Archive

Tag: Άρθρο

22 posts

Να φυτέψουμε λεφτόδεντρα

Να φυτέψουμε λεφτόδεντρα

(Άρθρο μου στο “Παρασκήνιο”)

Είναι πολλά τα χρόνια που έχουν κυριαρχήσει η λογική και οι πολιτικές «λιτότητας». Όποτε εμφανιζόταν μια κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα με αιτήματα η απάντηση ήταν η ίδια, «θα ήθελα να σας βοηθήσω αλλά δεν υπάρχουν χρήματα». Τόσα χρόνια μετά μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών. Οι ανισότητες έχουν φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα, οι νέοι δεν βλέπουν μέλλον και δρόμο εξέλιξης, οι μεγαλύτεροι τρέμουν μπροστά στη πιθανότητα ανεργίας που θα τους αφήσει για τα καλά εκτός αγοράς εργασίας, η αποταμίευση είναι όρος ξεχασμένος που συναντάται σε ιστορικά και όχι οικονομικά εγχειρίδια. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ζει εξαιρετικά πιο δύσκολα με μεγαλύτερη αγωνία για το μέλλον και χωρίς δίχτυ ασφαλείας για οποιαδήποτε αναποδιά. Πίσω από την προφανή και μόνιμη ανάγκη για χρηστή διαχείριση κρύφτηκε η πολιτική επιλογή να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Και ξαφνικά εμφανίστηκε στη ζωή μας ο κορονοϊός. Πόσα από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα άλλαξαν σε μια μέρα. Έγινε ξανά κοινός τόπος ότι η υγεία καθενός μας εξαρτάται άμεσα από την υγεία του συνόλου. Ότι η ευδαιμονία του καθενός μας περνάει από την ευδαιμονία του συνόλου.

Μέσα σε αυτό το κλίμα η Ε.Ε. βρήκε ξαφνικά χρήματα για να αντιστρέψει την οικονομική καταστροφή που έφερε η πανδημία. Θα μπορούσα να κάνω πολύ κριτική για το πακέτο, για τους τομείς που θα κατευθυνθούν τα κεφάλαια αυτά, για τους όρους που έβαλαν οι λίγοι θιασώτες της λιτότητας, για την αύξηση της αναλογίας των δανείων σε σχέση με τις υποχωρήσεις και άλλα.
Ανεξάρτητα όμως από το σημείο που έχουμε καταλήξει η πραγματικότητα είναι ότι την επόμενη περίοδο θα εισέλθουν στην πατρίδα μας χρήματα για ανάπτυξη. Εύλογα η συζήτηση πηγαίνει στο που θα πάνε αυτά τα χρήματα. Υπάρχουν πολλές διαθέσιμες επιλογές σε τεχνικό επίπεδο αλλά το κύριο ερώτημα είναι αν τα χρήματα αυτά θα πάνε απλά για να κλείσουν τρύπες ή αν θα χρησιμοποιηθούν για να χτίσουμε πιο στέρεες βάσεις για την ελληνική οικονομία.

Σε ένα γερασμένο δέντρο που χάνει τα φύλλα του θα αντικαταστήσουμε τα φύλλα ή θα φυτέψουμε δίπλα ένα νέο; Θα εξελιχθούμε σε μόνιμους ζητιάνους επιδομάτων ή θα βάλουμε τις προϋποθέσεις να παράγουμε τον πλούτο που μπορούμε ώστε να ζούμε εμείς και τα παιδιά μας όσο καλύτερα μπορούμε;

Τα πρώτο σημάδια από την κυβέρνηση δεν είναι δυστυχώς σε θετική κατεύθυνση. Για παράδειγμα η εξαγγελία για την στήριξη της ηλεκτροκίνησης αφορά επιδότηση κατανάλωσης, όχι παραγωγής ή καινοτομίας. Να στηρίξουν δηλαδή οι Έλληνες την παραγωγή και την καινοτομία άλλων κρατών. Και όταν τελειώσουν τα χρήματα πώς θα αγοράσουμε την επόμενη γενία ηλεκτροκίνητων οχημάτων; Η κυβέρνηση έχει ακόμα χρόνο να αλλάξει ρότα αλλά για να το κάνει αυτό χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας. Ας το κάνει πριν περάσει ακόμα μια χαμένη ευκαιρία από μπροστά μας.

Ήρθε η ώρα να φυτέψουμε τα δικά μας λεφτόδεντρα, όχι να ποτίζουμε τα λεφτόδεντρα των άλλων.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Ευρωομόλογο: κλειδί για μια βιώσιμη οικονομία

Ευρωομόλογο: κλειδί για μια βιώσιμη οικονομία

(Άρθρο μου στο insider.gr)

Μείναμε σπίτι και σώσαμε ζωές. Κερδίσαμε το δικαίωμα να σκεφθούμε το «μετά». Αυτό αφορά, πριν απ’ όλα ίσως, την οικονομία και την κρίση που την μαστίζει. Η οικονομία των χωρών της Ευρώπης, έχοντας βρεθεί στο επίκεντρο της πανδημίας έχει δεχτεί ισχυρό πλήγμα. Και, κάπως έτσι, βρισκόμαστε σε γνώριμο σταυροδρόμι: θα τιμήσουμε τις αρχές της συνεννόησης, συνεργασίας και ενότητας που γέννησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα κυλήσουμε πίσω στις εποχές των συγκρούσεων;

Εδώ και δέκα χρόνια οι οικονομίες της ευρωζώνης βρέθηκαν απέναντι σε μια κρίση χρέους την οποία δε απέτρεψε ούτε η «λιτότητα», ούτε η «λογιστική». Ενώ, την ίδια στιγμή, η άτεγκτη επιβολή τους είχε ως αποτέλεσμα η ευρωζώνη να χάσει έδαφος στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Αυτός ο, δήθεν ακαταμάχητος ρεαλισμός των αριθμών, είχε αρνητικά αποτελέσματα και σε άλλα πεδία: πολλαπλασίασε το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ένωσης και αποδυνάμωσε την, ήδη λειψή, «αλληλεγγύη». Ο δρόμος αυτός έχει αποδειχθεί ολισθηρός, έχει κλονίσει τα θεμέλια της ευρωπαϊκής ενοποίησης και έχει βάλει σε επισφάλεια το μέλλον της.

Είναι η κατάλληλη στιγμή να δούμε τα πράγματα από μια άλλη σκοπιά. Πρώτο βήμα η τιθάσευση ενός δημόσιου χρέους που μεγαλώνει ξανά, με έκδοση Ευρωομολόγου. Το οποίο θα σταθεροποιούσε την οικονομία της ευρωζώνης και θα άνοιγε παράθυρο σε κεφάλαια για νέες επενδύσεις, θέσεις εργασίας, τελικά, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη! Με την αξιοποίηση ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων όχι μόνο κάθε μέλους ξεχωριστά, αλλά και της ένωσης σαν σύνολό. Μια απόφαση που θα σηματοδοτούσε αποφασιστικότητα και εμπιστοσύνη στο κοινό μας μέλλον. Μια απάντηση στον φόβο και την αβεβαιότητα που «κλείνει» άλλες χώρες στα του οίκου τους. Μια πορεία ανάκτησης κεντρικού ρόλου στην νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην μετά-κορονοϊό περίοδο.

Τα κεφάλαια που απελευθερώνει το ευρωομόλογο είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη του όψη είναι η τοποθέτηση των κεφαλαίων αυτών. Που επενδύονται, από ποιους φορείς και πως κατανέμονται οι αποδόσεις τους. Η εμπειρία αντιμετώπισης της χρηματοπιστωτικής κρίσης, με προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης, είναι πολύτιμη. Θα ήταν αδιανόητο τα ευρωομόλογα να είναι ρευστότητα για την συντήρηση ενός συστήματος με δομικές ατέλειες. Δεν ψάχνουμε να ρίξουμε πάλι οινόπνευμα στη φωτιά ελπίζοντας ότι έτσι θα σβήσει. Θέλουμε να ξαναβάλουμε μπροστά μια μηχανή με ζημιά και ψάχνουμε για εργαλεία επιδιόρθωσης.

Το καλό είναι ότι οι περισσότεροι έχουν συνειδητοποιήσει ότι σε μια τέτοια διαδικασία, ο ρόλος των δημόσιων επενδύσεων είναι καθοριστικός. Επενδύσεις με παραγωγικό περιεχόμενο ώστε η ανάπτυξη να είναι διατηρήσιμη, να αντιμετωπίζει την κλιματική αλλαγή, να δίνει πρόσβαση στην πληροφορία σε όλους, να βάζει τις βάσεις για την προσαρμογή μας στα δεδομένα της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Με τα οφέλη να κατανέμονται δίκαια, ώστε να μπει ένα τέλος στις πρωτοφανείς ανισότητες. Η πορεία αυτή πρέπει φυσικά να είναι απαλλαγμένη από πελατειακές σχέσεις που στέλνουν τελικά δημόσιο χρήμα σε τσέπες επιτήδειων ή ημετέρων.

Έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε επιλογές που θα προσδιορίσουν τις συνθήκες της ζωής μας για τα επόμενα, πολλά, χρόνια. Επιλογές με το βλέμμα στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αφήσουμε την ευκαιρία αυτή να πάει χαμένη!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Το αύριο της πανδημίας

Το αύριο της πανδημίας

(Άρθρο μου στα “ΝΕΑ”)

Κρίση υγειονομική πριν απ’ όλα, με ανυπολόγιστες όμως, μέχρι στιγμής, επιπτώσεις οικονομικές, κοινωνικές και δημοκρατικές. Όπως σε κάθε «τέλεια κρίση», ο χρόνος διαστέλλεται και ο χώρος συστέλλεται: σε χρόνο μηδέν, ο ιός που εμφανίστηκε στην Γιουχάν έγινε πανδημία που απειλεί τις ζωές των ανθρώπων στο Μιλάνο, την Νέα Υόρκη, την Χαράρε. Πρώτη αντίδραση το κλείσιμο στα σπίτια, να διαφυλάξουμε την υγεία, την δική μας και των πιο κοντινών μας ανθρώπων, αλλά και με αγωνία για το αύριο. Οι εκτιμήσεις μας για τα μελλούμενα ποικίλλουν, διαισθανόμαστε όμως, ότι η επόμενη μέρα θα είναι διαφορετική από την προηγούμενη. Με το ερώτημα αν αυτή η νέα πραγματικότητα θα είναι καλύτερη από αυτή που είχαμε πριν κλειστούμε μέσα ή όχι.

Η αλήθεια είναι ότι, ενώ, πράγματι, ο κορονοϊός είναι το πρόβλημα το οποίο μας έχει επηρεάσει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, δεν είναι το μόνο. Την επομένη ημέρα θα συνεχίσουν να μας απειλούν η κλιματική αλλαγή, τα πυρηνικά όπλα και οι, όλο και μεγαλύτερες, ανισότητες. Είναι επιτακτική ανάγκη το αύριο της πανδημίας να μας βρει με απαντήσεις. Το αύριο της «τέλειας κρίσης» δίνει την ευκαιρία μιας νέας «κανονικότητας».

Το αύριο που θέλουμε πρέπει να διαθέτει πολιτική θωράκιση. Η επιθυμητή επόμενη ημέρα δεν μπορεί να είναι τόσο άνιση ώστε να επιτρέπει την κεφαλαιοποίηση της λαϊκής δυσαρέσκειας από τυχοδιώκτες. Φεύγοντας από την ζωή μας ο ιός πρέπει να πάρει μαζί του και όσους, σε πείσμα των επιστημονικών δεδομένων, καλλιέργησαν μια πλαστή εικόνα «αλλότριου προβλήματος» και δοκίμασαν την διαχείρισή του κλείνοντας σύνορα, κατασκευάζοντας εχθρούς, στερώντας μέχρι υγειονομικό υλικό από συνανθρώπους με μεγαλύτερη ανάγκη. Η πανδημία όμως, όπως και κάθε οικουμενικό πρόβλημα δεν γνωρίζει σύνορα, εικονικούς εχθρούς και προνομιούχους. Η κρίση δεν επιδέχεται διαχείριση. Επιβάλλει την αναμέτρηση μαζί της, μέχρι το τελικό ξεπέρασμά της.

Λήξη της κατάστασης συναγερμού, σημαίνει λήξη όχι μόνο της υγειονομικής, αλλά και της κοινωνικής νοσηρότητας. Καλές υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης όχι μόνο για όσους μπορούν να τις αγοράσουν πληρώσουν και «δίχτυ στήριξης» για όσους δεν αδυνατούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια είναι απολύτως απαραίτητα την επαύριο της πανδημίας.

Και βέβαια, θα έχουμε αφήσει την κρίση οριστικά πίσω μας, μόνον εάν καταργηθούν οι εκπτώσεις στις δημοκρατικές μας αξίες. Εάν στοιχεία όπως η ισονομία, η ισοπολιτεία και η ισηγορία εξακολουθήσουν να φαλκιδεύονται, αργά ή γρήγορα, η επόμενη «κατάσταση πολιορκίας» θα χτυπήσει την πόρτα μας. Οι κανόνες δικαίου θα δώσουν, για μια ακόμα φορά, τη θέση τους στο «δίκαιο του ισχυρότερου».
Ασφαλώς έκτακτες περιστάσεις επέβαλλαν έκτακτα μέτρα. Όποτε με το καλό η δοκιμασία που ζούμε φτάσει στο τέλος της, καλό θα είναι η νέα «κανονικότητά» μας να εμπεριέχει και τις ρήτρες αποφυγής εμφάνισης της επόμενης κρίσης. Και εδώ βρίσκεται η διαχωριστική μας γραμμή με όσους βολεύονται με «μια από τα ίδια» ή συμβιβάζονται με την ανοχή απέναντι σ΄ αυτά «τα ίδια».

Αυτός ο δρόμος μοιάζει ίσως πιο απαιτητικός, στην πραγματικότητα όμως είναι ο μόνος που ενσωματώνει τις προϋποθέσεις που επισήμανα εξ αρχής. Καλούμαστε απλώς να επιλέξουμε το μέλλον που θέλουμε. Και αυτό το δικαίωμά μας δεν πρέπει να το εκχωρήσουμε σε κανέναν άλλο. Αλλιώς θα έχουμε αποδεχτεί να μείνουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας για πάντα!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ

Το “Κίνημα Αλλαγής” ζητά θετική ψήφο και όχι διαμαρτυρίας

Το “Κίνημα Αλλαγής” ζητά θετική ψήφο και όχι διαμαρτυρίας

Τον ερχόμενο Μάρτιο θα γίνει η συνδιάσκεψη του ΚΙΝΑΛ. Ποια θα είναι πολιτική και ιδεολογική κατεύθυνση, το στίγμα που θέλετε που θέλετε να δώστε ως κόμμα;

Η συνδιάσκεψη μας έρχεται σε μια, μακρά είναι αλήθεια, δύσκολη περίοδο για τα σοσιαλιστικά κόμματα στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Και αυτό ενώ η πίεση στο μεγαλύτερο μέρος των κοινωνιών είναι πιο έντονη από ποτέ, οι ανισότητες είναι στα ύψη, οι εργασιακές κατακτήσεις είναι στο στόχαστρο νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, η δημόσια παιδεία και υγεία βρίσκονται σε κακή κατάσταση και ο πλανήτης μας κινδυνεύει από τις μικρόνοες καιροσκοπικές πολιτικές συντηρητικών δεξιών κυβερνήσεων. Η δική μας δουλειά στην συνδιάσκεψη του Μαρτίου είναι να δώσουμε απαντήσεις σε αυτά τα προβλήματα να φτιάξουμε την σύγχρονη προοδευτική ατζέντα που θα δώσει διέξοδο από τις σημερινές δυσκολίες με ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, πάντα στο πλευρό των πολλών, πάντα έχοντας στο μυαλό μας ότι οφείλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας έναν καλύτερο πλανήτη από αυτόν που παραλάβαμε από τους γονείς μας.

Σας κατηγορούν ότι σε πολλά νομοσχέδια ψηφίζεται υπέρ των κυβερνητικών προτάσεων. Και μπορεί να συνεχίζετε το διμέτωπο αγώνα, αλλά στην πράξη γίνετε ουρά της Νέας Δημοκρατίας. Τι απαντάτε;

Η ερώτηση σας είναι μια εξαιρετική αφορμή να πούμε ακόμα μια φορά ότι δεν ετεροκαθορίζουμε την πολιτική μας. Ότι πιστεύουμε ότι θα βελτιώσει την ζωή των συμπολιτών μας θα το στηρίζουμε, μακριά από εμάς πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες των Ελλήνων. Πάντως στη παρούσα κοινοβουλευτική περίοδο έχουμε στηρίξει πολύ λίγες νομοθετικές πρωτοβουλίες, γιατί δυστυχώς η κυβέρνηση κόπτεται να εξυπηρετήσει τους λίγους ισχυρούς. Κάπως έτσι βλέπουμε να υποχωρούν εργασιακές κατακτήσεις ετών, εργαζόμενοι να απολύονται από κερδοφόρες επιχειρήσεις προς όφελος των ξένων μετόχων τους, συλλογικές συμβάσεις εργασίας να μην γίνονται αναγκαστικά εκτελεστές και άλλες κινήσεις απορρύθμισης της αγοράς.

Στις δημοσκοπήσεις, πάντως, δεν ξεπερνάτε τα εκλογικά ποσοστά. Γιατί συμβαίνει αυτό και πως θα πιάσετε το διψήφιο ποσοστό που είναι ο στόχος σας;

Οι δημοσκοπήσεις είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο αλλά δεν είναι αυτοσκοπός της πολιτικής μας δράσης. Ειδικά σε μία περίοδο όπως η παρούσα πολύ κοντά στις εθνικές εκλογές είναι λογικά τα αποτελέσματα που βλέπουμε στις τελευταίες έρευνες. Πέρα από την αντιπολίτευση που είναι ο θεσμικός μας ρόλος, πρέπει να παρουσιάσουμε και την εναλλακτική μας πολιτική πρόταση. Αυτή είναι η δουλειά που έχει ξεκινήσει να γίνεται ήδη στους τομείς πολιτικής του Κινήματος Αλλαγής, ένα κομμάτι ιδεολογικό θα παρουσιαστεί στην συνδιάσκεψη του Μαρτίου αλλά η δουλειά δεν τελειώνει εκεί, θα συνεχίσει και μετά με τις εξειδικεύσεις στα επί μέρους θέματα. Εμείς δεν θα ζητήσουμε ψήφο διαμαρτυρίας από τον ελληνικό λαό αλλά θετική ψήφο και αυτό θέλει δουλειά και χρόνο.

Εκλογικός νόμος; Τελικά τι συμβαίνει. Γιατί είστε εναντίον;

Η κυβέρνηση για μικροπολιτικούς λόγους προσπαθεί να φέρει από τη πίσω πόρτα πάλι το παρωχημένο bonus των πενήντα εδρών. Ο εκλογικός νόμος που έφερε στη Βουλή αντιπροσωπεύει μια άλλη πολιτική πραγματικότητα του παρελθόντος, δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες και δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα αλλοίωσης της λαϊκής κρίσης. Επιπλέον η κυβέρνηση έφερε αυτόν τον νόμο στην Βουλή χωρίς καμία διάθεση συναίνεσης, χωρίς καμία διάθεση ουσιαστικού διαλόγου. Η κυβέρνηση δεν μας άφησε καμία άλλη επιλογή από το να καταψηφίσουμε τον εκλογικό νόμο.

Παιδεία, εκπαίδευσης, κακός χαμός. Πως γίνεται από τη μία να λέτε ότι η Κεραμέως φέρνει πράγματα πίσω από την μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου και μετά να καταψηφίζετε;

Να κάνουμε λίγο σαφές τι έφερε η κα. Κεραμέως στην Βουλή. Έφερε ένα νομοσχέδιο που περιορίζει την παροχή ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση. Για να γίνει πιο κατανοητό με ένα παράδειγμα. Αν ένας νέος γράψει κάτω από τη βάση δεν έχει τη δυνατότητα να φοιτήσει στο δωρεάν δημόσιο πανεπιστήμιο. Αν έχει την εισοδηματική δυνατότητα να πληρώσει κάποιο ιδιωτικό κέντρο θα αποκτήσει πτυχίο με τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα σαν να είχε φοιτήσει στο δημόσιο πανεπιστήμιο, αν όχι δεν θα έχει αυτή τη δυνατότητα. Αν αυτή δεν είναι ρύθμιση που εξυπηρετεί τους λίγους δεν ξέρω τι είναι. Είναι μια ρύθμιση που διαχωρίζει τα παιδιά μας ανάλογα με το οικονομικό επίπεδο της οικογένειας που έτυχε να γεννηθούν και προφανώς μας βρίσκει εντελώς αντίθετους.

Θέλω να μιλήσουμε και λίγο προσωπικά. Είστε νέο πρόσωπο στην πολιτική, καινούργιος αναπληρωτής γραμματέας επικοινωνίας, αλλά είστε και γιος του Παντελή Οικονόμου, ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, βουλευτή και πρώην Υπουργού. Ο δρόμος είναι στρωμένος για σας, ή είναι πιο δύσκολο έτσι;

Η γρήγορη απάντηση είναι ότι ο δρόμος έχει διαφορές, θετικές και αρνητικές. Θετικές γιατί μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον πολύ κοντά στη πολιτική άρα έχω εμπειρίες και εικόνες που θα χρειαζόμουν πολύ χρόνο να αποκτήσω αλλιώς. Από την άλλη είναι πιο ψηλά ο πήχης πολλές φορές για μένα λόγω της σύγκρισης με τον πατέρα μου. Η πραγματικότητα είναι ότι στην πολιτική ο τελικός κριτής είναι η κοινωνία που απευθύνεσαι και αυτή κρίνει τον καθένα από εμάς που ασχολούμαστε με τα κοινά και κρίνει σε σχέση με τη δυνατότητα μας να κάνουμε τη ζωή του καλύτερη.

Για να κερδίσουμε σε αυτό το γύρο!

Για να κερδίσουμε σε αυτό το γύρο!

Άρθρο μου στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”, την Tρίτη 3/12/19

Κλείσαμε μια δεκαετία από την αρχή της κατάρρευσης, αλλά «φως στην άκρη του τούνελ» δεν φάνηκε ακόμα. Οι άνθρωποι της δημιουργίας, της εργασίας, της παραγωγής, οι δυνάμεις που μπορούν «να βρούνε την άκρη» για όλους μας, αυτοί που «πλήρωσαν το μάρμαρο» εξακολουθούν να το πληρώνουν. Συμπατριώτες που μετανάστευσαν, από πάνω ακούνε και επικλήσεις επιστροφής, αν όχι και επικρίσεις για την αναγκαστική επιλογή τους. Άλλοι που το παλεύουν εδώ, δεν έχουν να καταβάλουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Δυσκολεύονται ή και αδυνατούν να πληρώσουν την εφορία. Μένουν άνεργοι για καιρό ή βρίσκουν ευκαιριακές δουλειές, συχνά με εξευτελιστικές συνθήκες και αμοιβές. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις καλούνται να ανταγωνιστούν χωρίς δυνατότητες τραπεζικού δανεισμού, με υψηλό κόστος (σε χρήμα και χρόνο) συναλλαγών με το κράτος και χαμηλή ποιότητα των υπηρεσιών που δικαιούνται.

Και ενώ οι δυσκολίες μας είναι εδώ για χρόνια, εξακολουθούμε να παρενοχλούμαστε όλο και πιο φορτικά, από αυτούς που τις προκάλεσαν και, προφανώς, αδυνατούν να τις αντιμετωπίσουν. Είναι αυτοί που οδήγησαν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, έσκισαν τα μνημόνια με τα Ζάππεια ή με «ένα νόμο με ένα άρθρο», έκλεισαν τις τράπεζες δυο τρεις φορές, υποθήκευσαν την δημόσια περιουσία και αποδέχτηκαν το καθεστώς προστασίας/επιτροπείας που μας φόρτωσαν με τις αστοχίες τους. Και, μετά από όλα αυτά, επιμένουν ακόμα να μας σώσουν: θορυβούν στα κανάλια καταγγέλλοντας ο ένας τον άλλο, μετακομίζουν από κόμμα σε κόμμα για μια έδρα ή ένα χαρτοφυλάκιο, βολεύουν με το αζημίωτο τους δικούς τους σε διοικήσεις και συμβούλια και, ανερυθρίαστα, σκοπεύουν να ζητήσουν ξανά την ψήφο μας στις επόμενες εκλογές. Για να συνεχίσουν την παραμονή τους στα πράγματα ώστε να εξυπηρετηθούν τα δικά τους μικρά και όχι το μεγάλο δικό μας, το δημόσιο συμφέρον.

Και είμαστε αυτές ακριβώς οι δυνάμεις, εμείς οι ίδιοι, οι πολλοί και πραγματικοί χαμένοι της περιόδου που περνάμε… η μόνη πραγματική ελπίδα να γυρίσουμε σελίδα. Είμαστε εμείς που δεν ανεχόμαστε μεταξύ μας διαιρέσεις για να έχουν ρόλο οι διαιρέτες μας. Που αρνούμαστε να βλέπουμε να χαμηλώνει ο πήχης όλο και περισσότερο μπας και περάσει κάποιος από αυτούς από πάνω του. Που έχουμε μείνει εδώ και πολλά χρόνια χωρίς επιλογές εκπροσώπησης και υποχρεωνόμαστε σε καταναγκασμούς ή αποχή. Και που είναι η ώρα να τις αποκτήσουμε ξανά.

Και είμαστε, χωρίς αμφιβολία, οι περισσότεροι! Εμείς που δεν ψάχνουμε για χάρες, δεν ψάχνουμε να βολευτούμε, δεν ψάχνουμε για πάτρωνες. Είμαστε εμείς που ψάχνουμε για ίσες ευκαιρίες. Για να κερδίσουμε όμως στο επόμενο γύρο πρέπει να ξαναβρούμε το φώς στη πολιτική, τη συλλογική δράση, τη δημοκρατική παράταξη. Με ξεκάθαρες κοινωνικές συμμαχίες αλλά εξίσου ξεκάθαρα με ποιες νοοτροπίες και πρακτικές θα είμαστε απέναντι.

Εμείς λοιπόν, η μεγάλη πλειοψηφία έχουμε την ευκαιρία να αφήσουμε πίσω τα κακώς κείμενα να μας κρατάνε πίσω και δεν θα την αφήσουμε να πάει χαμένη!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ :https://dimoikonomou.gr/

Περιγραφή του μέλλοντος

Περιγραφή του μέλλοντος

Άρθρο μου στα “Νέα”

Και, εκεί που (οι περισσότεροι από μας) ξεκούραστοι και με καθαρό μυαλό ετοιμαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του φθινοπώρου,  έρχεται και να μας χτυπήσει την πόρτα της μνήμης η 3η του Σεπτέμβρη, η επέτειος ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ. Συνήθως, μέσα από διηγήσεις και μαρτυρίες, λιγότερο ή περισσότερο αντικειμενικές, νοσταλγικές αναμνήσεις για πολλούς, πειρασμός για απομίμηση για άλλους, περίοδος για εξορκισμό για λίγους. Βέβαια η ιστορία είτε επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, είτε ενεργοποιεί δημιουργικότητα, ποτέ δεν γυρίζει πίσω τον χρόνο, έχουμε άλλωστε πολύ δουλειά μπροστά μας. Και με τις δυο αυτές εκδοχές αντιμετώπισης της όμως οριοθετεί το μέλλον.

Και εάν υιοθετήσουμε την θετική της προσέγγιση, η 3η του Σεπτέμβρη μας καλεί να απαντήσουμε στο ερώτημα «Πόσο επίκαιρο είναι το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία – λαϊκή κυριαρχία – κοινωνική απελευθέρωση;». Είναι ζήτημα η απελευθέρωση μας από τα δεσμά της δημοσιονομικής επιτροπείας ή όχι; Η αποδέσμευση της δημόσιας περιουσίας από την υποθήκη των 99 χρόνων; Η ασφαλής εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου;

Είναι επίκαιρο το αίτημα για γνήσια αντιπροσώπευση μας, μακριά από διαπλεκόμενους και μη καμποτίνους και καριερίστες; Η διαφάνεια, ο έλεγχος, η λογοδοσία προσώπων που ενεργοποιούν θεσμούς που η έλλειψή τους έχει ως αποτέλεσμα όλο και μικρότερη συμμετοχή στα δημόσια πράγματα, ακόμα και στις εθνικές εκλογές;

Και πόσο μακριά μπορεί να πάει μια κοινωνία με υπερκέρδη από ολιγοπώλια, κοινωνικοποιημένες ζημιές, περιορισμένη απασχόληση, αισχροκέρδεια και προκλητική υπερκατανάλωση; Για πόσο ακόμα θα καλούνται οι εργαζόμενοι να υπομένουν την μερική απασχόληση υπό την απειλή της απόλυσης και της φτώχειας, οι γονείς τις δυο τρεις δουλειές του ποδαριού για να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους εκπαίδευση και ιατρικές φροντίδες στα παιδιά τους, μιας και τα δημόσια συστήματα μαραζώνουν;

Τέλος, με ποια λογική καλούνται οι πιο νέοι να μην μπορούν να σπουδάσουν αυτό που θέλουν, να υπομένουν διακρίσεις, να μην βρίσκουν δουλειά στον τόπο τους και, εάν βρουν, να υποχρεώνονται σε όλο και υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές σε ένα σύστημα που δεν τους εγγυάται ανθρώπινες συντάξεις και καλύψεις περίθαλψης;

Και είναι κυρίως, αυτού, οι νεότεροι που καλούνται να επωμιστούν το μεγαλύτερο κόστος από την κλιματική αλλαγή που υπονομεύει το μέλλον του πλανήτη και το δικό τους.

Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη μπορεί να είναι όχι απλώς μια αναλαμπή μνήμης. Υπάρχει υπερεπαρκής «πολιτική ύλη» για να την αναγορεύσει σε περιγραφή ενός μέλλοντος πολύ λαμπρότερου από την δύσκολη πραγματικότητα που βιώνουμε. Αρκεί να μην φοβηθούμε να το επιλέξουμε!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Μην πυροβολείτε τους «καλοχειμωνάκηδες»

Μην πυροβολείτε τους «καλοχειμωνάκηδες»

Άρθρο μου στα “Νέα”

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες τα νεύρα μας δοκιμάζονται στο άκουσμα της ευχής «καλό χειμώνα». Λογικό: έχει ακόμα ζέστη, βρισκόμαστε συνήθως σε μια από τις αμέτρητες πανέμορφες γωνιές της πατρίδας μας, μακριά από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και στο περιβάλλον αυτό η ευχή ακούγεται περίπου σαν απειλή. Μόνο που οι «καλοχειμωνάκηδες» έχουν δίκιο! Πολύ σύντομα, θα έχουμε επανέλθει για τα καλά στα ίδια με τις περισσότερες δυσκολίες και τις λιγότερες χαρούμενες, δημιουργικές της στιγμές.

Θυμήθηκα αυτήν την ενιαύσια αντίθεση του τελευταίου δεκαήμερου του Αύγουστου, ζώντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα αισιοδοξίας στην δημόσια σφαίρα, στα πολιτικά μας πράγματα. Την ελπίδα από την αντικατάσταση «μιας κακής κυβέρνησης» από μια άλλη «με όρεξη να δουλέψει». Αυτό το καλό κλίμα είναι απαραίτητο στοιχείο για να στρώσουμε τον δρόμο μπροστά. Δεν έχω την παραμικρή διάθεση (ίσως καν το δικαίωμα) να πω εγώ το «καλό χειμώνα» σε συμπατριώτες που ψάχνουν, συχνά απεγνωσμένα, να πιαστούν από κάπου. Έχω όμως την υποχρέωση να σημειώσω ότι η αισιοδοξία θα σκορπίσει με την πρώτη πολιτική κακοκαιρία, αν αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει προετοιμασία για την αντιμετώπισή της. Όπως ακριβώς συνέβη πριν λίγα χρόνια με τους αμέσως προηγούμενους να αναλαμβάνουν σε ατμόσφαιρα ελπίδας, ίσως και ανάτασης, και να παραδίδουν πριν ενάμιση μήνα περίπου, με αποδεδειγμένη την αδυναμία τους να αναστρέψουν την κατάσταση που είχαν παραλάβει. Και να χρωστάνε ακόμα την ομολογία της αποτυχίας τους, πολύ περισσότερο την αιτιολόγησή της!

Όπως κάθε φορά λοιπόν, και για αυτή την κυβέρνηση το επικοινωνιακό καλοκαίρι σύντομα θα δώσει την θέση του στον χειμώνα της πραγματικότητας, στις δύσκολες συνθήκες της καθημερινής μας ζωής. Οι οποίες ασφαλώς ζητούν ουσιαστικές βελτιώσεις, εδώ και τώρα. Αλλαγές ουσίας, με αισθητές τις επιπτώσεις τους παντού και σε όλους. Μετρήσιμες σε απόλυτες τιμές και όχι σε σύγκριση με τους προηγούμενους. Με τα ίδια ακριβώς μέτρα και σταθμά να μετρούν και την αντιπολίτευση, αξιωματική και άλλη. Κοντολογίς, καμία ελπίδα δεν ακουμπάει πια σε βαθμολογημένους κάτω από την βάση με το σκεπτικό ότι «οι άλλοι τα πήγαν χειρότερα». Είναι η ώρα της εύρεσης των προακτέων. Τίποτα λιγότερο δεν μπορεί να μακροημερεύσει, πολύ περισσότερο να ευδοκιμήσει. Το μόνο πραγματικό αίτημα τελικά είναι να περάσουμε, επί τέλους, πάνω από τον πήχη!

Αυτή είναι πιθανόν και η τελευταία ευκαιρία για ένα κομματικό σύστημα με βεβαρημένο παρελθόν. Ας είναι λοιπόν ειλικρινείς οι ευχές όλων μας, να πάνε καλά τα πράγματα. Και για να πραγματοποιηθεί αυτή η θετική εξέλιξη, αντί να πυροβολούμε τους «καλοχειμωνάκηδες», ας πασχίσουμε όλοι, από την θέση που μας εμπιστεύθηκε ο ελληνικός λαός με την ψήφο του, ώστε ο χειμώνας μπροστά μας να μην αποδειχθεί μια ακόμα χαμένη εποχή μέχρι κάποιο επόμενο, ακόμα πιο βραχύβιο «επικοινωνιακό» καλοκαίρι.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Η συμμετοχή πρώτο δημοκρατικό ζήτημα

Η συμμετοχή πρώτο δημοκρατικό ζήτημα

(Άρθρο μου στην “Εφημερίδα των Συντακτών”)

Ασφαλώς ο κομματικός ανταγωνισμός και η διεκδίκηση της λαϊκής ψήφου είναι εκ των ουκ άνευ στοιχείο της δημοκρατικής διαδικασίας. Εφ’ όσον έχει και παραγωγικό περιεχόμενο τόσο το καλύτερο. Είναι όμως, εξ ίσου, απαραίτητη και η αντιμετώπιση των παρενεργειών τους, ιδίως όποτε αυτές «αυξάνονται και πληθύνονται». Πρώτη από αυτές… η αποχή!

Πράγματι, στις προ μηνός «πολυεκλογές» η αποχή «άγγιξε ταβάνι». Δεν τροφοδοτήθηκε από εχθρούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, μιας και αυτοί οι τελευταίοι συμμετείχαν και μάλιστα ενεργητικά. Είχαν και έχουν, βλέπετε, υπό διαμόρφωση την ανακατανομή της επιρροής τους σε κομματικές εκφράσεις, παλιές και νέες. Η αποχή, δυστυχώς, τροφοδοτήθηκε από δημοκρατικούς πολίτες σε απόγνωση. Και ήρθε να επιβεβαιώσει το γενικευμένο κλίμα απάθειας, αν όχι εγκατάλειψης που διατρέχει τον δημόσιο χώρο μας. Η αποχή προήλθε, κατά κύριο λόγο, από συμπατριώτες που δεν βρίσκουν που να ακουμπήσουν τις ελπίδες τους.

Τα αίτια της απογοήτευσης πολλά, ομολογημένα και ανεπίδεκτα θεραπείας με ληγμένα προεκλογικά φάρμακα. Ξέρουμε όλοι ότι βασικές σταθερές της καθημερινής μας  ζωής, για δεκαετίες ολόκληρες, ανατράπηκαν. Ότι ο καταλογισμός των ευθυνών για αυτή την αποσταθεροποίηση εκφυλίστηκε εξ αρχής σε κυνήγι μαγισσών και στυγνή ψηφοθηρία. Με συνέπεια μεγαλοστομίες, ανακολουθίες και διαψεύσεις προσδοκιών ή, αν προτιμάτε, «αυταπάτες, απάτες και κωλοτούμπες». Όλοι με όλους, έτσι χωρίς πρόγραμμα. Με μοιραία κατάληξη, όλοι εναντίον όλων. Πάλι χωρίς πρόγραμμα. Αλλά και χωρίς πολιτικό σώμα πια, δηλαδή ψηφοφόρους.

Στον προεκλογικό αγώνα (και είμαστε ακόμα στην αρχή) η δημοκρατική πλειοψηφία που, τρομαγμένη από την παρακμή, απέχει, κάνει αισθητή και την παρουσία και την απουσία της. Το ερώτημα είναι: μπορούμε να συναισθανθούμε την ευθύνη μας απέναντί της ή επειδή δεν πυκνώνει τις τάξεις των οπαδών μας θα συνεχίσουμε να της γυρίζουμε την πλάτη;

Προσωπικά, επειδή ακριβώς σέβομαι τους εντολοδότες όλων μας,  προτιμώ να τους παρουσιάζω τις σκέψεις μου για την βελτίωση των συνθηκών της ζωής μας, παρά να καταγγέλλω τους «άλλους». Η επιλογή αυτή μπορεί να μην γεμίζει παραπολιτικές στήλες, αλλά σηματοδοτεί επιστροφή στην Πολιτική. Μπορεί να «χαλάει τη σούπα» σε τηλεοπτικά πάνελ, αλλά δίνει διαβατήριο επιστροφής.

Βεβαίως, είμαι αποφασισμένος να μην αφήνω αναπάντητες προκλήσεις, ιδίως τις φτηνότερες από αυτές, που δυστυχώς δεν είναι λίγες. Και, την ίδια στιγμή, να προσπαθώ να μετασχηματίσω το άχαρο αυτό καθήκον μου σε κίνητρο συμμετοχής όσων απέχουν. Για να ελπίσουμε ξανά, πρέπει να καταλογίσουμε προηγουμένως. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και, φυσικά, ξεκινώντας με τα πιο πρόσφατα αρνητικά και πηγαίνοντας προς τα πίσω. Πάντα όμως με τη σκέψη μπροστά.

Πιστεύω ακράδαντα ότι αξίζει να καταβάλλουμε το τίμημα της αποκατάστασης που όλοι επιθυμούμε. Χωρίς αυτήν, ανόρθωση δεν μπορεί να υπάρξει. Ψηφίζουμε λοιπόν χωρίς δισταγμό. Είναι πολύ καλύτερο από το να απαλλάσσουμε από τις ευθύνες τους όσους μας απογοήτευσαν ή, ακόμα χειρότερα, ανοίγοντας τον δρόμο στους επόμενους που θα μας απογοητεύσουν. Λέγεται συχνά ότι «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία». Μόνο που σήμερα ζούμε ακριβώς την στιγμή που την ελπίδα αυτή από ανέλπιστη καλούμαστε να την κάνουμε πραγματική. Επιλέγουμε λοιπόν μετά λόγου γνώσεως την εφικτή αναγέννηση παρά την ανέφικτη νεκρανάσταση.

Μια τελευταία σκέψη στην μάχη υπέρ της λαϊκής συμμετοχής. Η κριτική για τον σταυρό προτίμησης είναι γνωστή και βάσιμη, ιδίως σε μεγάλες πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Αλλά, όπως έχουν έρθει τα πράγματα, είναι στο χέρι μας να τον μετατρέψουμε σε εργαλείο προσωποποίησης ευθυνών και καταλογισμού τους, όσο και προώθησης νέων, θετικών επιλογών. Πρόσθετος μπελάς ίσως; Αλλά, όπως γνωρίζουμε, τα (δημοκρατικά) καλά κόποις κτώνται!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Ο δύσκολος δρόμος προς την νίκη…

Ο δύσκολος δρόμος προς την νίκη…

(Άρθρο μου στο “Πρώτο Θέμα”)

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών πυροδότησε, όπως ήταν φυσικό, ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις. Πάμε λοιπόν σε εθνικές εκλογές για τις 7 Ιουλίου, και, πριν ξεκινήσει αυτή η προεκλογική περίοδος, είναι απαραίτητο να ζυγίσουμε την έκβαση της προηγούμενης.

Είναι πια παγιωμένη η αυξητική τάση της αποχής όχι απλώς από τις εκλογικές, αλλά από τις ευρύτερες πολιτικές διαδικασίες. Ο ελληνικός λαός, δείχνει όλο και πιο απρόθυμος να ακουμπήσει τις ελπίδες του στα κόμματά μας. Το πρώτο βήμα λοιπόν στον δύσκολο δρόμο που οδηγεί προς την νίκη είναι η αναμέτρηση με το μεγάλο αυτό δημοκρατικό πρόβλημα. Καλούμαστε να πείσουμε τον κάθε πολίτη, χωρίς την παραμικρή εξαίρεση, ότι η συμμετοχή του είναι απαραίτητη, ακόμα και αν ιδίως οι διαθέσιμες επιλογές του δεν ενθουσιάζουν.

Να συζητήσουμε μαζί του τι σκοπεύουμε να κάνουμε την εντολή που θα μας δώσει, όποια και αν είναι αυτή. Πως θα σταθούμε δίπλα του, ποιές βασικές του ανάγκες θα πασχίσουμε να ικανοποιήσουμε και με ποιο τρόπο. Πως θα προασπίσουμε το εθνικό και δημόσιο συμφέρον, προτάσσοντας το απέναντι σε κομματικά ή και ατομικά συμφέροντα. Συγκεκριμένα. Τα κούφια λόγια περίσσεψαν.

Το Κίνημα Αλλαγής ειδικότερα, οφείλει ξεκάθαρη απάντηση σε ένα ακόμα ερώτημα: εάν λάβει διερευνητική εντολή πως θα την χρησιμοποιήσει; Και η απάντηση είναι απλή: θα παρουσιάσει, χωρίς δεύτερες σκέψεις, στα άλλα κόμματα τον πυρήνα του προγράμματός του που θα μπορούσαν να αποδεχθούν. Και θα τα καλέσει να αναλάβουν τις ευθύνες που αναλογούν στο κάθε ένα τους. Στην περίπτωση που επιμείνουν στον άγονο δρόμο που μέχρι σήμερα έχουν επιλέξει, θα υπερασπιστούμε τις ιδέες και το πρόγραμμα μας απο τα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Το δεύτερο βασικό στοιχείο που προέκυψε από τις ευρωεκλογές ήταν τα σταθερά υψηλά (αθροιστικά) ποσοστά των κομμάτων που κινούνται στα όρια της δημοκρατικής τάξης. Η συρρίκνωση της Χρυσής Αυγής του κυρίου Μιχαλολιάκου και το εγχείρημα υποκατάστασής της από την Ελληνική Λύση του κυρίου Βελόπουλου που βρίσκεται σε εξέλιξη, δεν αρκεί για να θολώσει την μεγάλη εικόνα: ένας υπολογίσιμος αριθμός συμπατριωτών μας, με την επιδείνωση των συνθηκών της ζωής του, την ανασφάλεια για το μέλλον του, αλλά και το αίσθημα εγκατάλειψής του ψάχνει την λύση σε σκοτεινές λύσεις από το παρελθόν.

Το Κίνημα Αλλαγής, ως βασική κομματική έκφραση της παράταξης, των παρακαταθηκών του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Γεωργίου Παπανδρέου και του Ανδρέα Παπανδρέου, φέρει, δίχως άλλο, την πρώτη ευθύνη να εξηγήσει ότι μπορούμε να ζήσουμε πιο ελεύθεροι και ασφαλείς, μόνον εφ’ όσον όσο τελειοποιείται η Δημοκρατία μας. Ότι οι συνταγματικές εγγυήσεις είναι η μόνη σταθερή βάση που μπορεί να πατάμε χωρίς αναταράξεις και ανατροπές. Και, τέλος, ότι το ίδιο μπορεί να προασπίζει αποτελεσματικά τις εγγυήσεις αυτές. Απαραίτητη προϋπόθεση φυσικά, η διαρκής δική του προσπάθεια για περισσότερη εσωκομματική δημοκρατία και αποτελεσματικότητα.

Αυτός ο καλός αγώνας του ΚΙΝΑΛ με ενδιαφέρει πολύ και εξηγεί την συμμετοχή μου στον εκλογικό αγώνα, ως υποψήφιου βουλευτή στην Α Αθήνας. Έχω την βεβαιότητα ότι αυτός είναι ο δρόμος προς την νίκη. Δύσκολος βέβαια, αλλά πιστεύω ότι έχουμε μόνο μια δυνατότητα: να τον διαβούμε!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Τι θέλω με τους φόρους μου

Τι θέλω με τους φόρους μου

(Άρθρο μου στο insider.gr)

Τις τελευταίες μέρες με αφορμή τα εγκαίνια της ΔΕΘ έχει γίνει πολύ κουβέντα γύρω από τη φορολογία. Με «υπόθεση εργασίας» ότι η φορολογία είναι ο μεγάλος εχθρός της ελληνικής, ίσως και κάθε άλλης κοινωνίας. Και τις υποσχέσεις βέβαια διαχρονικά και διαδοχικά να διαψεύδονται η μία μετά την άλλη.

Είναι αλήθεια ότι το κόστος που πληρώνουμε μέσω της φορολογίας για τις υπηρεσίες που παράγει και προσφέρει το ελληνικό κράτος είναι δυσβάστακτο και δυσανάλογο. Πληρώνουμε ένα τεράστιο μέρος από το μηνιαίο εισόδημα μας στο κράτος αλλά την ίδια στιγμή πρέπει να πληρώνουμε ιδιωτικά ιατρεία, να πληρώνουμε φροντιστήρια για την εκπαίδευση των παιδιών μας, ιδιωτικούς βρεφονηπιακούς γιατί οι δημόσιοι δεν έχουν θέσεις, να έχουμε όλοι από ένα αυτοκίνητο γιατί τα μέσα μαζικής μεταφοράς προσφέρουν  κακές υπηρεσίες, να πληρώνουμε ενοίκια για τους φοιτητές γιατί δεν υπάρχουν εστίες, το πλαίσιο στήριξης των ανέργων να αφορά μόνο το 15% αυτών, και πάρα πολλά ακόμα.

Προσωπικά δεν είμαι διατεθειμένος να πληρώνω ούτε ένα ευρώ για υπηρεσίες που δεν λαμβάνω.

Τις υπηρεσίες αυτές όμως τις θέλω. Θέλω σύγχρονη δωρεάν παιδεία, θέλω ανθρώπινες δωρεάν υπηρεσίες υγείας, θέλω στήριξη στους αδύναμους από εμάς. Εν τέλει θέλω μια χώρα που δίνει τη δυνατότητα σε κάθε πολίτη της να προοδεύει οσο περισσότερο μπορεί ανεξάρτητα από το περιβάλλον που έχει γεννηθεί ή τις δυσκολίες που έχουν τύχει στον δρόμο του.

Κάπως έτσι αρνούμαι να αποδεχτώ ότι η χώρα μου δεν μπορεί να παρέχει αυτό το κοινωνικό πλαίσιο στήριξης. Δεν γίνεται να αποδεχτώ την κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης στο όνομα της αναγκαίας μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών. Δεν γίνεται να αποδεχτώ την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας γιατί τα νοσοκομεία μας δεν έχουν λειτουργήσει ποτέ σωστά. Δεν γίνεται να αποδεχτώ  την ιδιωτικοποίηση της παιδείας επειδή τόσο καιρό δεν μπορούμε χωρίς παραπαιδεία. Δεν γίνεται να αποδεχτώ ότι θα ζω σε μια χώρα με τεράστιες ανισότητες ευκαιριών επειδή τόσα χρόνια δεν έχουμε καταφέρει να κάνουμε στοιχειωδώς τη δουλειά μας.

Με όσους αποδέχονται αυτή τη ζούγκλα είμαι απέναντι και θέλω να προχωρήσω μπροστά με όσους μπορούν και έχουν τη διάθεση να κάνουν όσα δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια.

(Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ