική ενός πακέτου ανάκαμψης που αποφάσισαν οι ηγέτες της Ε.Ε. και απομένει η διαμόρφωση του, μακάρι και ευρωομόλογο.

Και ο περιορισμός είναι οι ιδεολογικές αγκυλώσεις που διακατέχουν την κυβέρνηση. Όλα τα εργαλεία στα οποία αναφέρθηκα προηγουμένως γίνονται χρήσιμα, μόνον εάν είναι ενταγμένα σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Είναι ο μοναδικός τρόπος ώστε να μπορέσει να πάρει γρήγορα μπροστά η οικονομία μας. Και υπάρχουν πολλές επενδύσεις που περιμένουν εδώ και χρόνια να γίνουν. Έχουμε μια χρυσή ευκαιρία να επενδύσουμε στην μετάβαση μας σε μια περιβαλλοντικά φιλική οικονομία. Η μετάβαση αυτή θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας και νέες επενδυτικές ευκαιρίες σε πρώτη φάση ενώ θα οδηγήσει σε μια πιο βιώσιμη πιο έτοιμη οικονομία.

-Ο Δημήτρης Ρέππας δήλωσε ότι ο διάλογος ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ θα είναι κάποια στιγμή αναπόφευκτος. Συμφωνείτε με αυτήν την εκτίμηση;

Έχουμε ένα παράδοξο στη χώρα μας. Από τη μία έχουμε ένα κόμμα, το Κίνημα Αλλαγής, που εκπροσωπεί τη δημοκρατική παράταξη και από την άλλη, μέρος της εκλογικής βάσης αυτής της παράταξης, τα τελευταία χρόνια να στεγάζεται εκλογικά στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το παράδοξο είναι «βούτυρο στο ψωμί» της άλλης πλευράς. Οι προσπάθειες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα για την αντιμετώπιση αυτού του παράδοξου, έχουν αποδειχτεί ατελέσφορες και, πολλές φορές, δημιούργησαν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα. Χαρακτηριστικά τέτοια παραδείγματα: η προσπάθεια, πριν τις Ευρωεκλογές, του ΣΥΡΙΖΑ να «τελειώσει» το Κίνημα Αλλαγής με συνεχείς επιθέσεις (αφήνοντας στο απυρόβλητο τη Νέα Δημοκρατία) και με «μεταγραφές» στελεχών. Η προσπάθεια του Κινήματος Αλλαγής να ξανασυνδεθεί με την εκλογική του βάση στις εκλογές του Ιουλίου που δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η πρόθεση μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ από «ριζοσπαστική αριστερά» σε «κεντροαριστερά», κάτι που μοιάζει να θέλει ένα μέρος του μόνο και αυτό… μέρα παρά μέρα.

Όλα αυτά όμως πρέπει να τελειώνουν. Περισσότερο και από ένα ή περισσότερα mea culpa, χρειαζόμαστε όραμα και ένα σχέδιο για το μέλλον. Μόνον έτσι η δημοκρατική παράταξη μπορεί να ξαναβρεί το δρόμο της, να ξανασυνδεθεί με τη κοινωνική της βάση. Αυτή, ναι, μπορεί να είναι βάση για πολιτικό διάλογο ουσίας. Με τον λαϊκό παράγοντα συμμέτοχο, φυσικά!

Μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη και εδώ

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Ευρωομόλογο: κλειδί για μια βιώσιμη οικονομία

Ευρωομόλογο: κλειδί για μια βιώσιμη οικονομία

(Άρθρο μου στο insider.gr)

Μείναμε σπίτι και σώσαμε ζωές. Κερδίσαμε το δικαίωμα να σκεφθούμε το «μετά». Αυτό αφορά, πριν απ’ όλα ίσως, την οικονομία και την κρίση που την μαστίζει. Η οικονομία των χωρών της Ευρώπης, έχοντας βρεθεί στο επίκεντρο της πανδημίας έχει δεχτεί ισχυρό πλήγμα. Και, κάπως έτσι, βρισκόμαστε σε γνώριμο σταυροδρόμι: θα τιμήσουμε τις αρχές της συνεννόησης, συνεργασίας και ενότητας που γέννησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα κυλήσουμε πίσω στις εποχές των συγκρούσεων;

Εδώ και δέκα χρόνια οι οικονομίες της ευρωζώνης βρέθηκαν απέναντι σε μια κρίση χρέους την οποία δε απέτρεψε ούτε η «λιτότητα», ούτε η «λογιστική». Ενώ, την ίδια στιγμή, η άτεγκτη επιβολή τους είχε ως αποτέλεσμα η ευρωζώνη να χάσει έδαφος στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Αυτός ο, δήθεν ακαταμάχητος ρεαλισμός των αριθμών, είχε αρνητικά αποτελέσματα και σε άλλα πεδία: πολλαπλασίασε το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ένωσης και αποδυνάμωσε την, ήδη λειψή, «αλληλεγγύη». Ο δρόμος αυτός έχει αποδειχθεί ολισθηρός, έχει κλονίσει τα θεμέλια της ευρωπαϊκής ενοποίησης και έχει βάλει σε επισφάλεια το μέλλον της.

Είναι η κατάλληλη στιγμή να δούμε τα πράγματα από μια άλλη σκοπιά. Πρώτο βήμα η τιθάσευση ενός δημόσιου χρέους που μεγαλώνει ξανά, με έκδοση Ευρωομολόγου. Το οποίο θα σταθεροποιούσε την οικονομία της ευρωζώνης και θα άνοιγε παράθυρο σε κεφάλαια για νέες επενδύσεις, θέσεις εργασίας, τελικά, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη! Με την αξιοποίηση ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων όχι μόνο κάθε μέλους ξεχωριστά, αλλά και της ένωσης σαν σύνολό. Μια απόφαση που θα σηματοδοτούσε αποφασιστικότητα και εμπιστοσύνη στο κοινό μας μέλλον. Μια απάντηση στον φόβο και την αβεβαιότητα που «κλείνει» άλλες χώρες στα του οίκου τους. Μια πορεία ανάκτησης κεντρικού ρόλου στην νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην μετά-κορονοϊό περίοδο.

Τα κεφάλαια που απελευθερώνει το ευρωομόλογο είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη του όψη είναι η τοποθέτηση των κεφαλαίων αυτών. Που επενδύονται, από ποιους φορείς και πως κατανέμονται οι αποδόσεις τους. Η εμπειρία αντιμετώπισης της χρηματοπιστωτικής κρίσης, με προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης, είναι πολύτιμη. Θα ήταν αδιανόητο τα ευρωομόλογα να είναι ρευστότητα για την συντήρηση ενός συστήματος με δομικές ατέλειες. Δεν ψάχνουμε να ρίξουμε πάλι οινόπνευμα στη φωτιά ελπίζοντας ότι έτσι θα σβήσει. Θέλουμε να ξαναβάλουμε μπροστά μια μηχανή με ζημιά και ψάχνουμε για εργαλεία επιδιόρθωσης.

Το καλό είναι ότι οι περισσότεροι έχουν συνειδητοποιήσει ότι σε μια τέτοια διαδικασία, ο ρόλος των δημόσιων επενδύσεων είναι καθοριστικός. Επενδύσεις με παραγωγικό περιεχόμενο ώστε η ανάπτυξη να είναι διατηρήσιμη, να αντιμετωπίζει την κλιματική αλλαγή, να δίνει πρόσβαση στην πληροφορία σε όλους, να βάζει τις βάσεις για την προσαρμογή μας στα δεδομένα της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Με τα οφέλη να κατανέμονται δίκαια, ώστε να μπει ένα τέλος στις πρωτοφανείς ανισότητες. Η πορεία αυτή πρέπει φυσικά να είναι απαλλαγμένη από πελατειακές σχέσεις που στέλνουν τελικά δημόσιο χρήμα σε τσέπες επιτήδειων ή ημετέρων.

Έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε επιλογές που θα προσδιορίσουν τις συνθήκες της ζωής μας για τα επόμενα, πολλά, χρόνια. Επιλογές με το βλέμμα στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αφήσουμε την ευκαιρία αυτή να πάει χαμένη!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Το αύριο της πανδημίας

Το αύριο της πανδημίας

(Άρθρο μου στα “ΝΕΑ”)

Κρίση υγειονομική πριν απ’ όλα, με ανυπολόγιστες όμως, μέχρι στιγμής, επιπτώσεις οικονομικές, κοινωνικές και δημοκρατικές. Όπως σε κάθε «τέλεια κρίση», ο χρόνος διαστέλλεται και ο χώρος συστέλλεται: σε χρόνο μηδέν, ο ιός που εμφανίστηκε στην Γιουχάν έγινε πανδημία που απειλεί τις ζωές των ανθρώπων στο Μιλάνο, την Νέα Υόρκη, την Χαράρε. Πρώτη αντίδραση το κλείσιμο στα σπίτια, να διαφυλάξουμε την υγεία, την δική μας και των πιο κοντινών μας ανθρώπων, αλλά και με αγωνία για το αύριο. Οι εκτιμήσεις μας για τα μελλούμενα ποικίλλουν, διαισθανόμαστε όμως, ότι η επόμενη μέρα θα είναι διαφορετική από την προηγούμενη. Με το ερώτημα αν αυτή η νέα πραγματικότητα θα είναι καλύτερη από αυτή που είχαμε πριν κλειστούμε μέσα ή όχι.

Η αλήθεια είναι ότι, ενώ, πράγματι, ο κορονοϊός είναι το πρόβλημα το οποίο μας έχει επηρεάσει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, δεν είναι το μόνο. Την επομένη ημέρα θα συνεχίσουν να μας απειλούν η κλιματική αλλαγή, τα πυρηνικά όπλα και οι, όλο και μεγαλύτερες, ανισότητες. Είναι επιτακτική ανάγκη το αύριο της πανδημίας να μας βρει με απαντήσεις. Το αύριο της «τέλειας κρίσης» δίνει την ευκαιρία μιας νέας «κανονικότητας».

Το αύριο που θέλουμε πρέπει να διαθέτει πολιτική θωράκιση. Η επιθυμητή επόμενη ημέρα δεν μπορεί να είναι τόσο άνιση ώστε να επιτρέπει την κεφαλαιοποίηση της λαϊκής δυσαρέσκειας από τυχοδιώκτες. Φεύγοντας από την ζωή μας ο ιός πρέπει να πάρει μαζί του και όσους, σε πείσμα των επιστημονικών δεδομένων, καλλιέργησαν μια πλαστή εικόνα «αλλότριου προβλήματος» και δοκίμασαν την διαχείρισή του κλείνοντας σύνορα, κατασκευάζοντας εχθρούς, στερώντας μέχρι υγειονομικό υλικό από συνανθρώπους με μεγαλύτερη ανάγκη. Η πανδημία όμως, όπως και κάθε οικουμενικό πρόβλημα δεν γνωρίζει σύνορα, εικονικούς εχθρούς και προνομιούχους. Η κρίση δεν επιδέχεται διαχείριση. Επιβάλλει την αναμέτρηση μαζί της, μέχρι το τελικό ξεπέρασμά της.

Λήξη της κατάστασης συναγερμού, σημαίνει λήξη όχι μόνο της υγειονομικής, αλλά και της κοινωνικής νοσηρότητας. Καλές υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης όχι μόνο για όσους μπορούν να τις αγοράσουν πληρώσουν και «δίχτυ στήριξης» για όσους δεν αδυνατούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια είναι απολύτως απαραίτητα την επαύριο της πανδημίας.

Και βέβαια, θα έχουμε αφήσει την κρίση οριστικά πίσω μας, μόνον εάν καταργηθούν οι εκπτώσεις στις δημοκρατικές μας αξίες. Εάν στοιχεία όπως η ισονομία, η ισοπολιτεία και η ισηγορία εξακολουθήσουν να φαλκιδεύονται, αργά ή γρήγορα, η επόμενη «κατάσταση πολιορκίας» θα χτυπήσει την πόρτα μας. Οι κανόνες δικαίου θα δώσουν, για μια ακόμα φορά, τη θέση τους στο «δίκαιο του ισχυρότερου».
Ασφαλώς έκτακτες περιστάσεις επέβαλλαν έκτακτα μέτρα. Όποτε με το καλό η δοκιμασία που ζούμε φτάσει στο τέλος της, καλό θα είναι η νέα «κανονικότητά» μας να εμπεριέχει και τις ρήτρες αποφυγής εμφάνισης της επόμενης κρίσης. Και εδώ βρίσκεται η διαχωριστική μας γραμμή με όσους βολεύονται με «μια από τα ίδια» ή συμβιβάζονται με την ανοχή απέναντι σ΄ αυτά «τα ίδια».

Αυτός ο δρόμος μοιάζει ίσως πιο απαιτητικός, στην πραγματικότητα όμως είναι ο μόνος που ενσωματώνει τις προϋποθέσεις που επισήμανα εξ αρχής. Καλούμαστε απλώς να επιλέξουμε το μέλλον που θέλουμε. Και αυτό το δικαίωμά μας δεν πρέπει να το εκχωρήσουμε σε κανέναν άλλο. Αλλιώς θα έχουμε αποδεχτεί να μείνουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας για πάντα!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Επίθεση στην εργασία απο τη κυβέρνηση

Επίθεση στην εργασία απο τη κυβέρνηση

Την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2020 συζητήσαμε τα θέματα της πολιτικής επικαιρότητας στην εκπομπή “Κόντρα24” με την Αναστασία Γιάμαλη στο “KONTRA channel”.

Συζητήσαμε για την επίσκεψη του πρωθυπουργού στον Λευκό οίκο και ανέφερα ότι δυστυχώς η επίσκεψη ήταν πολύ χαμηλότερο των προσδοκιών μας αλλά και της εθνικής ανάγκης όπως έχει αυτή προκύψει από το αβέβαιο περιβάλλον στην ευρύτερη γεωγραφική μας περιοχή.

Αναφέρθηκα επίσης στο γεγονός ότι η πατρίδα μας, κυρίως επί των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, έχει διασφαλίσει μια αυτόνομη εξωτερική πολιτική και αυτό δεν πρέπει να αμφισβητείται από κανέναν και παράλληλα θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως εργαλείο και για τις σημερινές μας διεθνείς σχέσεις.

Τέλος, συζητήσαμε για τα θέματα της οικονομίας. Αναφέρθηκα στο γεγονός ότι οι οικονομικές πολιτικές της κυβέρνησης της ΝΔ είναι ήδη εδώ, η απορρύθμιση της αγοράς που προωθείται έχει σαν αποτέλεσμα κερδοφόρες εταιρίες να απολύουν υπαλλήλους, νομικά τερτίπια να χρησιμοποιούνται από τους ιδιοκτήτες άλλων εταιριών κόντρα στους υπαλλήλους τους και συμφωνημένες συλλογικές συμβάσεις να τίθενται εν αμφιβόλω από την άρνηση της κυβέρνησης να τις καταστήσει αναγκαστικά εκτελεστές. Το αποτέλεσμα είναι 10 οικογένειες στην κερδοφόρα και ενισχυμένη από το κράτος τράπεζα Πειραιώς να απολύονται, 13 υπάλληλοι του ΟΤΕ να φεύγουν από τη δουλειά τους για να ενισχυθούν τα υπερκέρδη των ξένων μετόχων του οργανισμού, 134 υπάλληλοι στα λιπάσματα Καβάλας να βρίσκουν την πόρτα του εργοστασίου που δούλευαν κλειστή για αυτούς και για 400.000 ανθρώπους του επισιτιστικού κάδου να κινδυνεύει ο κατώτατος μισθός τους των 670€. Αυτή είναι ανάπτυξη για λίγους εις βάρος των πολλών, αυτή η πολιτική θα μας βρίσκει πάντα και παντού απέναντι!

Ευχαριστώ πολύ όσους παρακολούθησαν την τοποθέτηση μου. Παρατηρήσεις, σχόλια και κριτική είναι καλοδεχούμενα.

Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την εκπομπή εδώ

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

“Κοινό μέλλον, κοινές προκλήσεις, κοινές λύσεις”

“Κοινό μέλλον, κοινές προκλήσεις, κοινές λύσεις”

(Ομιλία μου στο 3ο forum στο Πεκίνο με θέμα: “Building a Human Community with a Shared Future: Perspective from China and CEECs”)
Ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο στο αγγλικά

Θα ήθελα να ξεκινήσω την τοποθέτηση μου αισιόδοξα και ευτυχώς υπάρχουν τα στοιχεία για να επιβεβαιώσουν αυτή μου την αισιοδοξία. Ο κόσμος γίνεται καλύτερος τα τελευταία χρόνια και σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται στην ανάπτυξη της Κίνας. Το προσδόκιμο ζωής ανεβαίνει συνέχεια και η παιδική θνησιμότητα πέφτει. Η παγκόσμια οικονομία βελτιώνεται με τη σειρά της, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξάνεται και οι περιφερειακές ανισότητες μειώνονται. Αυτές οι εξελίξεις είναι το αποτέλεσμα, σε μεγάλο βαθμό, ενός κόσμου ο οποίος είναι περισσότερο συνδεδεμένος από ποτέ. Η παγκοσμιοποίηση έδωσε την δυνατότητα σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες να μειώσουν δραστικά την απόσταση με τις ανεπτυγμένες χώρες.

Αλλά αφού τα πράγματα βελτιώνονται γιατί βλέπουμε τόσο συχνά κοινωνικές αντιδράσεις; Γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι εκφράζουν με όποιον τρόπο μπορούν, την αντίθεση τους με το status quo; Γιατί οι λαϊκιστές και οι ακροδεξιοί κερδίζουν έδαφος;

Η πραγματικότητα είναι ότι παρά τα μεγάλα βήματα μπροστά που έχουν γίνει ακόμα πολλές δυσκολίες δεν έχουν αντιμετωπιστεί, ενώ παράλληλα έχουν αναδειχθεί νέες άλλες λόγω της παγκοσμιοποίησης και άλλες ανεξάρτητα.

Σήμερα θα ήθελα να αναφερθώ σε τρεις από αυτές, την κλιματική αλλαγή, τις ανισότητες και το μέλλον της εργασίας σε συνάρτηση με την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση.

Οι περισσότεροι επιστήμονες αναφέρονται στην κλιματική αλλαγή σαν υπαρξιακή κρίση για την ανθρωπότητα. Τα στοιχεία που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό τους είναι αποστομωτικά. Η θερμοκρασία του πλανήτη μας έχει ανέβει 0.9 βαθμούς κελσίου από το τέλος του 19ου αιώνα. Είναι το αποτέλεσμα της ιστορικά υψηλής συγκέντρωσης διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα για το οποίο ευθύνονται οι ανθρώπινες δραστηριότητες. Αυτό έχει οδηγήσει ανάμεσα σε άλλα σε αύξηση της στάθμης της θάλασσας και την εμφάνιση σε μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση ακραίων καιρικά φαινομένων.

Επέλεξα να αναφερθώ σε αυτά τα δύο αποτελέσματα ανάμεσα σε πολλά άλλα γιατί επηρεάζουν περισσότερο την πατρίδα μου την Ελλάδα. Για παράδειγμα, το καλοκαίρι του 2018 είχαμε κοντά στην Αθήνα μια φωτιά η οποία οδήγησε στον θάνατο περισσότερο από 100 ανθρώπους. Παρά την έγκαιρες προειδοποιήσεις και την εγγύτητα στην πρωτεύουσα ο κρατικός μηχανισμός δεν ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει την ένταση του φαινομένου που οδήγησε στα τραγικά αποτέλεσμα που ανέφερα πριν. Επίσης, ένα μεγάλο μέρος των μεταναστευτικών ροών που παρατηρούνται στην Ελλάδα αυτή τη περίοδο οφείλονται στις αλλαγές που έχει φέρει η κλιματική αλλαγή στις χώρες προέλευσής τους.

Είναι σαφές ότι η κλιματική αλλαγή επηρεάζει όλο τον πλανήτη, αλλά δεν τον επηρεάζει ισότιμα. Οι περιοχές που επηρεάζονται περισσότερο είναι αυτές που έχουν συμβάλει το λιγότερο στη δημιουργία του φαινομένου. Για αυτό το λόγο την συζήτηση για την κλιματική αλλαγή θα πρέπει να την κάνουμε και υπό το πρίσμα της κλιματικής δικαιοσύνης αν θέλουμε να έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Σε συνέχεια αυτού του τελευταίου επιχειρήματος θα ήθελα να συνεχίσω στην επόμενη μεγάλη πρόκληση που αντιμετωπίζουμε, τις ανισότητες. Όπως αναφέρθηκα και στην αρχή οι περιφερειακές ανισότητες έχουν μειωθεί πολύ τα τελευταία χρόνια, όμως μια άλλη την ίδια στιγμή έχουν αυξηθεί σε τρομακτικό επίπεδο οι ανισότητες μεταξύ των πλουσίων και όλων των υπολοίπων.

Τον προηγούμενο χρόνο 28 άνθρωποι στον κόσμο είχαν στην κατοχή τους όσο πλούτο είχε ο μισός, πιο φτωχός, παγκόσμιος πληθυσμός. Οι ακραίες ανισότητες όμως δεν είναι μόνο εισοδηματικές.Είναι ανισότητες επιπέδου ζωής και άρα ευκαιριών. Είναι συγκλονιστική η περίπτωση της πόλης Σάο Πάολο στη Βραζιλία όπου το προσδόκιμο ζωής στις φτωχές περιοχές της πόλης είναι τα 54 χρόνια ενώ στις πλούσιες στα 74 χρόνια.

Δυστυχώς, η τάση είναι ακόμα πιο ανησυχητική, η ανισότητα αυξάνεται και οι παραδοσιακές μέθοδοι για να αντιμετωπιστεί – όπως η φορολογία- είτε δεν χρησιμοποιούνται, είτε είναι αναποτελεσματικές καθώς οι πολύ πλούσιοι έχουν βρει τρόπους να αποφεύγουν να πληρώνουν τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις. Αυτό έχει οδηγήσει και σε ατελή εκπροσώπηση από το πολιτικό σύστημα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών καθώς η τεράστια οικονομικής ισχύς των πολύ λίγων χρησιμοποιείται για να επηρεαστούν οι πολιτικές αποφάσεις προς όφελος τους, γεγονός που διογκώνει ακόμα περισσότερο το πρόβλημα.

Προχωρώντας από το ζήτημα των ανισοτήτων θα ήθελα να αναφερθώ για το μέλλον που είναι ήδη εδώ, την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση. Τεχνητή νοημοσύνη, αυτοματισμός και άλλες τεχνολογικές εξελίξεις που τις περιγράφουμε σαν τέταρτη βιομηχανική επανάσταση δεν είναι θέμα κάποιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας αλλά εξελίξεις που ήδη μας βοηθούν να είμαστε πιο παραγωγικοί. Καλό είναι να διευκρινίσω εδώ ότι η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση είναι δεδομένη και θετική εξέλιξη για την ανθρωπότητα. Μας δίνει τη δυνατότητα να παράγουμε περισσότερο, πιο αποτελεσματικά, με λιγότερο κόπο και κόστος.

Οπότε γιατί τόσος κόσμος είναι προβληματισμένος για αυτή την εξέλιξη;

Για να συνδυάσω αυτή τη συζήτηση με την προηγούμενη, η απάντηση είναι οι ανισότητες. Ως τώρα η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των νέων τεχνολογιών που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή ανήκει στα χέρια λίγων και τα οφέλη από την αυξημένη παραγωγικότητα παραμένουν στα χέρια τους και εις βάρος των εργαζομένων.

Θα σας φέρω εδώ ένα παράδειγμα από την Ελλάδα. Λίγο πριν μπω στο αεροπλάνο διάβασα στις ειδήσεις ότι μια ελληνική τράπεζα απέλυσε 24 υπαλλήλους. Η ίδια τράπεζα έχει στηριχθεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια για να μην καταρρεύσει από το δημόσιο και σήμερα έχει θετικά οικονομικά αποτελέσματα. Το πρόβλημα, ανάμεσα σε άλλα προφανώς, είναι ότι όσο οι συναλλασσόμενοι με την τράπεζα αρχίζουν να χρησιμοποιούν το web banking μειώνεται ο αριθμός των υπαλλήλων που έχει ανάγκη η τράπεζα για να λειτουργεί. Αυτό οδηγεί σε αυξημένα κέρδη για τους ιδιοκτήτες των τραπεζών και αύξηση της ανεργίας για τους πολλούς. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλους τομείς της οικονομίας όπως οι αεροπορικές εταιρίες, τα αεροδρόμια ακόμα και τα καταστήματα λιανικής.

Να αναφέρω ξανά εδώ ότι οι εξελίξεις που είτε είναι εδώ, είτε έρχονται και συνδέονται με την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση είναι θετικές εξελίξεις. Φέρνουν όμως μεγάλες αλλαγές στην εργασία και τις εργασιακές σχέσεις και είναι επιτακτικό να συζητάμε για το μέλλον της εργασίας υπό αυτό το πρίσμα της δίκαιης κατανομής του επιπλέον προϊόντος που θα παράγεται.

Τι κοινό, λοιπόν, έχουν η κλιματική αλλαγή, οι ανισότητες και το μέλλον της εργασίας;

Είναι και κοινές προκλήσεις σε έναν κόσμο ο οποίος έρχεται συνέχεια πιο κοντά. Για να βρούμε τις λύσεις που θα αποτρέψουν τον υπαρξιακό κίνδυνο της κλιματικής αλλαγής, θα σταματήσουν την κοινωνική αναταραχή από τις ανισότητες και θα χτίσουμε ένα μέλλον που θα ανήκει σε όλους και όχι στους πολύ λίγους θα πρέπει να δουλέψουμε μαζί. Έχουμε ένα λαμπρό μέλλον μπροστά μας αν το σχεδιάσουμε μαζί και όχι ανταγωνιστικά. Δεν θα αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή αν φεύγουμε από τις παγκόσμιες συμφωνίες και δεν επενδύουμε σε καθαρή ενέργεια. Δεν θα έχουμε ίσες ευκαιρίες όσο υπάρχουν φορολογικοί παράδεισοι που επιτρέπουν στους πολύ πλούσιους να μην πληρώνουν το μερίδιο τους, όσο δεν επενδύουμε στην παιδεία, στην υγεία. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θα αισθάνονται μέρος του μέλλοντος που έρχεται αν τα οφέλη από το μέλλον αυτό δεν τους αφορούν ή ακόμα χειρότερα λειτουργούν ενάντια στα συμφέροντα τους.

Είμαι λοιπόν πολύ αισιόδοξος ότι το μέλλον μπροστά μας είναι λαμπρό αρκεί να το σχεδιάσουμε μαζί για όλους

————————————————————————————————————————————————————————————————

Shared future, shared challenges, shared solutions

I would like to start with a positive note. The world is becoming a better place. Life expectancy keeps rising and child mortality is dropping. The global economy is doing much better, GDP per capita is increasing and inequality between regions is falling. These developments are to a great extend the result of China’s rapid development. Globalization has given the opportunity to many least developed countries to close the development gap with richer countries at a very fast pace.

But since facts are so good for the world today why do we witness more often than before social unrest? Why are in so many cases people expressing, any way, they can their opposition to the status quo? Why populists and the far-right are gaining ground?

The reality is that regardless of the many victories we, as humanity, have gained in the past years many challenges have occurred some from globalization, some despise it but all of them can and should be tackled in a shared manner.

I am going to focus on the three more pressuring, in my opinion challenges we are facing, climate change, inequality and the future of work in the context of the 4th industrial revolution.

Most scientists are describing the climate emergency as an existential threat to humanity. The data that back their claim is more than overwhelming. Global temperature has risen 0.9 degree Celsius since the late 19th century and the reason behind it is the record high carbon dioxide concentration into the atmosphere. This has led to the rise of the sea level and extreme weather amongst other.

I chose to mention these two results as they mostly affect my country, Greece. For example last year we had a wildfire close to our capital, Athens which led to the death of more than 100 people. Despite the warnings and being close to Athens the severity of the phenomenon found the state not being organized adequately enough. Also a lot of the migration which is evident in Greece at the moment can be contributed to climate migration since a lot of people living in more vulnerable to climate change areas need to move to make living.
That leads me to the point that climate change doesn’t affect the world equally other areas are more in danger than other that brings me to the point of climate change. The most affected areas of the world are the ones that contribute the less to the phenomenon.

I will take is from this last point and talk about the next issue I would like to raise, global inequality. As I mentioned in my introduction inequality between regions of the world has dropped radically but another increasingly worrying has emerged, inequality between the haves and have-nots.

The figures are overwhelming. Last year in 2018 28 people owned as much wealth as the bottom half of world’s population. Severe inequality is not only economic but also inequality of standards of living, therefore of opportunities. It’s shocking the case of Sao Paolo in Brazil in which the life expectancy in the poor areas of the town is 54 years whereas on the rich part is at 74 years.

The trend is becoming even worse. Inequality is on the rise and traditional measures to tackle it such as taxation are not being used or are ineffective when used as the rich have found ways to avoid paying their social contribution. This has led to a poor representation in the political systems of the people that need it the most because many of the super-rich try to influence policies for their advantage which is only making the matter worse.

Moving forward from the issue of inequality I would like to speak about the future that is already here, the fourth industrial revolution. Artificial intelligence, augmented reality, automation and other developments that we describe often as the fourth industrial revolution are not the theme of a sci-fi movie but developments that are already helping us being more productive. Let me be clear here, the fourth industrial revolution is inevitable and overall a really good development for humanity, we will be able to produce more with less effort and more efficiently.

So why so many people are so worried for this development? The answer is inequality to relate this topic with the previous one. So far the vast majority of the commercial applications of the new technologies are privately owned and the excess productivity stays in the hands of very few people in the expense of working class.

I will give you an example from Greece. Some days ago I read a news report of employees fired from a Greek bank. The same bank has been supported numerous times in the last years from the state and is now showing very good economic results. The problem, among others, is that with the training of the public in the use of web banking the need of bank employees is becoming less and less in time, This leads to more profits for bank owners and increased unemployment. The same occurs to airports, airlines even shopping stores.
I will mention again that the reply to these development is not and should not be turning our back to them but to try to counter the negative effects the new realities bring.
So what climate change, inequality and the uncertainties that come from the fourth industrial revolution all have in common?

They are shared challenges, in a world that is becoming increasingly closer together, In order to find solutions that will stop the existential threat of climate change, stop social unrest that come from inequality and build a future that will be owned from every single human we need to work together, we have a bright shared future if we design it in a common manner.
We won’t be able to tackle climate change if we run out of signed deals, if we don’t meet our goals if we don’t invest in a cleaner future. We won’t be able to have equal opportunities for all if people are using tax havens in order to avoid paying their share, if we don’t invest in the younger generations, in healthcare. We will lose our connectivity if we withdraw on our borders and close our free trade routes. People won’t feel a part of the bright future that is on our doorstep if there are not a part of the gains that come with it.

I am really positive that our shared future is a bright future, the only prerequisite is to build it together and for everyone.

Η απορρύθμιση της αγοράς τροχοπέδη στη βιώσιμη ανάπτυξη

Η απορρύθμιση της αγοράς τροχοπέδη στη βιώσιμη ανάπτυξη

Την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου συζητήσαμε το βράδυ στο “Κόντρα channel” για την οικονομία, το αναπτυξιακό νομοσχέδιο και τα άλλα θέματα της επικαιρότητας.

Ανέφερα ότι είναι ευτυχές το γεγονός ότι η κυβέρνηση ύστερα απο τις αντιδράσεις απέσυρε τις διατάξεις για τον αιγιαλό απο το αναπτυξιακό νομοσχέδιο. Η φιλοσοφία όμως της απορρύθμισης της αγοράς παραμένει εμφανής στο νομοσχέδιο με κύριο στόχο πλέον τους εργαζομένους και το πλαίσιο προστασίας της εργασίας τους. Η απορρύθμιση της αγοράς όπου έχει δοκιμαστεί αυξάνει κατακόρυφα τις ανισότητες και λειτουργεί ανασταλτικά στην ανάπτυξη μεσοπρόθεσμα.

Σχετικά με τις εξελίξεις στον πολιτικό μας χώρο ανέφερα ότι η προσπάθεια μας είναι να ξαναγίνει η παράταξη μας πρωταγωνίστρια στα πολιτικά πράγματα στη πατρίδα μας και ότι για να γίνει αυτό θα πρέπει να ξαναβρεθούμε με τους ανθρώπους στη κοινωνία που είναι πολιτικά κοντά μας. Η προσπάθεια αυτή όμως αφορά όσους ανθρώπους και όσα κόμματα ανήκουν ιδεολογικά και πολιτικά στον χώρο της δημοκρατικής παράταξης.

Ευχαριστώ πολύ όσους είδαν την εισήγησή μου. Παρατηρήσεις, σχόλια και κριτική είναι καλοδεχούμενα.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Η μείωση των πλεονασμάτων προϋπόθεση της ανάπτυξης

Η μείωση των πλεονασμάτων προϋπόθεση της ανάπτυξης

Τη Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου συζητήσαμε το βράδυ στο “Blue Sky” για την οικονομία, ανάπτυξη και τα άλλα θέματα της επικαιρότητας.

Η συζήτηση αφορούσε κυρίως την οικονομία και τις εξαγγελίες του πρωθυπιουργού στην ΔΕΘ. Ανέφερα ότι είναι βασική προϋπόθεση της ανάπτυξης η μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων. Δεν έχει οικονομική λογική να μετατίθεται η συζήτησ για την μείωση τους σδτις καλένδες. Δεν μπορεί να είναι η μείωση της φορολογίας η μοναδική κίνηση απο την πλευρά της πολιτείας για να ενισχυθεί η ανάπτυξη. Όπου και αν έχει δοκιμαστεί αυτή η οικονομική πολιτική δεν έχει επιφέρει τα εποθυμητά αποτελέσμα με τελευταίο παράδειγμα τις ΗΠΑ και τις φοροαπαλλαγές του προέδρου Trump.

Ευχαριστώ πολύ όσους είδαν την εισήγησή μου. Παρατηρήσεις, σχόλια και κριτική είναι καλοδεχούμενα.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Η ανάπτυξη θα έρθει από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις

Η ανάπτυξη θα έρθει από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις

Την Δευτέρα 1 Ιουλίου στην εκπομπή Studio Open στο Open TV συζητήσαμε για τις εκλογές της 7ης Ιουλίου.

Οι εκλογές είναι ένα πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι και θα αποτυπωθεί η λαϊκή βούληση. Όμως το πολιτικό πρόβλημα είναι πώς θα έχουμε μια πολιτική πρόταση εξόδου από τα δύσκολα, και ενώ οι εκλογές είναι ένα πρώτο βήμα αυτό θα μας πάρει παραπάνω χρόνο. Από την μία πλευρά ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να μας πείσει πως αυτό που ζούμε τώρα είναι ότι καλύτερο μπορούμε  και από την άλλη έχουμε την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας, όπου είναι σαφής η ιδεοπολιτική κατεύθυνση του δώσε πολλά σε λίγους και όλο και κάτι θα περισσέψει για τους πολλούς. Αυτό όπου και όποτε έχει δοκιμαστεί δεν έχει πετύχει ποτέ. 

Η Νέα Δημοκρατία μιλάει για μεγάλες επενδύσεις. Όμως δεν πρόκειται όλοι οι Έλληνες να γίνουν εργοδότες ή επιχειρηματίες σε μεγάλες επενδύσεις. Λέει δώσε πολλά σε λίγους και όλο και κάτι θα περισσέψει στους πολλούς. Απαραίτητο στοιχείο μίας οικονομικής πολιτικής που θα μας βγάλει απο τα δύσκολα είναι η κοινωνική συνοχή και το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας είναι στον αντίποδα.

Η ανάπτυξη θα έρθει από τον μοναδικό κλάδο που έφερνε την ανάπτυξη σε όλες τις προηγμένες οικονομίες, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Είναι ο εργοδότης της ελληνικής οικονομίας, είναι οι άνθρωποι που πρέπει να στηριχθούν για να προχωρήσουμε. Για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρξουν 3 οριζόντιες παρεμβάσεις για τις οποίες δεν συζητά κανείς, διότι θέλει δουλειά και δεν δημιουργεί συγκεκριμένους συμμάχους στον Συριζα και στην ΝΔ. Είναι η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, είναι τεράστια τα κόστη στην επιχειρηματικότητα λόγω της γραφειοκρατίας, η γρήγορη απονομή της δικαιοσύνης και το σταθερο οικονομικό περιβάλλον. Από αυτά τα 3 δεν συζητείται τίποτα. 

Στην εκπομπή “Απευθείας” στην ΕΡΤ

Στην εκπομπή “Απευθείας” στην ΕΡΤ

Την Τετάρτη 17 Απριλίου συζητήσαμε για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις στην εκπομπή “Απευθείας” με την Μάριον Μιχελιδάκη και τον Κώστα Λασκαράτο στην ΕΡΤ. 

Συζητήσαμε για τις σκιές που υπάρχουν πάνω από το σύνολο του πολιτικού συστήματος και την ανάγκη που υπάρχει να θωρακίσουμε όλες τις διαδικασίες ειδικά όσες έχουν σχέση με τη χρηματοδότηση κομμάτων και πολιτικών. Όσο αφήνουμε κερκόπορτες ανοιχτές τόσο οι σκιές θα συνεχίσουν να υπάρχουν και θα χρησιμοποιούνται για βραχύβια πολιτικά παιχνίδια που στέλνουν τον κόσμο στην απέχθεια προς την πολιτική και στην αποχή από τις πολιτικές διαδικασίες.

Αναφέρθηκα επίσης και στην πολιτική δουλειά που επίμονα κάνουμε και δεν προορίζεται για τηλεοπτικές ατάκες και πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Σε μια κοινωνία που πάρα πολλά χρόνια δοκιμάζεται από μια πρωτοφανή οικονομική κρίση εμείς προσπαθούμε να βρούμε λύσεις και απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα. Στα προβλήματα που κρατάνε ξύπνιους τα βράδια τους Έλληνες πολίτες, στα στραβά που οδηγούν τους νέους να χτίσουν το μέλλον τους μακρυά από τη πατρίδα τους. Μπορεί όλα αυτά να μην είναι πολύ “επικοινωνιακά” είναι όμως η δουλειά μας και η υποχρέωση που έχουμε αναλάβει απέναντι στους Έλληνες πολίτες και σκοπεύουμε να την φέρουμε εις πέρας.

Ευχαριστώ πολύ όσους είδαν την εκπομπή στη τηλεόραση ή εδώ και όσες παρατηρήσεις, σχόλια και κριτική είναι καλοδεχούμενα.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Αν θέλετε να δείτε όλη την εκπομπή είναι διαθέσιμη εδώ.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ