Archive

Tag: Άρθρο

19 posts

Το “Κίνημα Αλλαγής” ζητά θετική ψήφο και όχι διαμαρτυρίας

Το “Κίνημα Αλλαγής” ζητά θετική ψήφο και όχι διαμαρτυρίας

Τον ερχόμενο Μάρτιο θα γίνει η συνδιάσκεψη του ΚΙΝΑΛ. Ποια θα είναι πολιτική και ιδεολογική κατεύθυνση, το στίγμα που θέλετε που θέλετε να δώστε ως κόμμα;

Η συνδιάσκεψη μας έρχεται σε μια, μακρά είναι αλήθεια, δύσκολη περίοδο για τα σοσιαλιστικά κόμματα στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Και αυτό ενώ η πίεση στο μεγαλύτερο μέρος των κοινωνιών είναι πιο έντονη από ποτέ, οι ανισότητες είναι στα ύψη, οι εργασιακές κατακτήσεις είναι στο στόχαστρο νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, η δημόσια παιδεία και υγεία βρίσκονται σε κακή κατάσταση και ο πλανήτης μας κινδυνεύει από τις μικρόνοες καιροσκοπικές πολιτικές συντηρητικών δεξιών κυβερνήσεων. Η δική μας δουλειά στην συνδιάσκεψη του Μαρτίου είναι να δώσουμε απαντήσεις σε αυτά τα προβλήματα να φτιάξουμε την σύγχρονη προοδευτική ατζέντα που θα δώσει διέξοδο από τις σημερινές δυσκολίες με ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, πάντα στο πλευρό των πολλών, πάντα έχοντας στο μυαλό μας ότι οφείλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας έναν καλύτερο πλανήτη από αυτόν που παραλάβαμε από τους γονείς μας.

Σας κατηγορούν ότι σε πολλά νομοσχέδια ψηφίζεται υπέρ των κυβερνητικών προτάσεων. Και μπορεί να συνεχίζετε το διμέτωπο αγώνα, αλλά στην πράξη γίνετε ουρά της Νέας Δημοκρατίας. Τι απαντάτε;

Η ερώτηση σας είναι μια εξαιρετική αφορμή να πούμε ακόμα μια φορά ότι δεν ετεροκαθορίζουμε την πολιτική μας. Ότι πιστεύουμε ότι θα βελτιώσει την ζωή των συμπολιτών μας θα το στηρίζουμε, μακριά από εμάς πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες των Ελλήνων. Πάντως στη παρούσα κοινοβουλευτική περίοδο έχουμε στηρίξει πολύ λίγες νομοθετικές πρωτοβουλίες, γιατί δυστυχώς η κυβέρνηση κόπτεται να εξυπηρετήσει τους λίγους ισχυρούς. Κάπως έτσι βλέπουμε να υποχωρούν εργασιακές κατακτήσεις ετών, εργαζόμενοι να απολύονται από κερδοφόρες επιχειρήσεις προς όφελος των ξένων μετόχων τους, συλλογικές συμβάσεις εργασίας να μην γίνονται αναγκαστικά εκτελεστές και άλλες κινήσεις απορρύθμισης της αγοράς.

Στις δημοσκοπήσεις, πάντως, δεν ξεπερνάτε τα εκλογικά ποσοστά. Γιατί συμβαίνει αυτό και πως θα πιάσετε το διψήφιο ποσοστό που είναι ο στόχος σας;

Οι δημοσκοπήσεις είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο αλλά δεν είναι αυτοσκοπός της πολιτικής μας δράσης. Ειδικά σε μία περίοδο όπως η παρούσα πολύ κοντά στις εθνικές εκλογές είναι λογικά τα αποτελέσματα που βλέπουμε στις τελευταίες έρευνες. Πέρα από την αντιπολίτευση που είναι ο θεσμικός μας ρόλος, πρέπει να παρουσιάσουμε και την εναλλακτική μας πολιτική πρόταση. Αυτή είναι η δουλειά που έχει ξεκινήσει να γίνεται ήδη στους τομείς πολιτικής του Κινήματος Αλλαγής, ένα κομμάτι ιδεολογικό θα παρουσιαστεί στην συνδιάσκεψη του Μαρτίου αλλά η δουλειά δεν τελειώνει εκεί, θα συνεχίσει και μετά με τις εξειδικεύσεις στα επί μέρους θέματα. Εμείς δεν θα ζητήσουμε ψήφο διαμαρτυρίας από τον ελληνικό λαό αλλά θετική ψήφο και αυτό θέλει δουλειά και χρόνο.

Εκλογικός νόμος; Τελικά τι συμβαίνει. Γιατί είστε εναντίον;

Η κυβέρνηση για μικροπολιτικούς λόγους προσπαθεί να φέρει από τη πίσω πόρτα πάλι το παρωχημένο bonus των πενήντα εδρών. Ο εκλογικός νόμος που έφερε στη Βουλή αντιπροσωπεύει μια άλλη πολιτική πραγματικότητα του παρελθόντος, δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες και δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα αλλοίωσης της λαϊκής κρίσης. Επιπλέον η κυβέρνηση έφερε αυτόν τον νόμο στην Βουλή χωρίς καμία διάθεση συναίνεσης, χωρίς καμία διάθεση ουσιαστικού διαλόγου. Η κυβέρνηση δεν μας άφησε καμία άλλη επιλογή από το να καταψηφίσουμε τον εκλογικό νόμο.

Παιδεία, εκπαίδευσης, κακός χαμός. Πως γίνεται από τη μία να λέτε ότι η Κεραμέως φέρνει πράγματα πίσω από την μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου και μετά να καταψηφίζετε;

Να κάνουμε λίγο σαφές τι έφερε η κα. Κεραμέως στην Βουλή. Έφερε ένα νομοσχέδιο που περιορίζει την παροχή ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση. Για να γίνει πιο κατανοητό με ένα παράδειγμα. Αν ένας νέος γράψει κάτω από τη βάση δεν έχει τη δυνατότητα να φοιτήσει στο δωρεάν δημόσιο πανεπιστήμιο. Αν έχει την εισοδηματική δυνατότητα να πληρώσει κάποιο ιδιωτικό κέντρο θα αποκτήσει πτυχίο με τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα σαν να είχε φοιτήσει στο δημόσιο πανεπιστήμιο, αν όχι δεν θα έχει αυτή τη δυνατότητα. Αν αυτή δεν είναι ρύθμιση που εξυπηρετεί τους λίγους δεν ξέρω τι είναι. Είναι μια ρύθμιση που διαχωρίζει τα παιδιά μας ανάλογα με το οικονομικό επίπεδο της οικογένειας που έτυχε να γεννηθούν και προφανώς μας βρίσκει εντελώς αντίθετους.

Θέλω να μιλήσουμε και λίγο προσωπικά. Είστε νέο πρόσωπο στην πολιτική, καινούργιος αναπληρωτής γραμματέας επικοινωνίας, αλλά είστε και γιος του Παντελή Οικονόμου, ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, βουλευτή και πρώην Υπουργού. Ο δρόμος είναι στρωμένος για σας, ή είναι πιο δύσκολο έτσι;

Η γρήγορη απάντηση είναι ότι ο δρόμος έχει διαφορές, θετικές και αρνητικές. Θετικές γιατί μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον πολύ κοντά στη πολιτική άρα έχω εμπειρίες και εικόνες που θα χρειαζόμουν πολύ χρόνο να αποκτήσω αλλιώς. Από την άλλη είναι πιο ψηλά ο πήχης πολλές φορές για μένα λόγω της σύγκρισης με τον πατέρα μου. Η πραγματικότητα είναι ότι στην πολιτική ο τελικός κριτής είναι η κοινωνία που απευθύνεσαι και αυτή κρίνει τον καθένα από εμάς που ασχολούμαστε με τα κοινά και κρίνει σε σχέση με τη δυνατότητα μας να κάνουμε τη ζωή του καλύτερη.

Για να κερδίσουμε σε αυτό το γύρο!

Για να κερδίσουμε σε αυτό το γύρο!

Άρθρο μου στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”, την Tρίτη 3/12/19

Κλείσαμε μια δεκαετία από την αρχή της κατάρρευσης, αλλά «φως στην άκρη του τούνελ» δεν φάνηκε ακόμα. Οι άνθρωποι της δημιουργίας, της εργασίας, της παραγωγής, οι δυνάμεις που μπορούν «να βρούνε την άκρη» για όλους μας, αυτοί που «πλήρωσαν το μάρμαρο» εξακολουθούν να το πληρώνουν. Συμπατριώτες που μετανάστευσαν, από πάνω ακούνε και επικλήσεις επιστροφής, αν όχι και επικρίσεις για την αναγκαστική επιλογή τους. Άλλοι που το παλεύουν εδώ, δεν έχουν να καταβάλουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Δυσκολεύονται ή και αδυνατούν να πληρώσουν την εφορία. Μένουν άνεργοι για καιρό ή βρίσκουν ευκαιριακές δουλειές, συχνά με εξευτελιστικές συνθήκες και αμοιβές. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις καλούνται να ανταγωνιστούν χωρίς δυνατότητες τραπεζικού δανεισμού, με υψηλό κόστος (σε χρήμα και χρόνο) συναλλαγών με το κράτος και χαμηλή ποιότητα των υπηρεσιών που δικαιούνται.

Και ενώ οι δυσκολίες μας είναι εδώ για χρόνια, εξακολουθούμε να παρενοχλούμαστε όλο και πιο φορτικά, από αυτούς που τις προκάλεσαν και, προφανώς, αδυνατούν να τις αντιμετωπίσουν. Είναι αυτοί που οδήγησαν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, έσκισαν τα μνημόνια με τα Ζάππεια ή με «ένα νόμο με ένα άρθρο», έκλεισαν τις τράπεζες δυο τρεις φορές, υποθήκευσαν την δημόσια περιουσία και αποδέχτηκαν το καθεστώς προστασίας/επιτροπείας που μας φόρτωσαν με τις αστοχίες τους. Και, μετά από όλα αυτά, επιμένουν ακόμα να μας σώσουν: θορυβούν στα κανάλια καταγγέλλοντας ο ένας τον άλλο, μετακομίζουν από κόμμα σε κόμμα για μια έδρα ή ένα χαρτοφυλάκιο, βολεύουν με το αζημίωτο τους δικούς τους σε διοικήσεις και συμβούλια και, ανερυθρίαστα, σκοπεύουν να ζητήσουν ξανά την ψήφο μας στις επόμενες εκλογές. Για να συνεχίσουν την παραμονή τους στα πράγματα ώστε να εξυπηρετηθούν τα δικά τους μικρά και όχι το μεγάλο δικό μας, το δημόσιο συμφέρον.

Και είμαστε αυτές ακριβώς οι δυνάμεις, εμείς οι ίδιοι, οι πολλοί και πραγματικοί χαμένοι της περιόδου που περνάμε… η μόνη πραγματική ελπίδα να γυρίσουμε σελίδα. Είμαστε εμείς που δεν ανεχόμαστε μεταξύ μας διαιρέσεις για να έχουν ρόλο οι διαιρέτες μας. Που αρνούμαστε να βλέπουμε να χαμηλώνει ο πήχης όλο και περισσότερο μπας και περάσει κάποιος από αυτούς από πάνω του. Που έχουμε μείνει εδώ και πολλά χρόνια χωρίς επιλογές εκπροσώπησης και υποχρεωνόμαστε σε καταναγκασμούς ή αποχή. Και που είναι η ώρα να τις αποκτήσουμε ξανά.

Και είμαστε, χωρίς αμφιβολία, οι περισσότεροι! Εμείς που δεν ψάχνουμε για χάρες, δεν ψάχνουμε να βολευτούμε, δεν ψάχνουμε για πάτρωνες. Είμαστε εμείς που ψάχνουμε για ίσες ευκαιρίες. Για να κερδίσουμε όμως στο επόμενο γύρο πρέπει να ξαναβρούμε το φώς στη πολιτική, τη συλλογική δράση, τη δημοκρατική παράταξη. Με ξεκάθαρες κοινωνικές συμμαχίες αλλά εξίσου ξεκάθαρα με ποιες νοοτροπίες και πρακτικές θα είμαστε απέναντι.

Εμείς λοιπόν, η μεγάλη πλειοψηφία έχουμε την ευκαιρία να αφήσουμε πίσω τα κακώς κείμενα να μας κρατάνε πίσω και δεν θα την αφήσουμε να πάει χαμένη!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ :https://dimoikonomou.gr/

Περιγραφή του μέλλοντος

Περιγραφή του μέλλοντος

Άρθρο μου στα “Νέα”

Και, εκεί που (οι περισσότεροι από μας) ξεκούραστοι και με καθαρό μυαλό ετοιμαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του φθινοπώρου,  έρχεται και να μας χτυπήσει την πόρτα της μνήμης η 3η του Σεπτέμβρη, η επέτειος ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ. Συνήθως, μέσα από διηγήσεις και μαρτυρίες, λιγότερο ή περισσότερο αντικειμενικές, νοσταλγικές αναμνήσεις για πολλούς, πειρασμός για απομίμηση για άλλους, περίοδος για εξορκισμό για λίγους. Βέβαια η ιστορία είτε επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, είτε ενεργοποιεί δημιουργικότητα, ποτέ δεν γυρίζει πίσω τον χρόνο, έχουμε άλλωστε πολύ δουλειά μπροστά μας. Και με τις δυο αυτές εκδοχές αντιμετώπισης της όμως οριοθετεί το μέλλον.

Και εάν υιοθετήσουμε την θετική της προσέγγιση, η 3η του Σεπτέμβρη μας καλεί να απαντήσουμε στο ερώτημα «Πόσο επίκαιρο είναι το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία – λαϊκή κυριαρχία – κοινωνική απελευθέρωση;». Είναι ζήτημα η απελευθέρωση μας από τα δεσμά της δημοσιονομικής επιτροπείας ή όχι; Η αποδέσμευση της δημόσιας περιουσίας από την υποθήκη των 99 χρόνων; Η ασφαλής εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου;

Είναι επίκαιρο το αίτημα για γνήσια αντιπροσώπευση μας, μακριά από διαπλεκόμενους και μη καμποτίνους και καριερίστες; Η διαφάνεια, ο έλεγχος, η λογοδοσία προσώπων που ενεργοποιούν θεσμούς που η έλλειψή τους έχει ως αποτέλεσμα όλο και μικρότερη συμμετοχή στα δημόσια πράγματα, ακόμα και στις εθνικές εκλογές;

Και πόσο μακριά μπορεί να πάει μια κοινωνία με υπερκέρδη από ολιγοπώλια, κοινωνικοποιημένες ζημιές, περιορισμένη απασχόληση, αισχροκέρδεια και προκλητική υπερκατανάλωση; Για πόσο ακόμα θα καλούνται οι εργαζόμενοι να υπομένουν την μερική απασχόληση υπό την απειλή της απόλυσης και της φτώχειας, οι γονείς τις δυο τρεις δουλειές του ποδαριού για να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους εκπαίδευση και ιατρικές φροντίδες στα παιδιά τους, μιας και τα δημόσια συστήματα μαραζώνουν;

Τέλος, με ποια λογική καλούνται οι πιο νέοι να μην μπορούν να σπουδάσουν αυτό που θέλουν, να υπομένουν διακρίσεις, να μην βρίσκουν δουλειά στον τόπο τους και, εάν βρουν, να υποχρεώνονται σε όλο και υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές σε ένα σύστημα που δεν τους εγγυάται ανθρώπινες συντάξεις και καλύψεις περίθαλψης;

Και είναι κυρίως, αυτού, οι νεότεροι που καλούνται να επωμιστούν το μεγαλύτερο κόστος από την κλιματική αλλαγή που υπονομεύει το μέλλον του πλανήτη και το δικό τους.

Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη μπορεί να είναι όχι απλώς μια αναλαμπή μνήμης. Υπάρχει υπερεπαρκής «πολιτική ύλη» για να την αναγορεύσει σε περιγραφή ενός μέλλοντος πολύ λαμπρότερου από την δύσκολη πραγματικότητα που βιώνουμε. Αρκεί να μην φοβηθούμε να το επιλέξουμε!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Μην πυροβολείτε τους «καλοχειμωνάκηδες»

Μην πυροβολείτε τους «καλοχειμωνάκηδες»

Άρθρο μου στα “Νέα”

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες τα νεύρα μας δοκιμάζονται στο άκουσμα της ευχής «καλό χειμώνα». Λογικό: έχει ακόμα ζέστη, βρισκόμαστε συνήθως σε μια από τις αμέτρητες πανέμορφες γωνιές της πατρίδας μας, μακριά από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και στο περιβάλλον αυτό η ευχή ακούγεται περίπου σαν απειλή. Μόνο που οι «καλοχειμωνάκηδες» έχουν δίκιο! Πολύ σύντομα, θα έχουμε επανέλθει για τα καλά στα ίδια με τις περισσότερες δυσκολίες και τις λιγότερες χαρούμενες, δημιουργικές της στιγμές.

Θυμήθηκα αυτήν την ενιαύσια αντίθεση του τελευταίου δεκαήμερου του Αύγουστου, ζώντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα αισιοδοξίας στην δημόσια σφαίρα, στα πολιτικά μας πράγματα. Την ελπίδα από την αντικατάσταση «μιας κακής κυβέρνησης» από μια άλλη «με όρεξη να δουλέψει». Αυτό το καλό κλίμα είναι απαραίτητο στοιχείο για να στρώσουμε τον δρόμο μπροστά. Δεν έχω την παραμικρή διάθεση (ίσως καν το δικαίωμα) να πω εγώ το «καλό χειμώνα» σε συμπατριώτες που ψάχνουν, συχνά απεγνωσμένα, να πιαστούν από κάπου. Έχω όμως την υποχρέωση να σημειώσω ότι η αισιοδοξία θα σκορπίσει με την πρώτη πολιτική κακοκαιρία, αν αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει προετοιμασία για την αντιμετώπισή της. Όπως ακριβώς συνέβη πριν λίγα χρόνια με τους αμέσως προηγούμενους να αναλαμβάνουν σε ατμόσφαιρα ελπίδας, ίσως και ανάτασης, και να παραδίδουν πριν ενάμιση μήνα περίπου, με αποδεδειγμένη την αδυναμία τους να αναστρέψουν την κατάσταση που είχαν παραλάβει. Και να χρωστάνε ακόμα την ομολογία της αποτυχίας τους, πολύ περισσότερο την αιτιολόγησή της!

Όπως κάθε φορά λοιπόν, και για αυτή την κυβέρνηση το επικοινωνιακό καλοκαίρι σύντομα θα δώσει την θέση του στον χειμώνα της πραγματικότητας, στις δύσκολες συνθήκες της καθημερινής μας ζωής. Οι οποίες ασφαλώς ζητούν ουσιαστικές βελτιώσεις, εδώ και τώρα. Αλλαγές ουσίας, με αισθητές τις επιπτώσεις τους παντού και σε όλους. Μετρήσιμες σε απόλυτες τιμές και όχι σε σύγκριση με τους προηγούμενους. Με τα ίδια ακριβώς μέτρα και σταθμά να μετρούν και την αντιπολίτευση, αξιωματική και άλλη. Κοντολογίς, καμία ελπίδα δεν ακουμπάει πια σε βαθμολογημένους κάτω από την βάση με το σκεπτικό ότι «οι άλλοι τα πήγαν χειρότερα». Είναι η ώρα της εύρεσης των προακτέων. Τίποτα λιγότερο δεν μπορεί να μακροημερεύσει, πολύ περισσότερο να ευδοκιμήσει. Το μόνο πραγματικό αίτημα τελικά είναι να περάσουμε, επί τέλους, πάνω από τον πήχη!

Αυτή είναι πιθανόν και η τελευταία ευκαιρία για ένα κομματικό σύστημα με βεβαρημένο παρελθόν. Ας είναι λοιπόν ειλικρινείς οι ευχές όλων μας, να πάνε καλά τα πράγματα. Και για να πραγματοποιηθεί αυτή η θετική εξέλιξη, αντί να πυροβολούμε τους «καλοχειμωνάκηδες», ας πασχίσουμε όλοι, από την θέση που μας εμπιστεύθηκε ο ελληνικός λαός με την ψήφο του, ώστε ο χειμώνας μπροστά μας να μην αποδειχθεί μια ακόμα χαμένη εποχή μέχρι κάποιο επόμενο, ακόμα πιο βραχύβιο «επικοινωνιακό» καλοκαίρι.

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Η συμμετοχή πρώτο δημοκρατικό ζήτημα

Η συμμετοχή πρώτο δημοκρατικό ζήτημα

(Άρθρο μου στην “Εφημερίδα των Συντακτών”)

Ασφαλώς ο κομματικός ανταγωνισμός και η διεκδίκηση της λαϊκής ψήφου είναι εκ των ουκ άνευ στοιχείο της δημοκρατικής διαδικασίας. Εφ’ όσον έχει και παραγωγικό περιεχόμενο τόσο το καλύτερο. Είναι όμως, εξ ίσου, απαραίτητη και η αντιμετώπιση των παρενεργειών τους, ιδίως όποτε αυτές «αυξάνονται και πληθύνονται». Πρώτη από αυτές… η αποχή!

Πράγματι, στις προ μηνός «πολυεκλογές» η αποχή «άγγιξε ταβάνι». Δεν τροφοδοτήθηκε από εχθρούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, μιας και αυτοί οι τελευταίοι συμμετείχαν και μάλιστα ενεργητικά. Είχαν και έχουν, βλέπετε, υπό διαμόρφωση την ανακατανομή της επιρροής τους σε κομματικές εκφράσεις, παλιές και νέες. Η αποχή, δυστυχώς, τροφοδοτήθηκε από δημοκρατικούς πολίτες σε απόγνωση. Και ήρθε να επιβεβαιώσει το γενικευμένο κλίμα απάθειας, αν όχι εγκατάλειψης που διατρέχει τον δημόσιο χώρο μας. Η αποχή προήλθε, κατά κύριο λόγο, από συμπατριώτες που δεν βρίσκουν που να ακουμπήσουν τις ελπίδες τους.

Τα αίτια της απογοήτευσης πολλά, ομολογημένα και ανεπίδεκτα θεραπείας με ληγμένα προεκλογικά φάρμακα. Ξέρουμε όλοι ότι βασικές σταθερές της καθημερινής μας  ζωής, για δεκαετίες ολόκληρες, ανατράπηκαν. Ότι ο καταλογισμός των ευθυνών για αυτή την αποσταθεροποίηση εκφυλίστηκε εξ αρχής σε κυνήγι μαγισσών και στυγνή ψηφοθηρία. Με συνέπεια μεγαλοστομίες, ανακολουθίες και διαψεύσεις προσδοκιών ή, αν προτιμάτε, «αυταπάτες, απάτες και κωλοτούμπες». Όλοι με όλους, έτσι χωρίς πρόγραμμα. Με μοιραία κατάληξη, όλοι εναντίον όλων. Πάλι χωρίς πρόγραμμα. Αλλά και χωρίς πολιτικό σώμα πια, δηλαδή ψηφοφόρους.

Στον προεκλογικό αγώνα (και είμαστε ακόμα στην αρχή) η δημοκρατική πλειοψηφία που, τρομαγμένη από την παρακμή, απέχει, κάνει αισθητή και την παρουσία και την απουσία της. Το ερώτημα είναι: μπορούμε να συναισθανθούμε την ευθύνη μας απέναντί της ή επειδή δεν πυκνώνει τις τάξεις των οπαδών μας θα συνεχίσουμε να της γυρίζουμε την πλάτη;

Προσωπικά, επειδή ακριβώς σέβομαι τους εντολοδότες όλων μας,  προτιμώ να τους παρουσιάζω τις σκέψεις μου για την βελτίωση των συνθηκών της ζωής μας, παρά να καταγγέλλω τους «άλλους». Η επιλογή αυτή μπορεί να μην γεμίζει παραπολιτικές στήλες, αλλά σηματοδοτεί επιστροφή στην Πολιτική. Μπορεί να «χαλάει τη σούπα» σε τηλεοπτικά πάνελ, αλλά δίνει διαβατήριο επιστροφής.

Βεβαίως, είμαι αποφασισμένος να μην αφήνω αναπάντητες προκλήσεις, ιδίως τις φτηνότερες από αυτές, που δυστυχώς δεν είναι λίγες. Και, την ίδια στιγμή, να προσπαθώ να μετασχηματίσω το άχαρο αυτό καθήκον μου σε κίνητρο συμμετοχής όσων απέχουν. Για να ελπίσουμε ξανά, πρέπει να καταλογίσουμε προηγουμένως. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και, φυσικά, ξεκινώντας με τα πιο πρόσφατα αρνητικά και πηγαίνοντας προς τα πίσω. Πάντα όμως με τη σκέψη μπροστά.

Πιστεύω ακράδαντα ότι αξίζει να καταβάλλουμε το τίμημα της αποκατάστασης που όλοι επιθυμούμε. Χωρίς αυτήν, ανόρθωση δεν μπορεί να υπάρξει. Ψηφίζουμε λοιπόν χωρίς δισταγμό. Είναι πολύ καλύτερο από το να απαλλάσσουμε από τις ευθύνες τους όσους μας απογοήτευσαν ή, ακόμα χειρότερα, ανοίγοντας τον δρόμο στους επόμενους που θα μας απογοητεύσουν. Λέγεται συχνά ότι «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία». Μόνο που σήμερα ζούμε ακριβώς την στιγμή που την ελπίδα αυτή από ανέλπιστη καλούμαστε να την κάνουμε πραγματική. Επιλέγουμε λοιπόν μετά λόγου γνώσεως την εφικτή αναγέννηση παρά την ανέφικτη νεκρανάσταση.

Μια τελευταία σκέψη στην μάχη υπέρ της λαϊκής συμμετοχής. Η κριτική για τον σταυρό προτίμησης είναι γνωστή και βάσιμη, ιδίως σε μεγάλες πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Αλλά, όπως έχουν έρθει τα πράγματα, είναι στο χέρι μας να τον μετατρέψουμε σε εργαλείο προσωποποίησης ευθυνών και καταλογισμού τους, όσο και προώθησης νέων, θετικών επιλογών. Πρόσθετος μπελάς ίσως; Αλλά, όπως γνωρίζουμε, τα (δημοκρατικά) καλά κόποις κτώνται!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Ο δύσκολος δρόμος προς την νίκη…

Ο δύσκολος δρόμος προς την νίκη…

(Άρθρο μου στο “Πρώτο Θέμα”)

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών πυροδότησε, όπως ήταν φυσικό, ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις. Πάμε λοιπόν σε εθνικές εκλογές για τις 7 Ιουλίου, και, πριν ξεκινήσει αυτή η προεκλογική περίοδος, είναι απαραίτητο να ζυγίσουμε την έκβαση της προηγούμενης.

Είναι πια παγιωμένη η αυξητική τάση της αποχής όχι απλώς από τις εκλογικές, αλλά από τις ευρύτερες πολιτικές διαδικασίες. Ο ελληνικός λαός, δείχνει όλο και πιο απρόθυμος να ακουμπήσει τις ελπίδες του στα κόμματά μας. Το πρώτο βήμα λοιπόν στον δύσκολο δρόμο που οδηγεί προς την νίκη είναι η αναμέτρηση με το μεγάλο αυτό δημοκρατικό πρόβλημα. Καλούμαστε να πείσουμε τον κάθε πολίτη, χωρίς την παραμικρή εξαίρεση, ότι η συμμετοχή του είναι απαραίτητη, ακόμα και αν ιδίως οι διαθέσιμες επιλογές του δεν ενθουσιάζουν.

Να συζητήσουμε μαζί του τι σκοπεύουμε να κάνουμε την εντολή που θα μας δώσει, όποια και αν είναι αυτή. Πως θα σταθούμε δίπλα του, ποιές βασικές του ανάγκες θα πασχίσουμε να ικανοποιήσουμε και με ποιο τρόπο. Πως θα προασπίσουμε το εθνικό και δημόσιο συμφέρον, προτάσσοντας το απέναντι σε κομματικά ή και ατομικά συμφέροντα. Συγκεκριμένα. Τα κούφια λόγια περίσσεψαν.

Το Κίνημα Αλλαγής ειδικότερα, οφείλει ξεκάθαρη απάντηση σε ένα ακόμα ερώτημα: εάν λάβει διερευνητική εντολή πως θα την χρησιμοποιήσει; Και η απάντηση είναι απλή: θα παρουσιάσει, χωρίς δεύτερες σκέψεις, στα άλλα κόμματα τον πυρήνα του προγράμματός του που θα μπορούσαν να αποδεχθούν. Και θα τα καλέσει να αναλάβουν τις ευθύνες που αναλογούν στο κάθε ένα τους. Στην περίπτωση που επιμείνουν στον άγονο δρόμο που μέχρι σήμερα έχουν επιλέξει, θα υπερασπιστούμε τις ιδέες και το πρόγραμμα μας απο τα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Το δεύτερο βασικό στοιχείο που προέκυψε από τις ευρωεκλογές ήταν τα σταθερά υψηλά (αθροιστικά) ποσοστά των κομμάτων που κινούνται στα όρια της δημοκρατικής τάξης. Η συρρίκνωση της Χρυσής Αυγής του κυρίου Μιχαλολιάκου και το εγχείρημα υποκατάστασής της από την Ελληνική Λύση του κυρίου Βελόπουλου που βρίσκεται σε εξέλιξη, δεν αρκεί για να θολώσει την μεγάλη εικόνα: ένας υπολογίσιμος αριθμός συμπατριωτών μας, με την επιδείνωση των συνθηκών της ζωής του, την ανασφάλεια για το μέλλον του, αλλά και το αίσθημα εγκατάλειψής του ψάχνει την λύση σε σκοτεινές λύσεις από το παρελθόν.

Το Κίνημα Αλλαγής, ως βασική κομματική έκφραση της παράταξης, των παρακαταθηκών του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Γεωργίου Παπανδρέου και του Ανδρέα Παπανδρέου, φέρει, δίχως άλλο, την πρώτη ευθύνη να εξηγήσει ότι μπορούμε να ζήσουμε πιο ελεύθεροι και ασφαλείς, μόνον εφ’ όσον όσο τελειοποιείται η Δημοκρατία μας. Ότι οι συνταγματικές εγγυήσεις είναι η μόνη σταθερή βάση που μπορεί να πατάμε χωρίς αναταράξεις και ανατροπές. Και, τέλος, ότι το ίδιο μπορεί να προασπίζει αποτελεσματικά τις εγγυήσεις αυτές. Απαραίτητη προϋπόθεση φυσικά, η διαρκής δική του προσπάθεια για περισσότερη εσωκομματική δημοκρατία και αποτελεσματικότητα.

Αυτός ο καλός αγώνας του ΚΙΝΑΛ με ενδιαφέρει πολύ και εξηγεί την συμμετοχή μου στον εκλογικό αγώνα, ως υποψήφιου βουλευτή στην Α Αθήνας. Έχω την βεβαιότητα ότι αυτός είναι ο δρόμος προς την νίκη. Δύσκολος βέβαια, αλλά πιστεύω ότι έχουμε μόνο μια δυνατότητα: να τον διαβούμε!

Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.

Τι θέλω με τους φόρους μου

Τι θέλω με τους φόρους μου

(Άρθρο μου στο insider.gr)

Τις τελευταίες μέρες με αφορμή τα εγκαίνια της ΔΕΘ έχει γίνει πολύ κουβέντα γύρω από τη φορολογία. Με «υπόθεση εργασίας» ότι η φορολογία είναι ο μεγάλος εχθρός της ελληνικής, ίσως και κάθε άλλης κοινωνίας. Και τις υποσχέσεις βέβαια διαχρονικά και διαδοχικά να διαψεύδονται η μία μετά την άλλη.

Είναι αλήθεια ότι το κόστος που πληρώνουμε μέσω της φορολογίας για τις υπηρεσίες που παράγει και προσφέρει το ελληνικό κράτος είναι δυσβάστακτο και δυσανάλογο. Πληρώνουμε ένα τεράστιο μέρος από το μηνιαίο εισόδημα μας στο κράτος αλλά την ίδια στιγμή πρέπει να πληρώνουμε ιδιωτικά ιατρεία, να πληρώνουμε φροντιστήρια για την εκπαίδευση των παιδιών μας, ιδιωτικούς βρεφονηπιακούς γιατί οι δημόσιοι δεν έχουν θέσεις, να έχουμε όλοι από ένα αυτοκίνητο γιατί τα μέσα μαζικής μεταφοράς προσφέρουν  κακές υπηρεσίες, να πληρώνουμε ενοίκια για τους φοιτητές γιατί δεν υπάρχουν εστίες, το πλαίσιο στήριξης των ανέργων να αφορά μόνο το 15% αυτών, και πάρα πολλά ακόμα.

Προσωπικά δεν είμαι διατεθειμένος να πληρώνω ούτε ένα ευρώ για υπηρεσίες που δεν λαμβάνω.

Τις υπηρεσίες αυτές όμως τις θέλω. Θέλω σύγχρονη δωρεάν παιδεία, θέλω ανθρώπινες δωρεάν υπηρεσίες υγείας, θέλω στήριξη στους αδύναμους από εμάς. Εν τέλει θέλω μια χώρα που δίνει τη δυνατότητα σε κάθε πολίτη της να προοδεύει οσο περισσότερο μπορεί ανεξάρτητα από το περιβάλλον που έχει γεννηθεί ή τις δυσκολίες που έχουν τύχει στον δρόμο του.

Κάπως έτσι αρνούμαι να αποδεχτώ ότι η χώρα μου δεν μπορεί να παρέχει αυτό το κοινωνικό πλαίσιο στήριξης. Δεν γίνεται να αποδεχτώ την κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης στο όνομα της αναγκαίας μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών. Δεν γίνεται να αποδεχτώ την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας γιατί τα νοσοκομεία μας δεν έχουν λειτουργήσει ποτέ σωστά. Δεν γίνεται να αποδεχτώ  την ιδιωτικοποίηση της παιδείας επειδή τόσο καιρό δεν μπορούμε χωρίς παραπαιδεία. Δεν γίνεται να αποδεχτώ ότι θα ζω σε μια χώρα με τεράστιες ανισότητες ευκαιριών επειδή τόσα χρόνια δεν έχουμε καταφέρει να κάνουμε στοιχειωδώς τη δουλειά μας.

Με όσους αποδέχονται αυτή τη ζούγκλα είμαι απέναντι και θέλω να προχωρήσω μπροστά με όσους μπορούν και έχουν τη διάθεση να κάνουν όσα δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια.

(Μπορείτε να δείτε τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μου εδώ.)

“Πέρα και πάνω” (Άρθρο μου στην Εφ.Συν.)

“Πέρα και πάνω” (Άρθρο μου στην Εφ.Συν.)

Άρθρο μου στην “Εφημερίδα των Συντακτών”

«Τι λένε τώρα αυτοί;» Όλο και πιο συχνά ακούω αυτή την ερώτηση απο φίλους και γνωστούς όποτε πέφτουμε σε καμιά πολιτική εκπομπή στην τηλεόραση.  Στην πραγματικότητα, διαμαρτύρονται για την, όλο και μεγαλύτερη απόσταση πολιτικού προσωπικού και πολίτη. Για την αδυναμία του συμπατριώτη να εκπροσωπηθεί, όπως χρειάζεται και όπως προβλέπει η δημοκρατία μας. Έλλειμμα αντιπροσώπευσης που πιστοποιείται από την όλο και μεγαλύτερη αποχή από τις εκλογές. Και από το παγιωμένο αδιέξοδο μίας πλατείας που ζητάει το κάψιμο της Βουλής που έχει η ίδια αναδείξει από τη μια, ενώ παραμένει γαντζωμένη σε εναλλασσόμενους αετονύχηδες που της υπεξαιρούν συστηματικά την ψήφο από την άλλη. Αλλά ποιά είναι τελικά αυτή η πλατεία;

Πλατεία είμαστε εμείς! Ο μισθωτός που βλέπει όλο και μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος του να φεύγει σε εισφορές και φόρους. Γονείς που ζούν την αγωνία να βρουν θέση στο βρεφονηπιακό σταθμό της γειτονιάς τους για να μην πληρώσουν ιδιωτικό με δανεικά. Φοιτητές που βλέπουν τα εξάμηνα να περνούν και την μετανάστευση, ευχή και κατάρα, αν την μπορέσουν.  Συνάνθρωποί μας που δυσκολεύονται να έχουν πρόσβαση σε ποιοτικές και πραγματικά δωρεάν δημόσιες φροντίδες υγείας. Ηλικιωμένοι που δεν γνωρίζουν πόση θα είναι η επόμενη σύνταξή τους, όταν ύστερα απο μήνες αναμονής τελικά τους απονεμηθεί. Όλοι εμείς που αναρωτιόμαστε «τι λένε τώρα αυτοί;» όποτε πέσουμε απάνω τους στο ζάπινγκ. Όλοι εμείς που είτε είμαστε πια απρόθυμοι να ακούσουμε, να  κρίνουμε και να αναλάβουμε την ευθύνη της επιλογής μας. Ξεπέφτοντας συχνά σε εύκολες εισαγόμενες λύσεις και σχήματα που μας πάνε ακόμα πιο κάτω, ακόμα πιο πίσω.

Όπως όμως πλατεία είναι και ένα κατεστημένο κομματικό (αν και όχι μόνο ή κυρίως τέτοιο) που τσακώνεται όχι για τα δικά μας, αλλά για τα δικά του μικρά συμφέροντα. Εξαρτημένο, μέτριο, φοβικό και ταυτοχρόνως αυθαίρετο έως βίαιο ή και τρομοκρατικό. Στήνοντας πλατφόρμες για να ψαρεύουν οπαδούς σε τηλεοράσεις, γήπεδα, παντού. Και «κόμματα» να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια για να καταστραφούν μόλις υποκλέψουν μια ψήφο σε κάποια εκλογική μάχη, «συμμαχίες» μιας (ή και καμιάς) χρήσης  και ένα προσωπικό που έχει καταπατήσει απροκάλυπτα  τον δημόσιο χώρο για ιδιωτική χρήση. Τίποτα απο αυτά δεν αφορά τους πολίτες, (άρα) τίποτα από αυτά δεν είναι πολιτικό!

Είναι η ώρα να γυρίσουμε την πλάτη στον σημερινό φαύλο κύκλο και τους πρωταγωνιστές του. Αν πράγματι θέλουμε κάτι περισσότερα πρέπει να κοιτάξουμε πέρα και πάνω από τον κύκλο αυτό. Αν, τελικά, θέλουμε να ζήσουμε καλύτερα και έχουμε αίσθηση κοινής μοίρας είναι η ώρα να σκεφτούμε εμείς για εμάς πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε καλύτερα όσα μας βασανίζουν.  Όχι βέβαια παπαγαλίζοντας την «γραμμή» κάποιου άλλου, ξένου προς εμάς,  κέντρου εξουσίας ή νοσταλγώντας ευκολίες που δεν διαθέτουμε πια. Με το μυαλό μας όχι σε όσα χάσαμε,  αλλά σε όσα μας κρατάνε ξύπνιους τα βράδια και σκέψεις πάνω σε αυτά.

“Το σπίτι μας.” (Άρθρο μου στο thecaller.gr)

“Το σπίτι μας.” (Άρθρο μου στο thecaller.gr)

Έχει περάσει περισσότερο από μια εβδομάδα αποό το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής και μια ερώτηση μου πηγαινοέρχεται στο μυαλό όλες αυτές τις μέρες: τι κάναμε εν τέλει το προηγούμενο Σαββατοκύριακο; Ναι, περάσαμε καλά, είδαμε φίλους από την περιφέρεια, κάναμε ωραίες συζητήσεις… Ωραία όλα αυτά, αλλά δεν φτάνουν. Γι’ αυτό ακριβώς… κάναμε κι’ άλλα!

Συζητήσαμε, διαμορφώσαμε και ψηφίσαμε κείμενα που περιγράφουν τις αξίες, τις ιδέες, τα πολιτικά και οργανωτικά του νέου μας κόμματος.

Δεν κάναμε όμως μόνο αυτά. Δεν φτιάξαμε απλώς ένα όμορφο κτίριο σε εξαιρετική τοποθεσία, με αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, μια ασφαλή κατασκευή εξοπλισμένη με τις πιο προηγμένες καινοτομίες της τεχνολογίας. Κάναμε κάτι ακόμα πολύ πιο σημαντικό. Αρχίσαμε να γεμίζουμε το όμορφο μας κτήριο με εμάς και τα πράγματά μας. Στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής βάλαμε θεμέλια στο σπίτι μας!

Και σπίτι μας είναι οι άνθρωποι που ζουν ανάμεσα στους όμορφους τοίχους, οι άνθρωποι που μοιραζόμαστε τις αγωνίες μας, τους προβληματισμούς μας, τα όνειρα μας, ανθρώπους που τους αποκαλούμε «συντρόφους» όχι από κάποια τελετουργική αδράνεια αλλά από αίσθηση κοινής μοίρας και επόμενα συναισθήματα σεβασμού και αλληλεγγύης. Είτε ήταν στις αίθουσες του συνεδρίου το διήμερο είτε όχι.

Και τι μας ενώνει όλους εμάς;

Μας ενώνει η αντίθεση μας με τα κακώς κείμενα αλλά όχι μόνο. Κυρίως μας ενώνει η πεποίθηση ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα και να τα κάνουμε πολύ καλύτερα. Η προσήλωσή στο όραμα για μια καλύτερη πατρίδα για όλους μας και ένα καλύτερο μέλλον για καθένα από εμάς.

Μόνος μας αντίπαλος είναι όσοι προσπαθούν να μας πείσουν να βάλουμε χαμηλά τον πήχη. Είναι αυτοί που πιστεύουν ότι δεν πρέπει να προσδοκούμε κάτι καλύτερο, δεν είμαστε για κάτι καλύτερο. Στη πραγματικότητα κρύβουν τη δική τους αδυναμία και τις δικές τους δουλείες. Τη αδυναμία τους να σχεδιάσουν και να φέρουν μια καλύτερη μέρα στη πατρίδα μας και τις δουλείες των συμβιβασμών που έκαναν για να αποκτήσουν εφήμερη εξουσία. Είναι όσοι ποντάρουν στην Ελλάδα των χαμηλών προσδοκιών γιατί μόνο σε αυτήν μπορούν να έχουν ρόλο και λόγο.

Είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε τις «λογιστικές» λογικές, τις χαμηλές προσδοκίες και την ιδιοτέλεια της μετριότητας. Υπάρχει μια Ελλάδα που ονειρευόμαστε, μια Ελλάδα που μπορούμε, θέλουμε και διεκδικούμε.

Η Ελλάδα που δίνει ευκαιρίες και όχι βάρη στα παιδιά της.
Η Ελλάδα που παράγει και εξάγει.
Η Ελλάδα που σέβεται τον ιδρώτα και τα δικαιώματα του εργαζόμενου, αγκαλιάζει την επιχειρηματικότητα, στέκεται δίπλα σε όσους παλεύουν, αναγνωρίζει την αξία όσων πετυχαίνουν, καλύπτει όσους αποτυγχάνουν.
Η Ελλάδα με ίσες ευκαιρίες και έντιμους κανόνες για όλους.
Η Ελλάδα με υπόσταση, φωνή, αυτοπεποίθηση και διακριτή θέση στη διεθνή κοινότητα.
Και πάνω απ’ όλα, η Ελλάδα ενωμένη για μεγάλα από μεγάλους και όχι διχασμένη για μικρά από μικρούς.

Αυτή η Ελλάδα είναι η θέα από το νέο σπίτι μας. Αυτό που θεμελιώσαμε όσοι συναντηθήκαμε την προηγούμενη βδομάδα στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής. Και είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε στέγη και θέα με άλλους, περισσότερους, ανήσυχους ανθρώπους που δεν φοβούνται να ονειρευτούν και θέλουν να παλέψουν για τα όνειρα τους.

Καλή μας αρχή!

“Ιδού η ευκαιρία!” (Άρθρο μου στη Νέα Σελίδα)

“Ιδού η ευκαιρία!” (Άρθρο μου στη Νέα Σελίδα)

Μάθαμε να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Μας άρεσε και μας βόλευε. Τα προβλήματα, όμως, δεν εξαφανίζονται δια μαγείας. Συνεχίζουν να μαζεύονται, να μεγαλώνουν , να οξύνωνται μέχρι το σημείο που ο κρότος που κάνουν ότι φτάσουν στο «ως εδώ και μη παρέκει» να είναι εκκωφαντικός.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η οικονομική κρίση που μας βασανίζει σχεδόν μια ολόκληρη δεκαετία γιατί κάποιοι δείλιασαν, κάποιοι σκέφτηκαν πονηρά, κάποιοι αποσύρθηκαν για να μην παλέψουν. Πέταξαν την καυτή πατάτα στον επόμενο στην απέλπιδα προσπάθειά τους να αποφύγουν την κρίση του ελληνικού λαού. Το αποτέλεσμα το ζούμε όλοι στο πετσί μας.

Οι μάχες στην ζωή και την πολιτική δεν τελειώνουν ποτέ. Η ιστορία προχωράει και οι λαοί έχουν τα πινέλα, έχουν και τα χρώματα. Ενίοτε, έχουν και τις ευκαιρίες. Σήμερα, έχουμε την ευκαιρία να λύσουμε μια μεγάλη μας εκκρεμότητα, ένα από τα βασικά στοιχεία που πετάξαμε στο παρελθόν κάτω από το κοινό εθνικό μας χαλί. Αλίμονο δεν το «ξεχάσαμε σε 10 χρόνια», αντίθετα ήρθε ύστερα απο 25 και μας ξαναχτύπησε τη πόρτα.

Το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ είναι η πρώτη φορά που συζητείται μετά το 1992 με την πίεση να βαραίνει αφόρητα την πλευρά των Σκοπίων. Οι γείτονές μας γνωρίζουν πολύ καλά ότι η πολυπόθητη πορεία τους προς το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση περνάει υποχρεωτικά μέσω Ελλάδας.

Ο δρόμος, λοιπόν, είναι ανοιχτός. Είναι στο χέρι μας, πλέον, να αποφασίσουμε αν θέλουμε να αλλάξουμε τα δεδομένα. Είναι στο χέρι μας να μπούμε στη μάχη και να παλέψουμε. Να παλέψουμε με σεβασμό και ενότητα για μια λύση που θα πηγαίνει και τις δύο χώρες ένα βήμα μπροστά, μια λύση όμως που θα βάλει μια και καλή τέλος στους αλυτρωτισμούς και την παραχάραξη της ιστορίας.

Για να γίνει, όμως, αυτό χρειαζόμαστε τους πάντες να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, με συγκεκριμένες θέσεις και αναλογισμό του ιστορικού τους ρόλου. Και όλα αυτά όχι σε παρασκηνιακές διαβουλεύσεις αλλά στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών με καταγραφή των απόψεων του καθενός και παράλληλη ενημέρωση του ελληνικού λαού τόσο για τις θέσεις των πολιτικών κομμάτων όσο και για την πορεία των διαπραγματεύσεων.

Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από μια διαπραγμάτευση που θα γίνει με τους γείτονες μας σε πνεύμα καλής θέλησης, μια διαπραγμάτευση που θα μας βρεί όλους υποστηρικτές μιάς κοινής εθνικής γραμμής.

Η ευκαιρία είναι ιστορική και τεράστιες θα είναι οι ευθύνες όσων δεν συνεισφέρουν στην επίλυση του προβλήματος. Είναι ευκαιρία να λύσουμε ένα από τα μεγάλα ανοιχτά εθνικά μας ζητήματα με τρόπο βιώσιμο και απολύτως συμβατό με τα συμφέροντα της πατρίδας μας. Μικροκομματικά παιχνίδια και «κόκκινες γραμμές» για εσωτερική κατανάλωση δεν έχουν θέση στα εθνικά μας ζητήματα.

Όποιος προσπαθήσει να κρύψει ακόμα μια φορά, ακόμα ένα πρόβλημα κάτω απο το χαλί και να μεταθέσει την καυτή πατάτα στο μέλλον μάλλον λάθος δουλειά κάνει. Όλοι θα κριθούν με βάση τη δυνατότητα τους να λύνουν προβλήματα όχι να τα αποφεύγουν.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ